UEDA_Aramode

 Title:: รักนะ... จุ้บส์ๆ
Cast:: Ryo NishikidoxTatsuya Ueda

 หลังจากที่ผมหยอดมุก โจรขโมยหวใจ ไปเท่านั้น รู้สึกเหมือนที่รกของผมจะนิ่ง ตีโหมดเงียบ ไม่ปริปากพูดกับผมซักแอะ ทำไมอ่า~ ผมว่ามุกผมโดนแล้วน้า~ T^TT

เมื่อเราเดินมาถึงร้านไอติมแล้วได้โต๊ะน่งเรียร้อยแล้ว ขณะที่นั่งรอสั่งไอติมอยู่นั้น ผมได้ใส่ความกล้า เอ่ยปากถามออกมาท่ามกลางบรรยากาศแสนมาคุ ที่รายล้อมอยู่รอบตวที่รักผมอยู่เนืองๆ

"ทัตจัง..เป็นอะไรไปเหรอ? ทำไมเงียบจังอ้ะ?" สิ้นคำถามของผม ที่รกของผมตวัดสายตาคมปราดมามองผมเพียงเล็กน้อย แล้วก็ตวัดน้าเชิดหนีไปอีกทาง .......T^T

"ไม่มีปากไว้พูดกับพวกกวนประสาท!!" .......T[]TTTTTTTT หลังจากที่เงียบไปได้ซกครู่ ที่รกผมก็เอ่ยาปกพูดกบผมออกมาเป็นคำเเรก แต่.... นิชิกิโดใจสะท้าน!! โฮโฮโฮ

"แหงะ! ทัตจัง....... โกรธผมเหรอ? อย่าโกรธผมน้า~ ที่จริงผมอยากเป็นอศวินมากกว่าโจรน้า จะได้คอยปกป้องคุณไง เนี่ยๆ เปลี่ยนคำตอบแล้ว อย่าโกรธผมน้า~ นะนะนะ" นิชิกิโด เปลี่ยนโหมดจากคุณชาย กลายเป็นหมาพันธุ์ชิสุ ที่ทำตาบ้องแบ๊ว ตะกายโต๊ะแกรกๆ ถ้าหากเป็นที่ลบตาคนและมีพื้นที่เพียงพอล่ะก็ อาจได้ลงไปนอนดิ้นแด๊กๆ ก็เป็นได้

"นั่นไม่ใช่ประเด็นเรียว! เรื่องมันอยู่ที่ว่า นายกวนประสาทฉัน!!" ที่รักของผม ตวัดหน้ามาจ้องผมอย่างเอาเรื่อง แถมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขู่ฟ่อ ไม่บอกก็รู้ ว่าโกรธจริง แง้~ ไม่น่าปากไวเล้ยกรูT^TTT

"ทัตจ๊างงงงงง ผมไม่ได้กวนประสาทนะ ที่จริงผมแค่อยากตอบแบบเอาใจที่รัก เอ๊ย! ทัตจังเท่านั้นเอง แค่อยากไห้ทัตจังยิ้ม อยากไห้รู้ว่าเรียวรักทัตจังมากแค่ไหน อยากไห้รู้ว่าอยากกอด อยากปกป้อง อยากจะ..."

"พอ!!! หยุดอยู่แค่นั้นเลยเรียว ก่อนที่ฉันจะหมดอารมณ์แล้วโบกรถกลับบ้านเองน่ะ!!" ยังไม่ทันที่ผมจะสาธยายความอยากออกมาหมด ที่รักของผมก็เรียบตะโกนแทรกเข้ามาทันที ท่าทางจะเขินน่ะ หุหุ

"จ้ะ หยุดก็หยุดจ้ะ " นิชิกิดดพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยแบบออกนอกหน้า ทำไห้ทัตซึยะเบนสายตาหนีเพื่อระงับอารมณ์หมั่นใส้ ก่อนที่จะประเคนหมัดงามๆประทับไว้ที่ใบหน้าที่เรียวเป็นคนพูดเองนักหนาว่าเซ็กซี่เพื่อดับความหมั่นใส้ซะก่อน

"เอ้า! เรียวนายเลี้ยงใช่มะ? ส่งก่อนเลยป่ะ" มือเรียวของที่รักของผมผลักเมนูมาให้ผมดู ผมเปิดๆไปมา แล้วก็สั่งหอคอยมากิน เสร็จแล้วก้ยื่นส่งให้ที่รกผมอย่างเบามือ กลัวครับ เดี๋ยวขอบเมนูจะบาดมือที่รักผมเข้าน่ะ ... ที่รักของผมมองดูเมนูไปเรื่อยๆ แล้วก็ปิดลงหันมาสั่งกับพนักงานด้วยรอยยิ้มพิฆาต ที่ทำไห้พนักงานซเว้นเซ่นเซกันเลยทีเดียว

"เอา เดอะ เฮอร์รริเคนครบ อ้อเพิ่มวิ้ปเพิ่มเชอร์รี่ด้วยนะครับ" เสร็จแล้วก็ยิ้มปิดท้าย ป้าด!! พนักงานถึงกับเดินเหม่อวิญญาณหลุดออกจากร่างกันเลยทีเดียว โอ้วววว อานุภาพ!!!

"เอ้อ ทัตจัง ส่งเฮอร์ริเคนมานี่ จะกินกะเรียวเหรอ? งั้นรอผมกินหอคอยให้หมดก่อนนะครบ เดี๋ยวไปช่วย" ผมพูดออกไปยิ้มๆด้วยความหวังดี เพราะเท่าที่ฟังจากตอนที่ยังคงมีสติหลงเหลืออยู่ จำได้ว่าที่รักสั่งไอตินรุ่นบิ๊กจูเนียร์เข้าไป ท่าทางเอวบางๆแบบนี้คงกินไม่หมดรอก คงอยากกินหลายๆรสมั้ง เลยสั่งซะเยอะ แต่ที่รกของผมทำหน้าเบ้ๆออกมา แล้วก็พูดขึ้นมาว่า

"โทษทีนะเรียว ฉันสั่งมากินคนเดียวต่างหาก" .... อืม เหรอ ...... โธ่ สั่งมากินคนเดียว...เรานี่เฟอะจริง... ไอติมแค่5ลูก ทำไมจะไม่...... เฮ้ย!! ไอติม5ลูก เพิ่มวิปเพิ่มเชอร์รี่ ตัวเล็กๆแค่นี้ไปยัดไว้ตรงไหนฟะ!!

"หมดเหรอทตจัง" ผมถามลองเชิงไปแหยๆ ที่รกของผมยิ้มออกมากบคำถามนี้ แล้วยืดออก นั่งตัวตรงตอบออกมาด้วยความภาคภูมิใจว่า...

"กะไอ้จิน ฉันแข่งกินพสุธากัมปนาท ชนะด้วย" ....... แม่เจ้า!!! ตัวติ๊ดนึงเนี่ยนะ ชนะกินไอติม8ลูกกะไอ้อ้วนนั่น โอ้ววววว อเมซซิ่ง!! นิชิกิโดตะลึง!!

----------------------------------------------------------------------------------------------

หลังจากที่กินไอติมเสร็จ ท่าทางที่รักของผมจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ผมพาไปนั่งรถเล่นรอบนึงก่อนที่จะวนรถมาส่งที่รักของผมกลับบ้าน ผมขับมาไกล้จะถึงหน้าบ้านที่รักของผมแล้ว ขณะที่กำลังจะขับต่อไป มือเรียวก็มายั้งผมไว้

"ส่งแค่นี้แหละเรียว ขืนขับไปมากกว่านี้ พี่เห็นเดี๋ยวเอานายตายกันพอดี" ด้วยคำทักท้วงมี่แสดงถึงอาการเป็นห่วงเป็นใยผม ทำเอาผมปลื้มไปสามวิ ก่อนที่จะกลับเข้าสู่โลกแห่งความจริง

"อื้อ ทัตจังก็เดินกลับบ้านดีๆนะ ระวังตัวด้วยล่ะ อ้อ! อย่าลืมนะครับ หลับฝันดี ฝันถึงผมด้วยนะ"

"อี๋~ ส่งลาซะยืดยาว ยังมีเน่าต่อท้ายอีกนะเรียว ถามจริงเหอะ นายไปเอาคำบ้าๆพวกนี้มาจากไหน" ด้วยคำถามของที่รักผมนั้น ทำไห้ผมต้องระลึกความหลังซักเล็กน้อย ก่อนที่จะตอบออกมา

"ไอ้พีกะไอ้จินน่ะ มันว่าถ้าผมอยากทำตัวไห้เหมาะกะทัตจง เดี๋ยวมันจะช่วยเทรนไห้" หลงจากที่ตอบกลับไป ที่รักของผมก็บ่นงึมงำอะไรออกมาคนเดียว แต่ท่าทางจะไม่ใช่เรื่องดีนักหรอก เพราะผมแอบได้ยินแว่วๆว่า ไอ้พวกบ้ากะ เดี๋ยวโดนสอยร่วง อะไรประมาณนั้นน่ะ ที่รักของผมตกอยู่ในห้วงความคิดตัวเองอยู่ชั่วครู่ แล้วก็กลับมาศุ่โลกความจริง ซึ่งมีผมนั่งปั้นหน้าสงสัยแบบเซ็กซี่อยุ่ข้างๆ

"งั้นฉันไปก่อนนะเรียว บาย พรุ่งนี้เจอกัน" ที่รักหันมาลา พร้อมส่งยิ้มแสนน่ารักมาให้ เป็นคุรจะทำไง เป็นผม... ผมเอื้มมือไปรั้งใบหน้าสวยนั่นไว้ แล้วประกบปากร้อนของผมลงไป ริมฝีปากอุ่นแนบชิดสนิท เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัด ตอบรับอย่างเร่าร้อน ความร้อนจากกาย ถูกถ่ายทอดออกมาทางริมฝีปาก ขณะที่ผมละปากออกจากปากสวยนั้น สติของเราทั้งคู่ก็ถูกกระชากออกจากโลกแห่งสองเราด้วย เสียงทุบกระจกหน้ารถผมอย่างแรง ผมหันไปดูต้นตอของเสียง ก็พบร่างที่ทำไห้เราหวั่นใจ ริมฝีปากอิ่มขยับเอ่ยเรียกร่างข้างด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

"พี่..." ดวงตาสวยข้างๆผมเบิกกว้างด้วยอาการตะลึง แต่ดวงตาคูสวยที่คล้ายๆกับที่รักของผมที่จ้องอยู่ด้านนอกของรถนั้นมองมาที่ผมอย่างกราดเกรี้ยว

"ปล่อยน้องชายฉันเดี๋ยวนี้นะ!!"

----------------------------------To Be Contineud------------------------------------------

edit @ 28 Oct 2008 14:24:41 by pierce

edit @ 4 May 2009 19:53:16 by pierce

edit @ 31 Aug 2009 00:16:59 by pierce