[SF]When Snow Is Falling(JK2)

posted on 11 Feb 2008 14:18 by piengtavan in KAT-TUN, SF

When Snow Is Falling

Part:เรื่องเล่าแห่งหิมะ1ตอน2

Starring:Tatsuya Ueda, Yuichi Nakamaru, Jin AkanishixKazuya Kamenashi

"อ๊า~ ตัวจินเย็นเจี๊ยบเลย มานั่งรอนานเท่าไหร่แล้วเนี่ย!!" ร่างเล้กสัมผัสได้กับความเย็นชืดของร่างกายคนรักจึงรีบเอามือตนไปอังที่แก้มนิ่มของจิน เผื่อว่าอาจจะอุ่นขึ้นมาบ้าง แต่จินจับมือเรียวนั่นออกจากใบหน้าตนแล้วเอามาพาดไว้ที่เอวแทน ใบหน้าคมเลื่อนลงต่ำลงไปแถวใบหู แล้วกระซิบพูดด้วยเสียงที่เเสนเร่าร้อนว่า...

"คาซึยะช่วยทำให้ตัวจินร้อนได้มั้ยครับ?"
-----------------------------------------------------------------------------------------------

"อือ~"

"อะ... อา~"

เสียงครางกระเส่าของร่างหนาและร่างบางสลับกันอย่างเร่าร้อน ท่ามกลางบรรยายกาศที่แสนหาวเหน็บ แต่ภายในห้องของชายหนุ่มร่างหนากลับเต็มไปด้วยความร้อน ร่างทั้งสอง ชุ่มไปด้วยเหงื่อและคราบไคล

ร่างขาวของร่างเล็กถูกแต่งแต้มไปด้วยสีแดงระเรื่อ ร่องรอยแห่งความรักที่ร่างหนาประทับลงอย่างหวงแหนและรักใคร่ ตาสวยปรืออย่างยั่วยวน ริมฝีปากแดงเผยอหอบหายใจด้วยการระบายความร้นในร่างของตน ทั้งภายในอก และที่ตรงนั้น...

ร่างหนาที่อยู่ข้างใต้ร่างเล็กก็ไม่แพ้กัน มือแกร่งลูบไล้ไปทั่วร่างขาอย่างปราถนา ช่องทางคับแคบขงร่างเล็กที่ตอดรัดอย่างรุนแรงผสมผสานกับท่าทางอันแสนเย้ายวนยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบของร่างสูงให้เพิ่มมากขึ้นทวีคูร สะโพกแกร่งสอดใส่ด้วยความรักอย่างเร่าร้อน ร่างเล็กด้านบนก็ตอบรับจังหวะเป็นอย่างดี

"อ๊า~~ จินนนน~~" เมื่อจุดสูงสุดแห่งความต้องการมาถึง ร่างเล็กเกร็งกระตุกเฮือกใหญ่หลังเนียนแอ่นโก่งไปด้านหลังอย่างสุดตัว พร้อมทั้งครางเรียกชื่อคนรักออกมาด้วยเสียงแสนหวาน

"อึ้ก อ่ะ! คา.. คาเมะ" ร่างสูงก็ไม่แพ้กัน ความต้องการของจินพุ่งสูงจนแทบเฮิร์ท ยิ่งช่องทางของร่างเล็กบีบรัดแน่นก่อนจะปลดปล่อยเเล้วยิ่ง ทำให้กระตุ้นเข้าไปใหญ่ เสียงทุ้มครางกระเส่า ก่อนที่จะปลดปล่อยอารมณ์ออกภายในร่างเล็ก

คาเมะล้มตัวลงนอนทับร่างใหญ่ แผ่นหลังกระเพื่อมขยับขึ้นลงหายใจหอบอย่างเหนื่อยอ่อน เรียวแขนเล็กโอบร่างหนาเบาๆ

"จิน... จากนี้ไป... อยู่ด้วยกัน ... ตลอดไปนะ" เสียงใสพึมพำออกเบาๆ ก่อนที่สติจะหล่นวูบ ร่วงลงสู่ห้วงนิทรา ยามราตรี

จินยกมือขึ้นลูบหัวคนรักเบาๆ ก่อนที่จุมพิตลงไป มือแกร่งยกร่างคนรักออกจากตน แล้วจับจัดแจงท่านอนให้เข้าทาง ก่อนที่จะก้มลงมองหน้าใสนั่นอีกครั้ง อย่างห่วงหา... และแสนเศร้า...

"ขอโทษนะคาซึยะ ที่จริงก็อยากไห้เป็นแบบนั้น แต่ต่อจากนี้... คงไม่ได้แล้วล่ะ" เสียงทุ้มกล่าวอย่างแผ่วเบาและสั่น จินหยิบกล่องเล็กๆใบหนึ่ง แล้วบรรจงจูบลงไปอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะยิ้มอย่างแสนเศร้า

"รักนะคาซึยะ ลาก่อนนะ หัวใจของผม..."

-------------------------------------------------------------------------------

"กริ๊งงงงงงงงงง"

"ครับๆที่นี่บ้านนากามารุกับคาเมนาชิฮะ ตอนนี้คาเมะไม่อยู่ หากมีธุระฝากข้อความไว้กับผมได้ฮะ"

"เอ่อ... นี่เป็นโทรศัพท์จากโรงพยาบาลxxx นะคะ อยากฝากข้อความถึงคุณคาเมนาชิน่ะค่ะ ข่างเรื่อง คุณอคานิชิ....."

-----------------------------------------------------------------------------------

"กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง"
เสียงกริ่งน้าบ้านดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงัดกลางราตรีที่แสนหดหู่ อาจจะเป็นเพราะหิมะที่กำลังตกอยู่อย่างไม่ขาดสาย... หรืออาจจะเป็นเพราะว่า ข้อความที่ได้ยินจากโทรศัพท์เมื่อกี๊ก็เป็นได้

"ครับ...มาหาคะ... ไอ้จิน!!!!" ยูอิจิ ตาเบิกโพลงออกมา ทั้งด้วยความประหลาดใจและตกใจไปพร้อมกัน

"ไง" จินส่งยิ้มเหงาๆออกมาไปให้

"ไม่จริง... ก็นาย... ตายแล้วนี่..." เสียงอันสั่นเทา ค่อยๆพร่างพรูออกจากปากของยูอิจิ อย่างไม่ประติดประต่อเท่าไรนัก แต่จิน ก็ยังคงได้แต่ยิ้มรับอย่างเหงาๆเช่นเดิม

"รู้แล้วรึนี่... กะจะเซอร์ไพร์นายซะหน่อย" เสียงทุ้มๆของจินกล่าวออกมาอย่างร่าเริง เพียงแต่รอยยิ้มและสายตา กลับแสนเศร้าเสียเหลือเกิน นั่นถึงกับทำให้ยูอิจิปล่ยน้ำตาที่ไม่เคยไหลมานานให้พร่างพรูออกมาอย่างไม่มีปี่ขลุ่ย ร่างผอมโผเข้ากอดร่างหนาและปล่อยโฮออกมา

"ไอ้เพื่อนบ้า!!! ฉันไม่อยากเซอร์ไพร์ด้วยเรื่องบ้าๆอย่างนี้นะเว้ย!!!"

น้ำใสๆก็ไหลรินออกจากตาสวยของจินไม่เเพ้กัน...

หลังจากที่ยูอิจิสงบสติอารมณ์ของตนได้แล้ว ก็จัดการลากไอ้เพื่อนตัวปัญหาเข้าบ้านทันที ยูอิจิจับจินมาทิ้งที่โซฟาห้องนั่งเล่น แล้วตนก็ลากเก้าอี้มานั่งตรงข้ามร่างหนา แล้วจ้องอย่างเอาเป็นเอาตาย

"มันเกิดอะไรขึ้น เล่ามาซิ" จินยิ้มกับท่าทางของยูอิจิ ก่อนที่จะเอนหลังลงกับโซฟา แล้วเล่าออกมาด้วยท่าทางสบายๆ

"เครื่องบินที่ฉันนั่งมา มันเกิดระเบิดตรงปีกขวา จุดเดียวกะที่ฉันนั่งเป๊ะ แล้วเครื่องก็สั่นโคงเคลงเหมือนมีแผ่นดินไหวประ7.5ริกเตอร์เกิดขึ้น แล้ฉันก็รู้สึกว่า ตัวเองต้องตายแน่ๆ ก็เลยคิดอยู่อย่างเดียวว่า อย่างน้อยก็ขอให้เจอหน้าคาซึยะก่อนที่จะไม่ได้เห็น แล้วมันก็มาโผล่ที่สวนสาธารณะที่ๆฉันเจอคาซึยะครั้งแรกน่ะ"

"แล้วตอนนี้คาเมะล่ะ อยู่ไหน"

"ห้องฉัน อ้อ ไปปลุกตอนเช้าดีกว่า ตอนนี้เหนื่อยเลยหลับไปแล้ว"

"...////... ไอ้หมูตัญหาจัด!!" ยูอิจิพึพำออกมาเบาๆด้วยใบหน้าที่แดงเป็นเทือก ทำเอาจินขำกับท่าทางไร้เดียงสาแบบนั้น เฮ้อ... อายุก็เยอะเเล้ว แต่กับไอ้เรื่องนั้นนี่... ไม่เท่าอายุเอาซะเล้ย~

"ช่วยไม่ได้ ก็ฉันมันเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่หว่า"

"แล้วที่มาเนี่ย จะให้ช่วยอะไรล่ะ"

จินยิ้มออกมากับคำถามที่แสนจะตรงจุด ไม่เสียแรงที่คบกันมานาน เป็นทั้งที่พึ่ง และเพื่อนที่แสนสำคัญ... จินล้วงหยิบกล่องเล็กๆใบหนึ่งออกมาจากระเป๋ากางเกงแล้วส่งให้ยูอิจิ ยูอิจิหยิบขึ้นมาเปิดดู แล้วเงยหน้าด้วยความสงสัย

"มันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันสามารถแตะต้อง หยิบจับได้ นอกจากคาซึยะ ฉันอยากไห้นายฝากให้เค้าหน่อย"

"แล้วทำไมไม่ไห้เอง ในมื่อให้ได้" ยูอิจิปิดฝากล่องเลือกโยนกล่องนั้นไปไว้ที่ตักจิน

"เวลาฉันมีแค่ก่อนตะวันขึ้น ฉันขอเค้าได้แค่นี้... ให้คาซึยะที แล้วฝากบอกด้วยว่า สุขสันต์วันเกิด ผู้ชายคนนี้ไม่อาจที่จะทำให้เค้ามีความสุขได้อีกต่อไป ขอให้ใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุขต่อไป ได้มั้ยยู..." จินอ้อนวอนต่อเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงแสนเศร้า ใบหน้าที่ซีดเทา และอุณหภูมิที่ลดต่ำรอบตัวของจินที่ยูอิจืสัมผัสได้ ทำให้น้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วกลับไหลออกมาอีกครั้ง

"ได้... แล้วฉัน... จะบอกไอ้เต่าให้" ยูอิจิรับกล่องใบนั้นจากจินอีกครั้ง จินยิ้มรับออกมาอีกครั้ง... สมแล้ว ที่เป็นยูอิจิ...

จินยิ้มออกมาอีกครั้ง แวบแรกเป็นยิ้มที่เป็น อคานิชิ จินเพื่อนรักที่แสนร่าเริงอยู่เสมอ และแล้ว ร่างหนาก็ค่อยๆจางหายไป พร้อมๆกับแสงตะวันที่ละขอบฟ้า ....
---------------------------------------------------------------------------------------------

"อือ" ร่างเล็กพลิกตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย แต่เมื่อไม่สามารถรับรู้ได้ถึงร่างของคนข้างๆ ดวงตาเรียวก็เปิดพรึบขึ้นมาอย่างกระทันหัน มือควานหาร่างข้างๆตน ที่ยังกอดก่ายอย่างแสนรักอยู่เมื่อคืน แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงแต่ความว่างเปล่า ไม่เหลือแม้ไออุ่น...

"จิน!!"

ร่างเล็กรีบวิ่งห้อกลับมาที่บ้านอย่างเร่งรีบ มือเรียวผลักบานประตูพรวดเข้าไป และก้ได้พบยูอิจิที่นั่งเงียบอยู่ที่ห้องนั่งเล่น คาเมะรีบกระโจนเข้าหาทันที

"ยู จินมาที่นี่มั้ย!! แล้วตอนนี้เค้าไปไหน!!.... ตอบซิยู!!!"

ยูอิจิไม่ตอบอะไร แต่กลับยื่นสิ่งฟๆหนึ่งให้คาเมะ คาเมะรับสิ่งนั้นมาอย่างไม่เข้าใจ สิ่งนั้นคือกล่องใบเล็กที่จินฝากยูอิจิให้คาเมะ ร่างเล็กนั่งลงที่โซฟาข้างหน้ายูอิจิ แล้วเปิดฝาออก ข้างในนั้นคือแหวนหนึ่งวง แหวนเพรช... แหวนที่เป็นสัญลักษณ์ของแหวนแต่งงาน...

"สุขสันต์วันเกิดคาซึยะ...ผู้ชายคนนี้ไม่อาจที่จะทำให้เค้ามีความสุขได้อีกต่อไป ขอให้ใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุขต่อไป ... จินมันฝากไว้อย่างนี้..."

น้ำตาไหลพรากออกมาจากตาสวยไม่ขาดสาย ร่างเล็กสั่นกระตุกด้วยแรงสะอื้น ยูอิจิขยับตัวเข้ามากอดปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน

"ยู.. จิน.. ไปไหนล่ะ ฮึก ยู~" คาเมะระล่ำระลัก เอ่ยถามออกพร้อมก้อนสะอื้น

"จิน.. ตายแล้ว..." ทันทีที่จบคำพูดของยู เสียงร่ำให้ก็ระเบิดออกมาจากร่างบางไม่ขาดสาย
-----------------------------------------------------------------------------------------------

ยูอิจิพาร่างที่หลับไหลเพราะความเหนื่อยอ่อนของคาเมะเข้าไปพักที่ห้องตน สายตาของยุอิจิมองไปที่ด้านนอกหน้าต่าง

"หิมะ...ตกอีกแล้ว..." ชายหนุ่มพึมพำกับตนเบาๆก่อนที่จะไปเตรียมน้ำมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวร่างเล็กที่หลับไหลอยู่ข้างใน

----------------------------------------------------------------------------------------------

"หิมะ... ตกอีกแล้วล่ะยู" เสียงที่เคยใส บัดนี้กลับแหบแห้งซะจนหน้ากลัว ร่างเล็กผุดลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง พลางส่งยิ้มบางๆมาให้ยูอิจิ ยิ้มที่เปื้อนความเหงา รอยยิ้มที่เหมือนจิน...

"อื้ม มาเช็ดตัวเถอะ คาเมะ" คาเมะพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนที่จลุกขึ้นเดินไปนั่งที่เก้าอี้ที่ยูอิจิลากมาไห้

"นี่ยู... รู้มั้ยว่หิมะน่ะ คือน้ำตาของเทพหิมะแหละ เพราะทุกครั้งที่มนุษย์มีเรื่องเศร้า หิมะ จะตกเสมอ ในหน้าหนาวน่ะนะ.." ร่างบางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเบาๆ

"ใครบอกมาล่ะ"

"จิน" .... ยูอิจิจับใบหน้าคาเมะให้หันมาสบตากับเค้าตรงๆ พลางจับจ้งลงไปในดวงตาใสที่ตอนนี้กลับหม่นหมองไม่แพ้อากาศข้างนอกเลย

"คาเมะ... ไอ้เต่า มองมาที่ฉัน! จำไว้นะ จินมันบอกว่าให้นายอยู่ต่อไปอย่างมีความสุข เพราะฉะนั้นห้ามคิดอะไรบ้าๆเด็ดขาดนะ!"

คาเมะไม่ตอบอะไร แต่เพียงแค่ยิ้มกลับมาเท่านั้น ยิ้มกลับมาด้วยรอยยิ้มของจินอีกครั้ง

-----------------------To Be Continued-----------------------------------------------------