[SF]When Snow Is Falling(JK3/End)
posted on 11 Feb 2008 14:23 by piengtavan in KAT-TUN, SF
When Snow Is Falling
Part:เรื่องเล่าแห่งหิมะ1ตอนจบ
Starring:Ueda Tatsuya, Yuichi Nakamaru, Jin AkanishixKazuya Kamenashi
"คาเมะ... ไอ้เต่า มองมาที่ฉัน! จำไว้นะ จินมันบอกว่าให้นายอยู่ต่อไปอย่างมีความสุข เพราะฉะนั้นห้ามคิดอะไรบ้าๆเด็ดขาดนะ!"
คาเมะไม่ตอบอะไร แต่เพียงแค่ยิ้มกลับมาเท่านั้น ยิ้มกลับมาด้วยรอยยิ้มของจินอีกครั้ง
---------------------------------------------------------------------------------------------
ค่ำคืนเงียบเหงา หิมะตกพร่างพราย ท้องฟ้ามืดมน ยูอิจิหอบผ้าหอบผ่อนมานอนกับคาเมะ เมื่อร่างเล็กทำหน้าสงสัย ยูอิจิเลยยิ้มและตอบกลับอย่างร่าเริง
"ก็กลัวนายจะเหงา เลยมานอนด้วยน่ะ ไม่ดีเหรอ?"
แม้ยูอิจิจะพยายามแสร้งทำตัวให้สดใสยังไง หากแต่สีหน้าของยูอิจิกลับมัวหม่นซะขนาดนั้น ไม่มีทางที่ร่างเล็กจะไม่รู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของยูอิจิได้ 'กลัวฉันจะฆ่าตัวตายก็บอกมาเหอะ โกหกไม่เก่งเลยนะยู~'ร่างเล็กส่ายหัวเบาก่อนที่จะล้มตัวลงนอนอย่างเนือยๆ
การกระทำ สามารถห้ามได้ ด้วยการกระทำ หากแต่จิตใจ ไม่สามารถห้ามได้ด้วยการกระทำ
จิตใจที่ตายไปแล้ว ไม่สามารถทำไห้หัวใจนั้นเต้นต่อไปได้ ร่างกายไม่อาจทำงานต่อไปได้ หากไร้ซิ่งหัวใจ
'หัวใจฉันหายไป ฉันต้องตามเอาคืนนะยู'
-----------------------------------------------------------------------------------------------
แสงสีขาวสว่างจ้า วาบเข้ามาที่ๆยูอิจิยืนอยู่ ยูอิจิหรี่ตาลงเพื่อปรับระดับเรตินาไห้เข้ากับสภาพแสง ซักพัก แสงนั่นก็ค่อยๆจางหายไป และก็พบว่าตนยืนอยู่หน้าสวนสาธารณะแถวบ้าน คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจในเรื่องที่เกิดขึ้น
"ยูอิจิ!"เสียงใสแสนคุ้นเรียกชื่อเค้าออกมาอย่างร่าเริง ยูอิจิหันไปตามเสียงเรียกก็พบกับเพิ่อนรักร่างเล็กของเค้ายืนยิ้มแป้นแล้นอยู่ข้างหลัง
"คาเมะ?"ยูอิจิขึ้นเสียงสูงเชิงคำถาม คาเมะพยักหน้ารับหงึกหงีก พร้อมตอบกลับด้วยน้ำเสียงใสที่ใส่สำเนียงกวนประสาทตามประสาตน
"อื้มก็ฉันน่ะซิ! เห็นเป็นแบรด พิตต์รึไง?แต่เสียใจนะ ที่ฉันน่ะหล่อกว่าเค้าหน่อยนึง" คำตอบที่แสนกวนประสาท ทำให้ยูอิจิต้องยื่นมะเหงกงามๆประเคนเข้าที่หัวทุยๆของเพื่อดับความหมั่นใส้ ทำเอาครางเมะร้องลั่นและเอามือลูบหัวป้อยๆด้วยความเจ็บ
"รู้แล้วโว้ย ว่าเป็นเอ็งน่ะ! แบรด พิตต์ตาน่ะ เค้าไม่ตาเป็นขีดแบบเอ็งหรอก!"
"ชิส์! ไม่ขีดมั่งให้มันรู้ไปไอ้จมูกโต"เสียงใสบ่นพึมพำบาๆพร้อมทำปากยื่นๆ ด้วยท่าทางแบบนั้นทำไห้ยูอิจิอดไม่ได้ที่จะขยี้หัวพร้อมหัวเราะออกมาอย่างหมั่นใส้
"โอ๊ย~ ทำอะไรน่ะยู หยุดนะ! หยู๊ดดดดดดดด!!!!" เสียงใสตโกนบ๊งเบ๊งออกมาแสดงถึงความไม่พอใจ แล้วดึงมือยูอิจิออกจากหัวพร้อมทำหน้ายุ่งเข้าใส่ ใบหน้าใสแยกเขี้ยวขู่ฟ่อออกมาด้วยความไม่พอใจ พร้อมตวาดด้วยเสียงแหลมกร้าว
"ผมเสียทรงหมดแล้ว เห็นมั้ย ไอ้โคอาล่าบ้า!!!"แต่ยูอิจิไม่ถือสาในท่าทีของเพื่อนตัวเล็ก กลับหัวเราะออกมาแล้วเดินเข้าไปจับตัวคาเมะมากอดพลางลุบไหล่ลูบหัวอย่างเอ็นดู
"ดีแล้วๆ" คาเมะยืนรทำหน้ายุ่งอยู่ในอ้อมกอดยูอิจิ ก่อนที่ผลักตัวเองออกมา
"อะไรดีแล้วยู?" ยูอิจิยิ้มออกบางๆก่อนที่จะตอบออกมา
"ก็แกกลับมาเป็นไอ้เต่าบ้า ขี้โวยวายแล้วก็กวนประสาทน่ะดีแล้ว ดีกว่าเป็นเต่าเรียบร้อยนั่งเงียบเป็นใบ้เยอะเลย" คาเมะได้ฟังก็ยิ้มออกมา
"งั้นยูก็มองซะให้เต็มอิ่มเลยนะ เพราะต่อจากนี้ ยูจะไม่ได้เห็นมันอีกแล้ว" คาเมะพูดอกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง แต่ยูอิจิกลับขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากัน มือสวยจับใหล่เล็กแน่นสายตาจ้องเข้าไปในตาใสอย่างจริงจัง
"แกจะไปไหนไอ้เต่า" คาเมะยิ้มออกมาบางๆก่อนที่จะชี้นิ้วไปในสวนสาธารณะ แล้วตอบออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง
"ไปหาจิน" แล้วมือเรียวของคาเมะก็แกะมือยูอิจิออกขากใหล่ตน สองมือเรียวกุมมือสั่นเทาของเพื่อนที่เป็นพี่ชายคนดีคนนี้ไว้แน่น ดวงตาใสจ้องลึกลงไปในตาของยูอิจืที่ตอนนี้มีน้ำใสๆคลอหน่วยอยู่
"ฉันมาลายูนะ ขอให้ยูอยู่อย่างมีความสุขต่อไปนะ พวกฉันจะคอยปกป้องยูจากข้างบนนะ ยู... ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งนะ ขอโทษด้วย สำหรับทุกอย่างที่ทำไป" เสียงใสพูดออกมานิ่งๆ แต่น้ำใสๆกลับไหลออกมา ทั้งดวงตาใสของคาเมะ และของยูอิจิ และแล้วมือ้รียวก็วางมือยูอิจิลงแล้วกอดเปนครั้งสุดท้าย เสียงใสกระซิบออกมาปนก้อนสะอื้น
"ลาก่อนนะยู เพื่อนรักและพี่ชาย.... "
"อืม.." ยูอิจิครางตอบรับด้วยเสียงสั่น
"มีความสุขมากๆนะยู... ฮึกก .... ดะ..ดูแลตัวเองด้วยล่ะ"
"อื้ม"
"ถ้าเป็นไปได้ ไม่ลำบากยูเกินไป..อึก..ฮะ .... อยะ ..อย่าลืมฉัน...กะ..จะ ฮึกกกก... จินนะ"
"อื้มมมมม" เสียงครางที่เข้มขึ้น แต่ทว่าแสนสั่นเทา
"งั้น... ลาก่อนนะยู" คาเมะลุกขึ้นโบกมือลา แล้วออกวิ่งอย่างเร็วมุ่งหน้าไปในสวนสาธารณะ โดยไม่หันกลับมามองข้างกลังอีกเป็นครั้งที่สองอีกเลย และแล้วแสงสว่างสีขาวจ้า ก็ค่อยๆกลืนกินทุกสิ่งจนกลายเป็นสีขาว ... แม้แต่ตัวของยูอิจิ
----------------------------------------------------------------------------------------------
Part:เรื่องเล่าแห่งหิมะ1ตอนจบ
Starring:Ueda Tatsuya, Yuichi Nakamaru, Jin AkanishixKazuya Kamenashi
"คาเมะ... ไอ้เต่า มองมาที่ฉัน! จำไว้นะ จินมันบอกว่าให้นายอยู่ต่อไปอย่างมีความสุข เพราะฉะนั้นห้ามคิดอะไรบ้าๆเด็ดขาดนะ!"
คาเมะไม่ตอบอะไร แต่เพียงแค่ยิ้มกลับมาเท่านั้น ยิ้มกลับมาด้วยรอยยิ้มของจินอีกครั้ง
---------------------------------------------------------------------------------------------
ค่ำคืนเงียบเหงา หิมะตกพร่างพราย ท้องฟ้ามืดมน ยูอิจิหอบผ้าหอบผ่อนมานอนกับคาเมะ เมื่อร่างเล็กทำหน้าสงสัย ยูอิจิเลยยิ้มและตอบกลับอย่างร่าเริง
"ก็กลัวนายจะเหงา เลยมานอนด้วยน่ะ ไม่ดีเหรอ?"
แม้ยูอิจิจะพยายามแสร้งทำตัวให้สดใสยังไง หากแต่สีหน้าของยูอิจิกลับมัวหม่นซะขนาดนั้น ไม่มีทางที่ร่างเล็กจะไม่รู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของยูอิจิได้ 'กลัวฉันจะฆ่าตัวตายก็บอกมาเหอะ โกหกไม่เก่งเลยนะยู~'ร่างเล็กส่ายหัวเบาก่อนที่จะล้มตัวลงนอนอย่างเนือยๆ
การกระทำ สามารถห้ามได้ ด้วยการกระทำ หากแต่จิตใจ ไม่สามารถห้ามได้ด้วยการกระทำ
จิตใจที่ตายไปแล้ว ไม่สามารถทำไห้หัวใจนั้นเต้นต่อไปได้ ร่างกายไม่อาจทำงานต่อไปได้ หากไร้ซิ่งหัวใจ
'หัวใจฉันหายไป ฉันต้องตามเอาคืนนะยู'
-----------------------------------------------------------------------------------------------
แสงสีขาวสว่างจ้า วาบเข้ามาที่ๆยูอิจิยืนอยู่ ยูอิจิหรี่ตาลงเพื่อปรับระดับเรตินาไห้เข้ากับสภาพแสง ซักพัก แสงนั่นก็ค่อยๆจางหายไป และก็พบว่าตนยืนอยู่หน้าสวนสาธารณะแถวบ้าน คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจในเรื่องที่เกิดขึ้น
"ยูอิจิ!"เสียงใสแสนคุ้นเรียกชื่อเค้าออกมาอย่างร่าเริง ยูอิจิหันไปตามเสียงเรียกก็พบกับเพิ่อนรักร่างเล็กของเค้ายืนยิ้มแป้นแล้นอยู่ข้างหลัง
"คาเมะ?"ยูอิจิขึ้นเสียงสูงเชิงคำถาม คาเมะพยักหน้ารับหงึกหงีก พร้อมตอบกลับด้วยน้ำเสียงใสที่ใส่สำเนียงกวนประสาทตามประสาตน
"อื้มก็ฉันน่ะซิ! เห็นเป็นแบรด พิตต์รึไง?แต่เสียใจนะ ที่ฉันน่ะหล่อกว่าเค้าหน่อยนึง" คำตอบที่แสนกวนประสาท ทำให้ยูอิจิต้องยื่นมะเหงกงามๆประเคนเข้าที่หัวทุยๆของเพื่อดับความหมั่นใส้ ทำเอาครางเมะร้องลั่นและเอามือลูบหัวป้อยๆด้วยความเจ็บ
"รู้แล้วโว้ย ว่าเป็นเอ็งน่ะ! แบรด พิตต์ตาน่ะ เค้าไม่ตาเป็นขีดแบบเอ็งหรอก!"
"ชิส์! ไม่ขีดมั่งให้มันรู้ไปไอ้จมูกโต"เสียงใสบ่นพึมพำบาๆพร้อมทำปากยื่นๆ ด้วยท่าทางแบบนั้นทำไห้ยูอิจิอดไม่ได้ที่จะขยี้หัวพร้อมหัวเราะออกมาอย่างหมั่นใส้
"โอ๊ย~ ทำอะไรน่ะยู หยุดนะ! หยู๊ดดดดดดดด!!!!" เสียงใสตโกนบ๊งเบ๊งออกมาแสดงถึงความไม่พอใจ แล้วดึงมือยูอิจิออกจากหัวพร้อมทำหน้ายุ่งเข้าใส่ ใบหน้าใสแยกเขี้ยวขู่ฟ่อออกมาด้วยความไม่พอใจ พร้อมตวาดด้วยเสียงแหลมกร้าว
"ผมเสียทรงหมดแล้ว เห็นมั้ย ไอ้โคอาล่าบ้า!!!"แต่ยูอิจิไม่ถือสาในท่าทีของเพื่อนตัวเล็ก กลับหัวเราะออกมาแล้วเดินเข้าไปจับตัวคาเมะมากอดพลางลุบไหล่ลูบหัวอย่างเอ็นดู
"ดีแล้วๆ" คาเมะยืนรทำหน้ายุ่งอยู่ในอ้อมกอดยูอิจิ ก่อนที่ผลักตัวเองออกมา
"อะไรดีแล้วยู?" ยูอิจิยิ้มออกบางๆก่อนที่จะตอบออกมา
"ก็แกกลับมาเป็นไอ้เต่าบ้า ขี้โวยวายแล้วก็กวนประสาทน่ะดีแล้ว ดีกว่าเป็นเต่าเรียบร้อยนั่งเงียบเป็นใบ้เยอะเลย" คาเมะได้ฟังก็ยิ้มออกมา
"งั้นยูก็มองซะให้เต็มอิ่มเลยนะ เพราะต่อจากนี้ ยูจะไม่ได้เห็นมันอีกแล้ว" คาเมะพูดอกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง แต่ยูอิจิกลับขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากัน มือสวยจับใหล่เล็กแน่นสายตาจ้องเข้าไปในตาใสอย่างจริงจัง
"แกจะไปไหนไอ้เต่า" คาเมะยิ้มออกมาบางๆก่อนที่จะชี้นิ้วไปในสวนสาธารณะ แล้วตอบออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง
"ไปหาจิน" แล้วมือเรียวของคาเมะก็แกะมือยูอิจิออกขากใหล่ตน สองมือเรียวกุมมือสั่นเทาของเพื่อนที่เป็นพี่ชายคนดีคนนี้ไว้แน่น ดวงตาใสจ้องลึกลงไปในตาของยูอิจืที่ตอนนี้มีน้ำใสๆคลอหน่วยอยู่
"ฉันมาลายูนะ ขอให้ยูอยู่อย่างมีความสุขต่อไปนะ พวกฉันจะคอยปกป้องยูจากข้างบนนะ ยู... ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งนะ ขอโทษด้วย สำหรับทุกอย่างที่ทำไป" เสียงใสพูดออกมานิ่งๆ แต่น้ำใสๆกลับไหลออกมา ทั้งดวงตาใสของคาเมะ และของยูอิจิ และแล้วมือ้รียวก็วางมือยูอิจิลงแล้วกอดเปนครั้งสุดท้าย เสียงใสกระซิบออกมาปนก้อนสะอื้น
"ลาก่อนนะยู เพื่อนรักและพี่ชาย.... "
"อืม.." ยูอิจิครางตอบรับด้วยเสียงสั่น
"มีความสุขมากๆนะยู... ฮึกก .... ดะ..ดูแลตัวเองด้วยล่ะ"
"อื้ม"
"ถ้าเป็นไปได้ ไม่ลำบากยูเกินไป..อึก..ฮะ .... อยะ ..อย่าลืมฉัน...กะ..จะ ฮึกกกก... จินนะ"
"อื้มมมมม" เสียงครางที่เข้มขึ้น แต่ทว่าแสนสั่นเทา
"งั้น... ลาก่อนนะยู" คาเมะลุกขึ้นโบกมือลา แล้วออกวิ่งอย่างเร็วมุ่งหน้าไปในสวนสาธารณะ โดยไม่หันกลับมามองข้างกลังอีกเป็นครั้งที่สองอีกเลย และแล้วแสงสว่างสีขาวจ้า ก็ค่อยๆกลืนกินทุกสิ่งจนกลายเป็นสีขาว ... แม้แต่ตัวของยูอิจิ
----------------------------------------------------------------------------------------------
เสียงนาฬิกาปลุกแผดลั่นเป็นกิจวัตรของมัน ยูอิจิสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที คนร่างเล็กหลับตาลงอีกครั้งเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ในหัวสักครู่ ก็ผุดลุกขึ้นไปดู เพื่อนร่างเล้กของเค้าที่นอนอยู่บนเตียงข้างๆ ร่างเล้กนอนอย่างสงบ ไร้สุ้มเสียงใดๆ มือสวยค่อยๆยื่นไปอังที่จมูกโด่งของคาเมะอย่างสั่นๆ... ไร้ลมหายใจ...
รอยยิ้มบางๆผุดขึ้นมาบนใบหน้าคม
"ลาก่อน ไอ้เต่า" เสียงทุ้มกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา ราวเสียงกระซิบ สายตาของยุอิจิเลื่อนจากใบหน้าใสของคาเมะไปมองที่ด้านนอกหน้าต่าง หิมะ...ยังคงตกต่อไป น้ำใสๆไหลออกมาจากตาของยูอิจิ ปราศจากเสียงสะอื้นให้
ไร้ซึ่งเสียงใด ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น นอกจากเสียงของหิมะ ที่กำลังตกลงมา ท่ามกลางความโศกเศร้าของคนคิ้วสวยคนนี้เพียงลำพังว ราวกับจะช่วยปลอบโยนให้ความเศร้านั้น ถูกทับถมด้วยความเย็นจับขั้วและสีขาวแสนบริสุทธิ์
----------------------------จบเรื่องเล่าแห่งหิมะตอน1--------------------------------------------
----------------------------To Be Contineud------------------------------------------------
edit @ 28 Oct 2008 14:28:04 by pierce
ปล ตกลงเอ้เป็นพายุหิมะอ๊ะป่าว ^^
#1 By Hanabi on 2008-02-12 13:01