[SF] One Night P.5[End]

posted on 04 Sep 2007 17:37 by piengtavan in KAT-TUN, SF

[SF] One Night Part5(END PART)
Starring: Jin Akanishi x Tatsuya Ueda x Yuichi Nakamaru
NC-17

ณ สวนดอกไม้แห่งความลับ

ร่างหนานั่งมองมือเรียวของร่างบางที่กำลังกระดกขวดแก้วที่บรรจุน้ำสีอำพัน ที่ตอนนี้ค่อยๆหร่อยเหรอไปตามจำนวนที่รำคอระหง สั่นไหวเป็นจังหวะ

"ไม่ดื่มด้วยกันเหรอ? เหลืออีก... อีกตั้งห้าขวด" เสียงหวานของร่างบางชะงักนิดนึง เพื่อหันไปนับกองขวดแก้วที่ยังคงบรรจุน้ำเมาไว้ว่าเหลืออีกกี่ขวด แม้เสียงของร่างบางยังฟังรู้เรื่องดี แต่ด้วยท่าทางที่ดูราวกับ แจ็ค สแปโรว์เมาเรือแล้ว ทำเอาจินถึงกับส่ายหัวน้อยๆทันที

"จากสิบห้าขวดนะครับ" จินพูดไปยังสงสัยไป ตอนแรกที่เห็นเกลื่อนห้องนั้น มันแค่ห้านี่หว่า แล้วนี่ล่อเข้าไปสิบแล้วนะ ยังไม่ออกอาการเท่าวันนั้นเลย...

"ก็... มัน.... ช่างเหอะน่า! ไอ้นี่มันทำมาไว้ให้ดื่มไม่ใช่เหรอ? จะกังวลไปทำไม??" คิ้วเรียวร่างบางขมวดเข้าหากันเป็นเชิงบอกให้รู้ว่า "ไม่พอใจแล้วนะ!" ทำให้จิน ถอนหายใจแบบปลงๆ

'เฮ้อออ... น้ำเปลี่ยนนิสัย จริงๆด้วย'

มือแกร่งของร่างหนาหยิบแก้วที่ว่างเปล่ามานานของตน เติมน้ำเปลี่ยนนิสัยลงไปเล็กน้อย แล้วกระดกลงคอพอเป็นพิธี ทำให้คิ้วเรียวของร่างบาง คลายลงไปทันใด รอยยิ้มบางกลับปรากฏออกมาแทน

"รู้อะไรมั้ย? เวลาที่ฉันแอบดื่มวิสกี้ของพ่อนะ หากยูอิจิมารู้เข้าล่ะก็ เค้าจะเดินเข้ามาเขกหัวฉันทันทีเลยล่ะ ทั้งๆที่บางทีพ่อน่ะแหละเป็นคนชวนฉันดื่มเองด้วยซ้ำ จะเถียงก็เถียงไม่ออก ก็เวลานั้นน่ะนะ ตาของยูอิจิจะเขียวปั้ดเลยล่ะ ขนาดพ่อฉันเองยังขยาดเลย เพราะเคยโดนว่าว่า ไม่ให้เอาเหล้า หรือสิ่งมึนเมาให้ฉันดื่มเด็ดขาด แต่ก็ไม่ฟัง เลยโดนยูอิจิดุใหญ่เลย หลังจากนั้น พ่อก็เลยเข็ดอีกเลย"ร่างบางเล่าไปก็ยิ้มไปอย่างมีความสุข

"หึหึผมก็ว่าอย่างนั้นล่ะครับ" จินพูดพลางจิบน้ำสีอำพันเข้าปาก

"นี่... ถ้าหากพูดในสิ่งที่ปราถนาที่สุดในนี้น่ะจะเป็นจริง จริงๆมั้ย?" ร่างบางละสายตาจากท้องฟ้ามาสบตากัยตาคมของร่างหนา จินไม่ตอบอะไร ไม่แม้แต่จะจะยิ้มรับกับสายตาร่างบางอย่างเคย กลับเอื้อมมือแกร่งไปไปรวบตัวร่างบางมาไว้ในอ้อมกอดของตน ก่อนที่จะ ประจุมพิตที่แสนร้อนแรง และเนินนาน

"อะ อื้ม....." ร่างบางครางออกมาอย่างตกใจ เมื่อจินได้ใช้เรียวลิ้นนุ่มส่งลงลำคอตนไป

"อะ..ไร..." ร่างบางอาศัยช่วงเวลาที่ร่างหนารวบตัวเค้าลงนอนแนบกับเตียงแสนนุ่ม กล่าวถามออกมาด้วยสียงที่แสนเหนื่อยล้า

"เวทมนต์ของผม... เมื่อคุณลืมตาขึ้นอีกครั้งสิ่งที่ปรารถนามากที่สุดจะปรากฏอยู่ตรงหน้า"

เสียงทุ้มที่แสนอ่อนโยนของจิน... ท้องฟ้ายามราตรีที่ประดับไปด้วย แสงดาวระยิบระยับ... กลิ่นของเหล่ามวลบุปผาราตรีที่แสนหวาน... คือสิ่งทัตซึยะสำผัสได้ก่อนที่สติจะหลับไหลไป

.................................................................................................................................

'.... เมื่อคุณลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งสิ่งที่ปรารถนามากที่สุด จะปราฏกอยู่ตรงหน้า....'

'สิ่งที่ฉัน... ปรารถนามากที่สุด...'

ดวงตาคมที่ปกคลุมไปด้วยแพขนตาได้กระพริบขึ้นลงถี่ ก่อนที่สติสัมปะชัญญะทั้งหลายจะกลับมาตื่นเต็มที่ดั่งเดิมทันทีที่ดวงตาคมโตตื่นเต๊มตา สิ่งที่เห็นเป็นสิ่งแรก ได้ทำให้หัวใจของร่างบางพองโตด้วยความยินดี

"ยูอิจิ..."

สิ่งที่ร่างบางปรารถนามากที่สุดมาปรากฏอยู่ตรงหน้า....

ทัตซึยะโถมตัวเข้ากอดร่างตรงหน้าไว้แน่น ราวกับต้องการยื้อร่างนี้ไว้ ไม่ให้หายไปอีกมือแกร่งของยูอิจิโอบกอดรัดร่างบางไว้แน่นเช่นกัน

"ยูอิจิ ฉันรักยูนะ ขอโทษนะที่รักนาย แต่ฉันรักยูอิจิจริงๆนะ" ร่างบางพร่ำบอกรักซ้ำไปซ้ำมาราวกับร่ายมนต์สะกด

ยูอิจิผละทัตซึยออกจากอ้อมกอดก่อนที่กดร่างบางลงกับเตียง

"ทั้งๆที่ฉันอดทนมาตลอด แต่เธอ..." ยูอิจิพูดเสียงเครียดพลางใช้นิ้วเรียวปาดน้ำตาออกจากหางตาคมของร่างบาง

"ไม่เป็นไร หากการทำแบบนี้แล้วพระเจ้าจะโกรธ ฉัน...จะขอรับผิดไว้เอง"

ริมฝีปากอิ่มของร่างบางโดนริมฝีปากของยูอิจิครอบครองแทบจะในทันที จูบอันแสนร้อนแรงแตทว่าอ่อนโยนเป็นที่สุด ยูอิจิละริมฝีปากออกมา เพราะดูเหมือนร่างบางข้างใต้จะขาดอากาศหายใจไปชั่วขณะ ริมฝีปากอิ่มของร่างบางที่แดงสวยอยุ่เสมอ ตอนนี้กลับแดงระเรื่อมากกว่าเดิม ดวงตาคมโตสวยที่เคยเปล่งประกายนฃระยิบอยู่เสมอ ตอนนี้กลับพริ้ม แหละหยาดเยิ้มยิ่งนัก ด้วยสภาพของร่างบางที่แสนเย้ายวนทำให้ยูอิจิกัดกรามแน่นข่มอารมาณ์ที่กำลังคุกรุ่นอย่างรุนแรง เพราะรู้ดีว่า หากปล่อยให้อารมณ์เค้าพลุ่งพล่านออกมาตอนนี้ล่ะก็... ร่างบางข้างใต้ได้บอบช้ำเป็นแน่....

"ฉันจะทำเบาๆนะ" เสียงทุ้มของยูอิจิพูดปลอบประโลมร่างบางข้างใต้อย่างอ่อนโยน

ทัตซึยะยิ้มรับในคำตอบ แต่รอยยิ้มกลับยิ่งไปกระตุ้นอารมณ์ยูอิจิมากขึ้นไปอีก

"อึ่ก" ยูอิจิครางในลำคอเพื่อสะกดอารมณ์ระลอกใหม่

ริมฝีปากของยูอิจิประกบแนบแน่นเข้ากับริมฝีปากอิ่มของทัตซึยะ เรียวลิ้นกระหวัดเกี่ยวรัดกันภายในอย่างเร่าร้อน แต่ทว่าช่างอ่อนโยนเหลือเกิน

"อืม...อื้ม ยู..." ร่างบางครางเสียงครางออกมาเมื่อยูอิจิละริมฝีปากออกเพื่อให้ ร่างบางได้รับอากาศหายใจหลังจากโดนเค้าช่วงชิงไปเมื่อครู่...

"ทัตซึยะ...ฉันทำ...เบาๆไม่เป็นไรนะ" ทัตซึยะยิ้มตอบรับกับความอ่อนโยนของยูอิจิ

"อื้ม... ตามใจยูอิจิเลย เพราะถึงเจ็บแค่ไหน...ฉันก็ไม่สน" ทันทีที่ทัตซึยะพูดจบ ยูอิจิก็มอบจุมพิตอันแสนหวานให้อีกครั้ง มือสวยแกร่งลูบไล้ร่างบางข้างใต้อย่างอ่อนโยน

"อืม...ยู อา~" ทัตซึยะครางเสียงหวานเมื่อสวยของยูอิจิครอบครองส่วนอ่อนไหวของตนและกระตุ้นให้ตื่นตัว
ริมฝีปากอุ่นของยูอิจิละจากปากอิ่มของทัตซึยะ ลงมาซุกี่ซอกคอ จูบเม้มจนเกิดตราแห่งความรัก ไล่ลงไปที่อกขาวนวลยูอิจิก็ประทับร่องรอยเช่นเดียวกันไว้ ในขณะที่มือสวยอีกข้างกำลังเบิกทางเข้าด้านหลังของทัตซึยะไปด้วย

"ฮ๊ะ...ยู อา~ อึก!!" ร่างบางที่ถูกรุกทั้งทางด้านหน้าแลกลังเกิดความรูสึกเสียวซ่านอย่างบอกไม่ถูกไปทั่วร่าง จนเสียงหวานที่เปล่งออกมาแต่ละครั้งเริ่มไปเป็นภาษา

"ทัตซึยะ พร้อมนะ"ยูอิจิก็เกินกว่าที่จะอดกลั้นอารมณ์ของตนที่พุ่งพล่านไว้ไหวเช่นกัน เมื่อแน่ใจว่าตนได้เบิกทางเข้าของทัตซึยะจนแน่ใจว่าร่างบางจะไม่เกิดความเจ็บปวดแล้วจึงได้ สอดใส่ส่วนแกร่งของตนเข้าไปในช่องทางแคบร้อน

"อ๊า~~" ทัตซึยะครางเสียงหวานออกมาเมื่อความแข็งแกร่งของยูอิจิสอดใส่เข้าไปจนมิดด้าม

ยูอิจิคางไว้ซักครู่เพื่อร่างบางชินกับขนาดและความร้อนของตน จึงค่อยขยับกายเข้าออกเป็นจังหวะช้าเพื่อให้ร่างบางปรับตามทัน ก่อนที่จะเร่งจังหวะขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งพล่านของตน ร่างบางข้างใต้ก็เริ่มขยับสะโพกไปตามจังหวะของร่างข้างบนอย่างไม่รู้ตัว จนจังหวะทั้งสองกลายเป็นจังหวะเดียวกัน

"อ๊ะ อ๊ะ... ยู~ ยูอิจิ"

"อื้ม... ทัตซึยะ..."

เสียงครางของทั้งคู่ผสมปนเปกันจนแทบแยกไม่ออกว่าฝ่ายไหนจะดังกว่ากัน ในที่สุดเมื่อทั้งสองมาถึงจุดสุดยอดของอารมณ์เสียงหวานของร่างบางครางออกมาอยางเร่าร้อน ในขณะที่ยูอิจิ ครางอยู่ในลำคอเมื่อปลดปล่อยเสร็จ

ยูอิจิล้มตัวลงทับร่างบางข้างใต้ซักพักเพื่อคืนกำลัง ก่อนที่จะถอนตนออกจากร่างบาง ที่ตอนนี้หลับไหลไม่ได้สติไปเรียบร้อย

"ฉันก็รักนาย...ทัตซึยะ"

ยูอิจิพึมพำออกมาเยาๆก่อนที่สติของตนจะล่วงลงสู่นิทราอันแสนหวานและน่ายินดี

......................................................................................................................................

แสงแดดยามเช้า สาดส่องลอดเข้ามาตามช่องว่างของมู่ลี่ที่กั้นไม่สนิทนัก เสียงพื้นรองเท้าหนังราคาแพงที่กระทบกับพื้นเป็นจังหวะได้หยุดลงที่ปลายเตียงคิงไซส์ ที่ๆร่างของคนเร่าร้อนทั้งสองได้หลับไหลอยู่

"อือ...." เปลือกตาของคนร่างบางและยูอิจิเปิกชดขึ้นอย่างงัวเงีย เมื่อรู้สึกถึงการมาของใครบางคน

"จิน" ทัตซึยะทักด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า ทำเอาจินยิ้มขำๆออกมานิด แต่ทางยูอิจิกลับทำสีหน้าบึ้งตึง ต่างไปจากเมื่อคืนราวกับคนละคน

"ท่าทาง เวทมนต์ของผมจะใช้ได้ดีสินะครับ ทัตซึยะ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแฝงความขี้เล่นของจินเอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดี
ร่างบางหัวเราะร่ากลับมาเป็นคำตอบ ส่วนด้านยูอิจิก็ได้แต่คิดถึงเรื่องเมื่อตืนก่อนที่เค้าจะมาหาทัตซึยะ

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

"นี่เป็นคีย์การ์ดสวนดอกไม้ของG&G ฉันให้ยืมคืนนึง จะเอาไปใช้ทำอะไรก็เรื่องของนายนะ" มือแกร่งของจินวางวัสดุสี่เหลี่ยมสีขาวที่มีตราของG&Gไขว้กันสีทองไว้บนโต๊ะ ก่อนที่จะเดินจากไป

เหมือนถูกความชั่วอันแสนหอมหวานเย้ายวนยั่วยุ หากเมื่อตกหลุมพลางนั้นแล้ว ได้พบกับรอยยิ้มอันแสนสดใสของร่างบางข้างๆนี่ล่พก็ ต่อจากนี้ ต่อไห้ต้องเซศ็นสัญญาถวายชีวิต ยูอิจิคนนี้ก็คงยอมในบัดดลเป็นแน่

"เห็นแก่เรื่องนี้ ฉันจะไม่ต่อยนาย" จินเลิกคิ้วขึ้นก่อนที่ยิ้มและตอบกลับไปว่า

"ฉันก็ไม่ขอบคุณเหมือนกัน"

.......................................................................................................................................

ด้วยเหตุนี้ เจ้าชายที่แสนบริสุทธิ์จึงได้กลับประเทศของตนไปพร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข และ ผู้ปกครองที่ยังคงเก็กหน้านิ่งเหมือนเดิม
แต่แน่นอน ในอนาคตข้างหน้า ทั้งสองคนจะต้องมีความสุขแน่ๆ แม้ว่าพระเจ้าจะขัดขวางความรักของพวกเค้าก็ตาม แต่ทั้งคู่ จะต้องก้าวผ่านไปได้อย่างมั่นคงแน่นอน....

.........................................................................................................................................

สายตาคมเหม่อมองไปยังฟ้าใส ที่ตอนนี้มียานพาหนะที่บ่งบอกถึงความก้าวหน้าทางวิทยาการของมนุษย์ข้ามผ่านไปอย่างเฉื่อยๆ

"ครั้งเดียวก็เกินพอ" ร่างหนาพึมพำออกมาด้วยรอยยิ้ม

"ดูไม่เหมือนคำพูดคุณเลยนะครับ จินซัง" น้ำเสียงร่าเริงของร่างโปร่งคนหนึ่งโผล่งออกมา ทำไห้จินต้องยิ้มตอบกลับอย่างเรียบๆ

"นั่นสิ... ไม่เหมือนเป็นฉันซักเท่าไรเลยนะ" จุนโนะไม่ตอบหรือพูดสิ่งใดออกมา เพียงแต่ยืนยิ้มอยู่ที่เดิมอย่างเงียบๆ รอยยิ้มที่แสนสดใส ทำให้จินต้องยิ้มตาม

"เถ้าแก่ล่ะ...ครั้งนี้คงไม่ได้แค่ส่งมาบอกว่าไม่ว่างอีกหรอกนะ"

"เปล่าครับ เพียงแต่ เถ้าแก่ส่งผมมาเชิญคุณไปพบเท่านั้นครับ"

"อืม... งั้นก็ไปกันเถอะ" จินขานรับในลำคอพร้อมสาวเท้าก้าวเดินหน้ามุ่งตรงไปยังตึกกระจกสูงเสียดฟ้า คลับG&G

สายลมพัดผ่าน หอบพาความหอมของเหล่าดอกไม้นานาพันธ์มาด้วย ยังไง ที่นี่ก็ยังเป็น สวนดอกไม้แห่งความลับ ของG&G

และนั่นก็เป็นเพียวเรื่องราวในคืนหนึ่งของที่นั่นเท่านั้น

--ครั้งเดียวก็เกินพอ...สำหรับความรักในคืนหนึ่ง--

 

----------------------------END-------------------------------------

 

เย้เย้ เย้เย้ จบแว้วววววววววววววววววววววว

 

แทบลากเลือด บายค่ะ^^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


edit @ 2007/09/04 19:41:33
edit @ 2007/09/04 19:43:27

edit @ 28 Oct 2008 14:22:08 by pierce

Comment

Comment:

Tweet

ขอโทษนะ..แต่งงอ่ะembarrassed

ตกลงใครขอกันแน่??

โอ้ย..แต่สนุกดีนะ
สรุปทัตจังคู่กะพี่ยูใช่มั้ยbig smile
อืมอืม

#2 By คนเถื่อน (118.172.165.61) on 2008-03-16 15:01

ฮิ้ว...ครั้งเดียวก็ไม่พอ(อยากอ่านจินดะอีกอ่ะค่ะ มันหายากดีแท้)แต่เรื่องนี้ทัตจังรักพี่ยูนี่เน๊อะ 555 อ่านแล้วนึกถึง love mode เราก็ชอบเรื่องนี้มากๆเหมือนกัน จินเรื่องนี้ทำให้นึกถึงจินในเรื่องโน้น(ชื่อดันเหมือนกันอีก 55)แต่ชอบคิอิจิอ่ะนางพญาในดวงใจ หุๆ ^^

#1 By Hanabi on 2007-12-06 10:23

short fan-fiction