UEDA_Aramode

Tiltle:Hungry (II)

Cast:KAT-TUN,NEWS,T&T,W-INDS

 02

บรรยากาศแสนวุ่นวาย แม้ข้างกายเค้าจะไม่มีเงาของเพื่อนซี้ที่ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋แล้วก็ตาม แต่บรรดาสาวๆที่รายล้อมอยู่รอบตัวและดึงทึ้งเค้าก็ไม่ได้เรียกได้ว่า พอประมาณ ได้เลย แม้จำนวณละลดลงไปบ้างก็ตาม 

 "โอย~" เสียงนุ่มครางโอดโอยออกมาทันทีที่เข้ามาในห้องเรียนได้

"โฮ่~ วันนี้ทำลายสถิติว่ะ ความนิยมแกลดลงแล้วเหรอวะ ไอ้จิน" ทันทีที่ก้าวพ้นจากบรรดาเหล่าสาวๆข้างนอกได้นั้น ก็มาพบเจอกับบรรดาเหล่าสัตว์เลี้ยงแสนรักในปากเพื่อนแสนรักแทน มือเรียวยกขึ้นชี้หน้าไอ้เพื่อนสนิทคนที่สองที่มีความนิยมเป็นที่สามของกลุ่มอย่างเคือง

"เงียบไปเลยไอ้ห้อย! เอ็งใช่มะ ที่ไปบอกบรรดาสาวๆว่าวันนี้กรูจะเข้าด้านข้างเพื่อเอาตัวรอดน่ะ ห๊ะ!!" คนคิ้วสวยไม่ได้ออกอาการแค้นเคืองที่ตนโดนเรียกไอ้ห้อยดั่งเคย แต่กลับนั่งอมยิ้มลอยหน้าลอยตาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไห้คนร่างหมั่นใส้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากจะเดินไปไซโคเสียงเถื่อนคาดโทษไว้เพียงเท่านั้น

"กรูจับไม่ได้ก็แล้วไปไอ้ห้อย!"

"จับได้แล้วก็เท่านั้นแหละ ไอ้อ้วนเอ๊ย~" ปากอิ่มขมุบขมิบบ่นออกมาเบาๆแต่ก็ไม่เกินความสามารถการได้ยินที่แสนดี(โดยเฉพาะเรื่องพวกนี้)ไปได้ มือเรียวกำกระชากคอเสื้อคนคิ้วสวยอย่างแรง อกคนคิ้วสวยกระเเทกเข้ากับอกแกร่งของจินอย่างเต็มแรง แม้จะจุกเล็กน้อย แต่มันเรื่องอะไรกันล่ะที่ นากามารุ ยูอิจิ คนนี้จะเเสดงออกมา มือเรียวของคนคิ้วสวยก็กระชากคอเสื้อเชิ้ตของจินคืนบ้างเช่นกัน

 "มึงว่าไงนะไอ้ห้อย!" เสียงนุ่มเริ่มเพิ่มดีกรีความเถื่อนออกมาเป็นเท่าตัว

"แล้วจะทำไมล่ะวะไอ้อ้วน!!!" ยูอิจิก็ไม่แพ้เช่นยกันไอ้เรื่องแหกปากโก่งคอเปร่งเสียงขู่ชาวบ้าน แม้เสียงที่ออกมามันจะดูแปร่งๆไปทางแหลมซะมากกว่าก็ตามที

"และ.....!!!!!  ไอ้โนะ!!!!" ยังไม่ทันที่จอนจะไซโคกลับเต็มคำ สายตาคมก็เหลือบไปเห็นร่างของเพื่อนรักคนที่สามอยู่ที่หน้าประตู และด้วยเสียงที่แสนจะช็อกของจิน ทำไห้ยูอิจิต้องละสายตาชั่วครู่หันไปมองตามสายตาคมของจิน และก็ต้องมีปฏิกิริยาเดียวกัน

 "ห๊ะ!!!!.... ไอ้โย่ง!!!!" สองมือเรียวละจากคอเสื้อของู่อริทันที เรียวขายาวทั้งสองรีบก้าวมาที่เพื่อนรักร่างโย่งทันที มือสวยของยูอิจิยื่นไปลูบคลำหัวของจุนโนะไห้แน่ใจในสิ่งที่เห็น

"ของจริงรึใส่วิกวะไอ้ยู?" จิยที่ยืนมองดูอยู่ไกล้ๆกัน นิ่วหน้าถามพลางมองร่างโปร่งแบบแหยงๆ ยูอิจิขยุ้มหัวร่างโปร่งเพื่อความแน่ใจอีกครั้งเพื่อความแน่ ก่อนที่จะรีบชักมือออกและมองอีกครั้งแบบไม่เชื่อสายตา

"ของจริงว่ะ" เสียงทุ้มตอบพลางเกินน้ำลายลงคออย่างฟืดๆ

"ห๊ะ!?" เสียงนุ่มอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อหู พลันเอื้อมมืออกไปขยุ้มหัวร่างโปร่งบ้างเพื่อความแน่ใจ แล้วรีบชฃักมือกลับทันทีที่รู้แน่ แล้วรีบหันกลับไปสบสายตากับยูอิจิที่ยึนเบ้หน้าอยู่ข้างๆ

"ของจริง จริงๆด้วยว่ะ!"ทั้งสองเบ้หน้าออกมาแบบแหยงๆพร้อมกันอีกครั้ง ก่อนที่จะสะบัดหน้าหันไปถามเพื่อนรักร่างโปร่งที่ยืนเบ้หน้าเป็นหมาอดข้าวร่ำๆจะร้องไห้ออกมาอยู่ไรๆ

"นึกไงไปทำหัวเหลืองตาฟ้าวะไอ้โนะ" เสียงแรกที่ถามคือยูอิจิ

"นั่นดิ้ ที่ร้านเค้าไม่มีกระจกไห้ดูหลังทำเสร็จเหรอวะ??" เสียงนุ่มสนับสนุนออกมาทันทีที่นากามารุพูดเสร็จ

ร่างโปร่งเบะปากออกมาเหมือนเด็กจะร้องไห้แล้วเดินสะบัดตูดไปที่โต๊ะประจำก่อนที่จะทิ้งตัวลงไห้ตูดกระแทกกับเก้าอี้ก่อนที่จะฟูมฟายโวยวายออกมาอย่างเหลือทน

 "ก็พี่ฉันอ้ะเด้ะ เค้าแอบมาทำตอนฉันหลับง่า~" เสียงทุ้มพูดครางง้องแง้งออกมาอย่างเด็กโดนขัดใจ 

"แล้วไมเค้าต้องทำแบบนั้นเล่า" คนคิ้วสวยนิ่วหน้าถามออกมาด้วยความสงสัย

ร่างโปร่งเงยหน้ามองเพื่อนรักต่างไซส์เล็กน่อย ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาแรงหนึ่งที ก่อนที่จะเล่าความเป็นมา

"ก็เมื่อคืน ฉันเพิ่งรู้ทริกแทงลูกแบบเจ๋งๆมา เลยร้อนวิชิท้าพี่แข่งโดนเดิมพันว่า คนแพ้ต้องยอมคนชนะทุกอย่าง"

"และแกก็แพ้" จินพูดออกมาอย่างขัดคอ พลางยักไหล่ยึกๆเป็นเชิงว่า "มันก็แน่นอน"

"อืม... แล้ว... ทีนี้...ฉันเบี้ยว เพราะพี่บอกว่าไห้ฉันออกไปเดินแก้ผ้ารอบบ้าน แต่ฉันไม่เอาแล้วเผ่นขึ้นห้อง...." เสียงทุ้มง็องแง้งเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ ผิดกับ....

"โหยยยย  เลวมาก!" เสียงทุ้มของคนคิ้วสวยรีบแทรกทันที

".... แล้วพอรุ่งเช้าฉันก็ตื่นออกมาพร้อมเจอหัวฉันเป็นแบบนี้แล้ว.... " เเละแล้วเสียงทุ้มของร่างโปร่งก็เงียบหายไป พร้อมกับเสียงระเบิดหัวเราะของเพื่อนทั้งสอง

"ไอ้โนะ ฉันรู้นะว่าแกมันซื่อ  แต่ไม่คิดว่าจะซื่อบื้อได้ขนาดนี้ว่ะ 5555" เสียงทุ้มกล่าวออกมาก่อนที่ตบท้ายด้วยเสียงระเบิดหัวเราะลงลูกคอตามสไตล์ตน

"น่านอ้ะเด้~  รู้ก็รู้ว่าเจ๊แกเซียนขนาดไหน ยังดันไปแข่งอีก นอกจากจะซื่อบื้อยังโง่งมอีกเรอะ ไอ้บ๊องส์!" หลังจากที่ยูอิจิไซโคซะสาดเสียเทเสีย แถมปิดท้ายด้วยการส่ายหัวแบบเซ็งๆ ทำเอาจุนโนยะน้ำตาปริ่มออกมา ตาใสเริ่มมองหาเพื่อนร่างบางของกลุ่มที่ปกติจะคอยช่วยค้านไอ้สองตัวปากไม่ดีนี่เพื่อช่วยเค้าอยู่ประจำ  แต่วันนี้กลับยไร้แม้แต่วี่แวว ร่างโปร่งนิ่วหน้าอย่างสงสัย ก่อนที่จะหันมาหาจินแล้วถามถึงคนที่ตนมองหาอยู่เมือครู่

"จิน... ทัตจังล่ะ ไม่มาด้วยกันเหรอ?? "

"เออ นั่นดิ้ ปกติตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ แล้วไหงวันนี้ฉายเดี่ยววะ? เค้าไม่สบายเหรอ?" ยูอิจิที่หันไปไม่เจอคนร่างบางก็ถามขึ้นมาบ้าง  จินนิ่วหน้าเล็กน้อยกับคำถาม ก่อนที่จะส่ายหัวนิดๆแล้วตอบออกมา

"กูก็ไม่รู้  เมื่อเช้ากูก็รอที่หน้าบ้านตั้งนานแต่ไม่เห็นวี่แววก็เลยมาก่อน.... " ยูอิจิได้ยินที่จินตอบก็รู้สึกเอะใจในความแปลกไม่ได้ เพราะเป็นไปไม่ได้แน่  ที่เพื่อนร่างบางคนนี้จะขาดเรียนโดนไร้เหตุผล รึไม่บอกจินไว้ล่วงหน้า

"เออๆ งั้นวันนี้ไปหาเค้าอีกทีแล้วกัน กูชักเป็นห่วงตะหงิดๆว่ะ" จินพยักหน้าเห็นด้วย และเผอิญเป็นช่วงที่อาจารย์เข้ามาบรรยายพอดี จุนโนะดึงเพื่อนทั้งสองให้นั่งลงอย่างสงบเสงี่ยม

"อย่าไห้เกิดเรื่องอะไรกับนายเลยนะ ทัตซึยะ" เสียงทุ้มพึมพำออกมาเบาๆก่อนที่จะหันไปมุ่งสมาธิในเรื่องที่อาจารย์พูดออกมาอย่างหัวหมุน

 --------------------------To Be Contineud-------------------------------------------------------------------------

 เข็นออกมาอย่างทรมาณเพราะง่วงโครตตตตตตต - -" 

ขอบคุณสำหรับเม้นท์ล่วงหน้านะคะ แม้ตอนนี้มันจะออกมาแบบมึนๆเล็กน้อย เพราะคนแต่งนั่งตาจะปิดแว้ว แต่ก็ฝากมันด้วยน้า~

ไปนอนเเระ โอย่ะห์ฮับ^v^/

ปล.ตอนนี้สามหนุ่มก็ยังไม่โผ่ล- -"

edit @ 28 Oct 2008 14:23:44 by pierce