UEDA_Aramode

 ด้วยอะไรหลายๆอย่างในตอนนี้ กับเมื่อดู เฮ้าส์ตอนนี้จบ มันทำให้คิดอยากทีั่จะเขียนอะไรแบบนี้ขึ้นมา

 

มันเริ่มจากที่โรงเรียนที่ไปเรียนอยู่ตอนนี้ อาจเป็นเพราะโรงเรียนนี้มันเป็นอาชีวะหรืออย่างไรก็ไม่อาจจะทราบได้

 

เวลาที่มีการพูด หรือ เอ่ยถึงการเป็น เกย์ กระเทย หรือเมโทร แม้แต่แค่การเป็นผู้ชายสะอาดๆ ติ๋มๆธรรมดาๆ

 

กับกลายเป็นเรื่องน่าอับอาย 

 

และเมื่อมาดูเฮ้าส์ตอนนี้่จบ ยิ่งไม่เข้าใจเขจ้าไปใหญ่ ก่อนอื่นของบอกเรื่องราวของเฮ้าส์ตอนนี้ก่อนว่า มันเป็นตอนที่ผู้ชายคนหนึ่ง กำลังเข้าพิธีแต่งงานแต่เกิืดพูดไม่ได้ รวมทั้งเป็นลม มาตรวจพบทีหลังว่าผู้ชายคนนี้เคยเป็นเกย์ แต่เค้าเลือกที่จะไม่เป็น โดยการไปเข้าร่วมศูนย์ช่วยเหลือให้เลิกเป็นเกย์เค้าเรียกว่า การบำบัดเพื่อกลับตัว โดยวิธีการรักษาจะเป็นการฉีดอโพมอร์ฟีน ลิเธียมคลอไรด์ ไซโคฟอสฟอไมด์ หรือแม้แต่ทำด้วยส่งกระแสไฟฟ้าเข้าสู้สมองในระดับหนึ่ง ในขณะที่เปิดหนังโป๊เกย์ไปด้วยเพื่อให้เกิดความรู้สึกวิงเวียนชวนอ้วก

 

 

เพีียงแค่ข้อมูลจากหนังที่เฮดูเท่านั้น เพียงแค่เฮรู้ว่า การเข้าบำบัดเพื่อกลับตัวนั้นมันมีจริงในอเมริกา อาจจะเป็นแบบการเข้าโบสถ์สั่งสอนให้สำนึกในบาปของศาสนาเค้า นั่นก็ว่ากันไป

 

เพียงแต่ด้วยสิ่งที่เห็นมาทั้งหมด กับสิ่งที่คนในห้องเรียนพูดจากัน มันทำให้เฮคิดอยู่เสมอว่า 

 

"เวลาคนเรารักใครซักคน มีนมีอะไรหลายอย่างให้ต้องพะวงอยู่เสมอและมากมาย"

 

อาจเป็นเพราะเฮเ้ป็นสาววาย หรือเป็นเฮอย่างที่เฮเป็น เฮถึงได้ทำยังไงก็ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ซักที พอกับเวลาที่พวกมันยกพวกไปตีกัน เอาปืนจ่อหัวผู้หญิงตอนที่เมาคุมสติไม่อยู่ เื่องพวกนี้เฮไม่สามารถเข้าใจได้จริงๆ 

 

เพียงแต่เฮคิดว่า เวลาที่เรารักใคร หรืออะไรซักอย่าง เพียงแค่คนนั้นหรือสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่เรารัก มันก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?

 

เฮแค่คิดว่า หากเรารักอะไรซักอย่างหรือคนซักคนในเวลาหนึ่ง แล้วในวันข้างหน้าที่เราไม่มีทางรู้ สิ่งที่เรารักมีการเปลี่ยนแปลงไป ไม่ว่าจะดี หรือร้าย ความรักที่เรามีให้ในวันแรกที่เราเริ่มรัก มันจะหดหายไปหรือ?

 

เฮไม่ได้พูดถึงเพียงแค่สามีภรรยา แต่เฮพูดรวมไปถึงความรักของพ่อแม่ด้วย 

 

เวลาที่คนเรารักนั้น เฮรู้สึกว่ามันเหมือนกับช่วงเวลาที่เสี่ยงตาย ประมาณว่าเราเดินข้ามถนนอยู่แล้วกลับมรรถสิบล้อฝ่าไฟแดงพุ่งมาหา แล้วตอนจบเรารอดตายอย่างปาฏิหารยิ์นั่นหละ ณ วินาที ที่เรา หรือใครคนหนึ่งลืมตาฟื้นขึ้นมา วินาทีนั้น ส่วนใหญ่มักมีความคิดเดียวกันว่า โชคดีที่ยังมีชีวิตอยู่ ส่วนเรื่ื่องอื่นๆ ค่อยมาคิดถึงทีหลัง ขอแค่ยังไม่ตายก็พอ

 

เฮอยากให้ความคิดนั้นมันคงอยู่นิรันดร์

 

พอกับคำรักที่พร่ำบอกกันทุกวันนั่นแหละ

 

เฮอยากให้คนเราเวลามองใครซักคนหนึ่ง ให้มองในสิ่งที่เค้าเป็น ในสิ่งที่เค้าทำ ในแนวความคิดที่เค้าใช้ดำรงชีวิตอยู่ ไม่ใช่มองเพียงเรื่องเพศ ชนชาติ ฐานะ รูปลักษณ์ และวัย

 

เฮอยากให้มองกันและตัดสินกันอย่างเท่าเทียม อยากให้มองเห็นในคุณค่าของสิ่งที่ใครคนหนึ่งทำ ไม่ใช่เพีงแค่เป็นผู้หญิง เด็กกว่า ง่าวกว่า พวกน้อย เงินไม่หนา หน้าตาน่าเกลียด 

 

เฮเชื่อในสิ่งหนึ่งคือ Action = Reaction มันเป็นความเชื่อเวลาที่เฮใช้ในการเข้าหาคนอื่นที่เฮได้ผ่านมา

 

ที่เฮกล่าวมาทั้งหมดนี้ไม่ใช่ว่าจะเข้าข้างคนที่เป็นเกย์ กระเทย ผู้หญิง เด็ก อ่อนแอ โง่ หรืออะไรทั้งนั้น เพียงแต่สิ่งที่เฮอยา่กที่จะเขียนเอ็นทรี่นี้ขึ้นมา เพียงเพราะว่า เฮ อยาก ให้ คนเรานั้น มีความเคารพและให้เกีรยติกันและกันบ้าง ไม่ใช่เพียงแค่มนุษย์ เฮหมายถึงทุกสิ่งรอบตัวเรานั้น เพียงแค่เรามองอย่างเท่าเทียม เคารพในทุกสิ่งซึ่งกันและกัน เฮว่า ชีวิตคนที่มีความคิดในการใช้ชีวิตอยู่ทุกวันนี้ มันจะง่ายขึ้นเยอะเลย