Title::ขอโทษครับ ผมเป็นโอทากุ
Cast::Ymashita x Akanishi

01

คนเค้าว่าชีวิตคนมันเปลี่ยนแปลงได้ทุกเวลา ความรู้สึกคน มันเปลี่ยนแปลงได้ทุกนาที  ตอนนี้ ผมก็คิดว่าชีวิตผมก็กำลังเป็นแบบนั้น

--------------------------------------------------------------

ยามบ่ายแก่ๆในชม.วาดรุป มันเป็นวิชาที่ผมโครตชอบเลย เพราะผมจะละเลงเมลตี้จังในทุกอณูความคิดผมลงไปบนหน้ากระดาษสีขาวแสนบริสุทธิ์

"โอ๊ะ นอกจากการนอนฝันเพ้อ นายก็ยังมีดีทางศิลป์อีกเหรอเนี่ย? ยามาชิตะ" เสียงทุ้มแสนน่ารำค่ญดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ผมกลอกตาอย่างเซ็งๆ ไม่ต้องหันไปมองก้รู้ว่าใครพุด ผมไม่สนใจเสีบงกวนประส่าทนั่นหรอกครับ สู้เมลตี้จังในชุดนอนตัวใหญ่ที่จะหลุดแหล่มิหลุดแหล่ที่ผมกะลังวาดก็ไม่ได้

"เฮ้ย! คนพูดด้วย ก็หัดขานรับหน่อยดิ่ ไม่ใช่จมอยู่แต่ในไอดอลอะไรนั่นของนาย" เสียงเดิมแหวขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมจับไหล่ไว้แน่น ร่างสูงตาโตพ่นลมหายใจอย่างเบื่อหน่ายก่อนที่จะหันกลับไปมองร่างสูงอีกคน

"ฉันจะจมความคิดกับสาวๆในจินตนาการ มันก็เรื่องของฉัน นายมายุ่งอะไรหนักหนา คุณหัวหน้าห้อง"

"ยามาชิตะ!" เสียงทุ้มตวาดแหวออกมาด้วยความโมโห แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร เสียงอาจารย์ผู้คุมตะโกนก็ดังข้ามฟากมาจากหน้าห้อง

"ตรงนั้นมีอะไรกันน่ะ!" ร่างสูงทั้งสองหันไปมองตามเสียงนั้น จินส่ายหน้าเบา

"ไม่มีอะไรครับ อาจารย์" เสียงกล่าวออกมายิ้มก่อนที่จะเดินผ่านร่างสูงตาโตอย่างหงุดหงิดในอารมณ์ ก่อนที่จะไปทิ้งตัวกระแทกตูดลงนั่งกับบรรดาเพื่อนๆในกลุ่มที่กำลังพยายามวาดโงกุน ที่ตอนนี้กลายเป็นเด็กพั้งทำผมทรงโมฮีแกนไปซะแล้ว

"จิน มึงจะไปยุ่งอะไรกับมันนักหนาวะ กูไม่เข้าใจมึงจริงๆเลย ยุ่งกะแม่งทีไร มึงก็โดนตอกกลับมาแบบเนี้ย!" เสียงแหบทุ้มของเพื่อนสนิทร่างบางพุดออกมาพลางส่ายหัวเบา  ร่างสูงหน้ามุ่ยออกมาทันทีที่ได้ยินเพื่อนตนพูดประโยคเดียวกับไอ้บ้าไอดอลตาโตที่ตอนนี้กำลังเคลิ้มกับภาพที่ตัวเองวาดอยู่ตรงหลืบห้อง ก่อนจะตอบออกมาแบบไม่สบอารมณ์

"ก็แม่งมันน่าหมั่นใส้นี่หว่า!"

"เออ ไอ้เรื่องนั้นกูก็เข้าใจว่ะ" เสียงแหบทุ้มตอบกลับมาอย่างขำๆในคอก่อนที่จะก้มหน้าก้มตาไปวาดจอมมารบูที่ตอนนี้กลายเป็นซาลาเปาสีชมพูไปแล้ว

..................................................................................

กิ๊งงงงงงง ก่องงงงงงง ก๊างงงงงงงงง ก่องงงงงงงงงงงง  (ฮู้ยเสียงออด...... โบโคด)

ทันทีที่เสียงออกบอกหมดเวลาเลิกเรียน เสียงหนังสือเล่มหนาทั้งสองก็ปิดพร้อมกัน เพียงแค่ต่างกันตรงเนื้อหาเท่านั้น ของร่างสูงตาโตนั้น แน่นอนหนีไม่พ้นไปจากคัมภีร์ลิสต์รายชื่อบรรดาฟิกเกอร์ที่จะออกภายในเดือนนี้ ส่วนจินนั้น คือหนังสือเคมี...

"ไอ้จิน มึงจะไปไหน เกะกูเล่า!!" เสียงเพื่อนในกลุ่มต่างตะโกนโหวกเหวกท้วงร่างสูงที่กำลังตะลีตะลานเก็บของบนโล้วก้าวพรวดๆไปที่ประตูห้อง

"เออ วันหลังว้อย! วันนี้กูมีนัด ไปละ!!" ว่าเสร็จก็รีบบึ่งฉิวออกจากห้องไปทันที โดยไม่รอเสียงทัท้วงจากบรรดาเพื่อนๆ  ร่างสูงตาโตที่เดินดุ่มตามหลังมานั้นได้แต่เบ้ปากออกมาเล็กน้อย

"บึ่งไปโรงแรมกะหญิงนี่ยังกะจะรีบไปหาแม่เลยนะ อคานิชิ~" เสียงบ่นกัดๆ หงุงหงิงออกมาจากปากอิ่มเบาๆ ก่อนที่จะเหวี่ยงกระเป๋าพาดบ่าแล้วรีบสาวเท้าพรวดๆ มุ่งหน้าไปร้านขายฟิกเกอร์ตามเดิม

............................................................................................................

หน้าร้านขายฟิกเกอร์ที่ตอนนี้กลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมสำหรบเหล่าโอทากุทั้งหลายที่ลงรุมกรูกันเข้าไปในร้านเพื่อที่จะไปจับจ่าย เมลตี้จังเวอร์เมดรุ่นลิมิเต็ดที่แกมาเพียงร้อยตัวเท่านั้น

"ถอย... ว้อย!!!" เสียงทุ้มตวากก้องพลางใช้มือดึงกระเป๋าเป้จากไอ้ตุ่มข้างหน้ที่ยืนตัวกลมขวางทางเข้าหน้าร้านแบบไม่เขยื้อนไปใหน แล้วตนก็เหยียบหัวคนที่ดึงล้มลงปกอง คว้าเอาเมลตี้จังตัวสุดท้าย แล้วเดินไปจ่ายเงินสบายใจเฉิบ

"เยส!!  เมลจัง~~~  ในที่สุดก็ได้มาครอง โฮ้ล่า!!" ร่างสูงตาโตเดินก้าวกระโดด สกิ๊ปไปทางถนนอย่างลั่นล้า จนเกินเหตุ ขณะที่กำลังกระโดดเต้นขาเดียวอยู่นั้น ร่างสูงตาโตก็โดนบางสิ่งกระแทกเข้าที่ด้านหลังอย่างแรง จนกล่องใส่โมเดลนั้นตกลงพื้นอย่างแรง

"เฮ้ย!!!" เสียงทุ้มอุทานออกมาอย่างดังด้วยความตกใจ พลางรีบกระโดดตะครุบไว้อย่างรวดเร็วแล้วแกะกล่องออกมาดู

"เฮ้ยยยยยยย!!!" คราวนี้เสียงตะโดกนดังกว่าเดิมเป็นเท่าตัว เมื่อเห็นแขนของฟิกเกอร์เกิดรอยร้าว ไฟโกรธสุมในอกทันที

"เอ่อ ขะ.. ขอโทษนะ... ป  เป็นไรมากมั้ย" เสียงนุ่มที่เอ่ยออกมาจากด้านหลังกล่าวขอโทออกมาแผ่วๆอย่างรู้สึกผิด แต่ก็ไม่สามารถดับไฟโกรธตอนนี้ของร่างสูงตาโตได้ ใบหน้าหล่อหันขวับไปมองด้วยอารมณ์โกรธ แต่ทันทีที่ได้เห็นใบหน้าของคนที่ชนตนก็ต้องเงียบออกมาทันที

"หัวหน้า!!!!" เสียงทุ้มตะโกนออกมาดังลั่น

มันไม่ใช่เรื่องแปลก หากหัวหน้าเค้าซึ่งเนเด็กวัยรุ่นจะมาเดินชินจูกุ และอยู่ในระหว่างเขตโรงแรมกับบรรดาร้านคอสเพลย์

มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่หัวหน้าห้องจะมาเดินในย่านนี้กับแฟนสาวสุดเซ็กซี่ รึกิ๊กแสนพราวเสน่ห์

มันไม่ใช่เรื่องที่ร่างของหัวหน้าห้องที่อยู่ในเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เสื้อผ้าหน้าผมกระเซอะกระเซิง เพราะเพิ่งเสร็จกิจจากเรื่องร้อนบนเตียงน้ำ รึไม่ก็ โซฟาที่ห้องของโรงแรมแถวนี้

แต่......

ตอนนี้ภาพที่เค้าเห็นคือ หัวหน่าในชุดนักเรียนปกกะลาสี หน้าหัวกระเซอะกระเซิง แถมรองเท้าไม่ได้ใส่

อากิระช็อค!!!  ไม่ใช่สิ  โทโมฮิสะช็อค!!! 

ดูเหมือนร่างสูงตาโตจะไม่ได้ช็อคเพียงคนเดียว เพราะร่างสูงขาวอีกคนกท่าทางจะช็อคค้างกลางอากาศไปแล้ว ..........

ริมฝีปากอิ่มแดง สั่นเล็กน้อยก่อนที่จะขยับเรียกชื่อร่างสูงตาโตออกมาเบาๆ

"ยามะ... ..."

"จิน!!!" ยังไม่ทันที่จินจะเรียกชื่อร่างสูงตาโตที่ตอนนั่งช็อคค้างตาโตกว่าเดิมเป็นสองเท่าจบ เสียงทุ้มอีกหนึ่งก็ตะโกนเรียกจินดังขึ้นมาขัด ใบหน้าคมหันไปตามเสียงเรียกทันที

"คุณโคอิจิ..."

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+To be contineud-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+

edit @ 28 Oct 2008 14:27:17 by pierce

Comment

Comment:

Tweet

short fan-fiction