SHIKI -.....x Tatsuya Ueda -01-
posted on 08 Jul 2008 14:10 by piengtavanTitle:: SHIKI
Cast::......x Tatsuya Ueda
-01-
วันแรกที่ได้พบ คือวันที่ดอกซากุระปลิิวว่อน...
..............................................................................
สายลมพัดเอื่อยๆ แสงแดดยามเช้าส่องรำไร อากศสดใส สมกับเป็นการเริ่มต้นวันแห่งการเริ่มต้น...
เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินมาหยุดยืนที่ข้างหน้าต้นไม้ที่กำลังผลิดอกสะพรั่งอย่างสงบอยู่กลางสวนนิ่งๆ มุมปากของเด็กหนุ่มยกหยักขึ้นเล็กน้อย จากการทอดสายตามองดูเหล่ากลีบดอกสีชมพูอ่อนชูช่ออย่างมีจริตในตัวของมัน
แล้วสายลมก็พัดวืบมา พาเอาเหล่ากลีบดอกเหล่านั้นลาต้นไปอย่างอ่อนช้อย ตาคมปิดลงแวบหนึ่งเพื่อบังตาตนจากฝุ่นละอองที่ปลิวมาตามสายลม... และสายตาคมก็เปิดขึ้นอีกครั้ง แสงแดดที่เพิ่มความสว่างมากกว่าเดิมเล็กน้อย ทำเอาเด็กหนุ่มก้มหน้าหลุบลงเล็กน้อย เพื่อปรับสภาพการมองเห็น เมื่อสายตาปรับเข้าที่ดีแล้ว สายตาคมคู่นั้นก็เห็นร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งจากอีกฝากฝั่งของต้นไม้เจ้าของกลีบดอกที่ปลิวว่อน
ราวภาพลวงตา... คงเป็นเพราะแสงแดดที่ทอประกายอยู่ทางด้านหลัง รึว่าเป็นมนต์เสน่ห์ของเจ้ากลีบดอกสีชมพูนี่ก็ไม่อาจทราบ
เพราะทันทีที่เด็กหนุ่มได้เห็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามจนเองนั้น หัวใจเต้นรัวจนรู้สึกได้... ตาคมนั้นจ้องอยู่ที่ใบหน้าของคนตรงข้ามอย่างเสียมารยาทโดยไม่รู้สึกตัว กระทั่งเด็กหนุ่มตรงข้ามเงยใบหน้ามาสบตากับตนพอดี รอยยิ้มน้อยๆจากปากอิ่มนั้นก็ถูกส่งให้อย่างอ่อนโยน ก่อนที่เด็กหนุ่มตรงหน้าจะก้าวเดินผ่านตนไป
กว่าจะรู้สึกตัวอีกครั้ง ร่างตรงหน้าตนนั้นก็พลันหายไปเสียแล้ว...
---------------------------------------------------------------------------------
RRRRRRRRRRRRR RRRRRRRRRRRRR RRRRRRRRRRRRR
"ปั๊ก!!!"
เสียงเสียดหูของนาฬิกาปลุกสังกะสีเรือนเก่าแผดร้องลั่นได้ไม่นาน เสียงมือแกร่งที่ตกกระทบลงบนปุ่มสีน้ำเงินที่ถลอกจนเห็นสีทองแดงก็ดังตามขึ้นมาติดๆ
เด็กหนุ่มมัธยมต้นของไม่กี่เดือนที่แล้วยันกายขึ้นนั่งอยู่บนเตียงอย่างมึนงง หัวทุยสะบัดไปมาเพื่อเรียกสติตนที่ยังหลงเหลืออยู่ในความฝันครั้งเก่าให้ตื่นเต็มตาสำหรับวันในปัจจุบัน
มือแกร่งยกขึ้นลูบใบหน้า เสียงทุ้มครางเบาๆในลำคอ ก่อนที่นั่งนิ่งสงบอีกครั้ง สมองหวนนึกทบทวนไปถึงความฝันก่อนที่ตนจะถูกปลุก
"หลังจากวันนั้น ก็ไม่เจออีกเลยนี่น้า~"
ไม่นาน ผ้าห่มผืนหนาก็ถูกตลบลงไปกองอยู่ข้างเตียงอย่างไม่ใยดี ขณะที่เจ้าของมันรีบวิ่งเผ่นแผล็วเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เมื่อตาคมนั้นเหลือบไปเห็นตัวเลขบนนาฬิกาดิจิติอลที่แขวนอยู่บนฝาผนัังด้านปลายเตียง
.........................................................................
เสียงฝีเท้าหนักๆที่ดังขึ้นถี่ยิบเมื่อเสียงออดเตือนเวลาปิดประตูดังขึ้นมาแว่วๆ ราวกับเร่งให้เด็กหนุ่มเร่งสปีดมากกว่าเดิม และก็เป็นอันได้ผล เมื่อเด็กหนุ่มกระโดดข้ามรั้วเหล็กเตี้ยๆวิ่งฝ่าสวนที่ทุกครั้งตนจะต้องหยุดยืนเหม่อมองอยู่
ใต้ต้นไม้ใหญ่นั้นจนเป็นกิจวัตร
รั้วเหล็กสูงตระหง่านเบื้องหน้าที่เด็กหนุ่มเห็นอยู่ลิบๆ เริ่มขยับเคลื่อนเข้าหากันเพื่อปิดตัว เมื่อเสียงออดนั้นเงียบไป
ขายาวเร่งชักเท้าให้เร็วและยาวกว่านั้น แม้กล้ามเนื้อที่ขานั้นเริ่มประท้วงแล้วก็ตามที .... เมื่อเสียงขอบประตูรั้วนั้นกระทบกันเบา เด็กหนุ่มที่พ้นขอบประตูมาเพียงไม่กี่วิก็ทรุดกายลงนั่งหอบกอบโกยเอาอากาศเข้าปอดอย่างหนักหน่วง โดยไม่สนใจร่างของคนที่ยืนยิ้มอย่างเอ็นดูอยู่เบื้องหลังเลยซักนิด
"เป็นนักวิ่งที่ดีใช้ได้เลยนี่นานายน่ะ"
เสียงนุ่มดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเด็กหนุ่มนิ่งๆ เด็กหนุ่มขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย ก่อนที่จะค่อยๆเอี้ยวกายหันไปดูที่มาของเสียงพูดทางด้านหลัง
เมื่อสายตาคมเห็นร่างของเจ้าของเสียงนุ่มหูที่ยืนยิ้มละมุนอยู่นั้น ตาก็เบิกโตด้วยความตกใจผสมประหลาดใจอย่างเต็มที่ ปากแดงที่อ้าหอบหายใจอยู่นั้น เปลี่ยนมาเป็นอ้าค้างเล็กน้อย แต่แ้ลวสติก็ถูกดึงกลับมาด้วยเสียงหัวเราะใสๆของร่างตรงหน้าตน
"ตกใจอะไรเหรอ? ทำหน้าเหมือนเห็นผีงั้นแหละ"
เด็กหนุ่มที่ได้ยินดังนั้นก็ส่ายหัวทุยยิกๆ ก่อนที่จะขยับกายลุกพรวด ขึ้นมายืนจ้องใบหน้าของร่างตรงหน้าอย่างจริงจัง ก่อนที่จะก้มหน้าลงมองพื้นเล็กน้อยอย่างขบคิด
-คนเดียวกันแน่-
เสียงในหัวสมองเด็กหนุ่มบอกกับตนอย่างแน่วแน่ แล้วใบหน้าของเด็กหนุ่มเงยขึ้น ตาคมนั้นสบกับดวงตาของคนตรงหน้าตรงไปตรงมา ด้วยท่าทีแบบนั้น ทำเอาคนที่ถูกมองถึงกับเสสายตาหลบไปโดยอัตโนมัติอย่างไม่รู้ตัว
"คือ... เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน... ใช่ไหมครับ?"
เสียงของเด็กหนุ่่มเอ่ยถามอย่างตะกุกตะกัก ไม่ใช่ด้วยความเหนื่อย หากแต่เป็นเพราะความตื่นเต้น...
ตื่นเต้นในการที่ร่างตรงหน้านี้จะยังคงจำเค้าได้ แม้การพบกันครั้งนั้นจะเป็นเพียงแค่เสี้ยวนาทีก็ตาม
ทางด้านอีกฝ่ายที่ได้ยินคำถามนี้ก็ยิ้มออกมาบางๆ ใบหน้านั้นเอียงไปด้านข้างเล็กน้อยอย่างขบคิดในคำถามนั้น แต่เพียงไม่นาน หัวทุยนั้นก็ส่ายไป-มาเบาๆ
"ขอโทษนะ ฉันคิดว่าไม่เคยนะ"
ราวกับเสียงลมอะไรซักอย่างดังแว่วเข้ามาในหูเด็กหนุ่มทันทีที่ไ้ด้ยินคำตอบ หัวทุยเด็กหนุ่มตกลู่ลงในทันใด
-ว่าแล้วเชียว...-
"นี่ คือว่า... ขอโทษนะ ที่ฉันจำไม่ได้ แต่ว่า... ถ้ายังมัวมายืนคุยกันอยู่ตรงนี้ ทั้งฉันทั้งนายไดเข้า้เรียนสายกันทั้งคู่ แน่เลย"
ร่างตรงหน้าเอ่ยขึ้นขณะก้มลงมองดูนาฬิกาที่ข้อมืิอ เด้กหนุ่มละสายตาจากพื้นขึ้นมามองร่างตรงหน้าอย่างปลงๆ ก่อนที่จะพ่นลมหายใจออกมาบางๆ
-เอาวะ ... ไหนๆตอนนี้ก็ได้เรียนที่เดียวกัน เรื่องอื่นเอาไว้สานต่อเอาทีหลังก็ได้ อย่าเพิ่งรีบร้อนน่า~-
"เอ่อ ครับ ว่าแต่... คุณชื่ออะไรครับ?"
ร่างตรงหน้าละสายตาจากหน้านาฬิกาขึ้นมาสบตาเด็กหนุ่ม เลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะส่งยิ้มบางๆมาให้
"ทัตซึยะ อุเอดะ ทัตซึยะ ... ฉันไปละนะ เข้าเรียนเร็วๆล่ะ วันแรกนี่นะ"
ว่าจบร่างนั้นก็รีบวิ่งแผล็วหายไปทางตึกเรียน เด็กหนุ่มยืนยิ้มน้อยๆอยู่ตรงนั้นเพียงครู่ ก่อนที่จะเริ่มออกตัววิ่งไปทางตึกเรียนของตนเช่นกัน
-เริ่มแบบนี้ในวันแรก... ก็ไม่ช้าไปนักหรอก-
....
.
******************** To Be Continued ************************
โอ๊ย~~~~~~~~~~ คิดไม่ออกว่าจะเอาใครคู่อุเอะดีอ่า~
คาเมะอุเอะ รึ จินอุเอะดีอ้า~~~~~~~ รึจะลองของใหม่ พีอุเอะ เอาใครดี๊~~~~
ใครหลวมตัวมาอ่านช่วยเฮคิดที๊~~
ปล.พักนี้อุเอะแม๊นแมน... จับเป็นเซะซะดีมั้ยน้า~~....
edit @ 9 Jul 2008 15:50:58 by pierce