[sf]Born To Be Love YOU::T&T-Ending In Part

posted on 21 Jan 2008 04:32 by piengtavan in shotfic, TackeyTsuba

 Title:: Born To Be Love YOU
 Cast:: Takisawa X Tsubasa

หลายครั้งที่ผมอยู่คนเดียว ไม่ได้รับการเหลียวแลจากคนหลายคน

 แต่ผม... ก็ยังมีเค้าคนนั้นอยู่

หลายครั้งที่ผมเสียน้ำตา โดยไร้การปลอบประโลใจกคนรอบกาย

แต่ผม... ก็ยังคงมีเค้าคอยเช็ดน้ำตา

หลายครั้ง ที่ผมคิดว่าตัวเองไร้ค่า

แต่ผม... ก็ยังมีเค้า คอยพร่ำบอกว่าผมนั้น เลอค่าเพียงไหน

คนคนนั้น คอยยิ้ม คอยดูแล คอยปลอบโยน คอยรักผมอยู่... ไม่เสื่อมคลาย

----------------------------------------------------------------------------------------------------

สายน้ำตกจากฟากฟ้า ดั่งที่ตกลงจากดวงตาของร่างบางตาคม

บรรยากาศแสนเศร้า ของยามฝนตก ความรู้สึกที่ถูกทำลาย เพราะคนที่ผมรัก... แล้วที่สำคัญ ผมยังรักเค้า ผมมัน....  โง่อย่างไม่น่าให้อภัย

"ซึบาสะ..." เสียงเรียกชื่อผมแผ่วๆ เสียงที่ผมเคยชินดี เสียงนี้คอยอยู่ข้างผมตลอดเวลา มือแกร่งเอื้อมมาเช็ดน้ำตาออกจากเรียวตาผมอย่างแผ่วเบา และอ่อนโยน... พร้อมส่งรอยยิ้มละไมมาให้ อย่างเคย.....  ทุกครั้ง ผมยิ้มตอบกลับไปให้ทั้งอย่างนั้น พลางมองไปที่เนื้อตัวที่เปียกปอนของร่างขาว ผมยึกมือสั่งพนักงานขอผ้าเช้ดตัวมาให้เค้าสองผืน ก่อนที่จะหันไปทักเค้า

"ไง... ทักกี้" มือแกร่งเลื่อนมาขยี้หัวผมเบาๆก่อนจะทิ้งกายลงนั่งฝั่งตรงข้ามผม แล้วเอามือมาอังแก้มผมเบาๆ

"นายนี่ ตัวเย็นชะมัด เป็นพวกอุณหภูมิต่ำนะเนี่ย" เสียงทุ้มล่าวออกมาลอย โดยที่มือนั้นยังไม่ละไปจากแก้มผม ผมยิ้มรับคำพูดนั้น

"นายต่างหากที่น่าจะเย็น ตากฝนมาซะโชก แทนที่จะรอให้หยุดก่อนก็ได้แท้ๆ" ผมพูดจาตัดพ้อเล็กๆ แต่ทักกี้กลับหัวเราะร่าออกมาอย่างถูกใจ

"เค้าว่า คนตัวเย็นน่ะ เป็นพวกเย็นชาน่ะ ฉันก็คงอยู่ในพวกนั้น" ทันทีที่ผมพูดจบร่างขาวตรงหน้าก็เปลี่ยนจากลูบแก้มมาเป็นตีหัวผมแทน

"ใครบอกนาย คนตัวเย็นน่ะ เป็นพวกขี้เหงาต่างหากล่ะ" ทันทีที่เค้าพูดจบ น้ำตาบ้า  มันก็พาลจะไหลออกมาอีกแล้ว

"มีเรื่องอะไรอีกล่ะ? ฉันน่ะ มันช่วยนายไม่ได้อีกแล้วเหรอ?" เสียงทุ้มกล่าวเป็นห่วงแบบตัดพ้อ ทำเอาผมยิ้มออกมา

"นายนี่ยังไงนะทักกี้ จะงอนรึจะปลอบก็เลือกเอาซักอย่างสิ "

"นายด้วยน่ะแหละ เดี๋ยวร้องให้ เดี๋ยวหัวเราะ จะเอาไงกันแน่"

ทักกี้กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูกนิดๆ เรียวปากเบ้ออกมา ราวกับเด็กดื้อเอาแต่ใจ ภาพที่เห็นทำเอาผมหัวเราะออกมามากกว่าเดิม ทำเอาทักกี้ยิ่งหน้าง้ำเข้าไปใหญ่

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

วันแรกที่ผมพบเค้า ผมก็ตกหลุมรักในรอยยิ้ม ดวงตา และกิริยาท่าทางต่างๆที่เค้าแสดงออกมา  และยิ่วนานวัน ผมยิ่งรักเค้ามากกว่าเดิม ทั้งเรื่องดี และไม่ดีในตัวเค้า  ใครๆอาจจะบอกว่าผมมันน้ำเน่า ชวิตไม่ใช่นิยายพาฝัน ชวนเพ้อละเมอไปวันๆ  แต่ตอนนี้ ผมบอกได้เต็มปาก

"ผมรัก... ทุกอย่างที่เป็น อิมาอิ ซึบาสะ"

วันนี้ เค้าโทรเรียกผมออกมา ชวนผมไปที่ร้านกาแฟเจ้าประจำ ทั้งๆที่ตอนแรก ฟ้ายังใสอยู่แท้ๆ แต่ทำไมมันถึงกลับมาตกเอาดื้อๆได้แบบนี้นะ แล้วความรู้สึกไม่สบายใจ มันก็วาบเข้ามาในใจผม

"ซึบาสะ" ทำไมผมถึงนึกว่าเค้าจะไม่สบายใจได้ชัดแบบนี้นะ ผมรีบกระชั้นฝีเท้า จากเดินเป็นวิ่ง จนไปถึงหน้าร้าน แล้วก็เป็นจริงๆดังคาด ผมมองฝ่าเม็ดฝนเข้าไปที่ที่นั่งติดกระจกหน้าร้าน ใบหน้าใส กำลังหลัง่น้ำตาออกมาเงียบๆ พลางมองเหม่อไปไกล ทุกครั้งที่เห็นน้ำตา หัวใจผม กระตุกวาบทุกครั้ง

"อย่าร้องให้... ได้มั้ย"

แล้วขาผมก็ก้าวเดินไปหาร่างบางนั้นอย่างรวดเร็ว

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตลอดหลายวันมานี่ ผมได้ทักกี้มาคอยอยู่เคียงข้าง..... ไม่สิ ตลอดเวลาตั้งแต่เราเจอหน้ากันครั้งแรก ผมได้ทักกี้มาคอยอยู่เคียงข้างตลอด เวลามากมายที่เค้ามีให้ผม ไม่ว่าเค้าจะยุ่งซักเพียงไหน มันมากพอ ที่จะทำให้ผมรับรู้ถึงความรู้สึกดีๆ แสนพิเศษ ที่เค้ามอบให้กับผม เพียงแต่เค้าไม่เคยที่ก้าวออกมามากกว่าการเป็นเพื่อนที่ดี เพราะยังเห็นว่าผม มีคนรัก....

ตอนนี้ มันจะเป็นเรื่องน่ารังเกียจมั้ย หากผมจะบอกว่า ตอนนี้ ผมขอรักเค้าได้มั้ย? รัก... คนที่รักผม คนที่อยู่กับผมตลอดเวลา..... มันจะเป็นเรื่อง น่าเกียจมั้ย???

ผมมัน เป็นคน เห็นแก่ตัวใช่มั้ย???

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตลอดหลายวันมานี่ ผมอยู่กับซึบาสะมากกว่าใครๆ มากกว่าเวลาที่เคยอยู่ด้วยกัน เค้ายิ้มให้ผม เค้าหัวเราะให้ผม เค้าพูดคุยกับผม โกรธเพื่อผม ร้องให้เพื่อผม.... มันถึงเวลาแล้วใช่มั้ย? ที่ผมจะบอกเค้าว่าผมน่ะ "รักซึบาสะ"

ผม ควรจะบอกได้แล้วสินะ......

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

สวนสาธารณะยามพลบค่ำนั้นช่างเงียบสงบ แสงอาทิยต์ที่แดงมากขึ้น บอกได้ดีว่ามันเหนี่อยมาทั้งวัน ผู้คนที่ต่างรีบกลับบ้าน ก็คงจะเหมือนดวงอาทิตย์ตอนนี้

"ซึบาสะ" เสียงเรียกชื่ออย่างอ่อนโยนดังออกมาจากร่างขาวที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ร่างบางหันมายิ้มรับคำเรียกชื่อตน

"ตอนนี้ ผมอยากจะถามอะไรซักได้มั้ย"

"อื้ม"

"ตอนนี้.... เราสองคน รักกัน... ได้มั้ย".....................................

ดั่งเวลามันหยุดอยู่ที่คำนั้นนานแสนนาน และแล้ว เข็มนาฬิกา ก็ค่อยๆก้าวเดินอีกครั้ง พร้อมกับคำพูดด้วยเสียงอันแผ่วเบาของร่างบาง

"ถ้าทักกี้รักผม เราสองคน คงรักกันแล้วล่ะ"

ทันทีที่ร่างบางพูดจบ ร่างขาวก็พุ่งเข้ามากอดร่างบางแน่น แล้วยกตัวอุ้มลอยจากพื้น ร่างบางหวีดร้องตกใจเล็กน้อย ก่อนที่จะหัวเราะร่าออกมาอย่างมีความสุข

ใบหน้าสวยโน้มลงจุมพิตไปที่เรียวปากของร่างขาว ร่างชาว เปิดปากรับและฉกชิงความหอหวานจากริมฝีปากนั้น

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้ ผมมีเค้าอยู่เคียงข้าง

ตอนนี้ผมไม่มีน้ำตาให้เค้าเช็ด

ตอนนี้ผมไม่มีความอ้างว้างให้เหงาใจ

ตอนนี้ ผม มีคนที่ผมจะรักได้ตลอดไป

ผมรัก ทักคิซาวะ ครับ

---------------------------------------------------------

ตอนนี้ เค้ามีรอยยิ้มให้ผม

ตอนนี้ ดวงตาเค้านั้น สะท้อนไปด้วยเงาของผม

ตอนนี้ เค้ารักผม  หัวใจเค้า มอบให้ผม

ตอนนี้ ผมอยากจะบอกเค้าครับ

ผมรัก ซึบาสะ ครับ

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*Happy End*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

edit @ 28 Oct 2008 14:26:22 by pierce

Comment

Comment:

Tweet

short fan-fiction