Title::ลาน้อยในแดนมหัศจรรย์
Main Acter:: Ueda tatsuya
Rate::PG-13

เช้าวันหนึ่งของวันไกล้สิ้นเดือนแห่งความรัก ทันทีที่เข็มสั้นบนหน้าปัดนาฬิกาปลุกชี้ไปที่เลขแปด และเข็มยาวชี้ไปที่เลขสิบสอง... เสียงกริ่งที่แสนเสียดแก้วหูก็แผดดังขึ้นอย่างเป็นกิจวัตร
ดวงตาคมโตจากร่างบางค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างยากลำบาก ขนตาแพหนากระพือพริ้วเมื่อตาโตนี้ขยับขึ้นลงถี่เพื่อไล่ม่านหมอกแห่งความง่วงงุนให้ออกไปจากหัว ใบหน้าสวยหันไปมองที่ฝาพนังห้องตนอย่างเคยชิน และตาโตนั้นก็ลืมตาตื่นได้ที่ทันที...

"เฮ้ย! สายแล้ว!!" ร่างบางสะบัดผ้าห่มสีเบจที่ซื้อมาเข้าชุดกันกับชุดหมอนและผ้าปูให้ออกไปพ้นตัวและเร่งสปีดฉิววิ่งเข้าห้องน้ำทันที

ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ร่างบางก็ออกมาด้วยสภาพที่พร้อมจะออกไปทำงาน .... นับเป็นเวลาที่ควรบันทึกเป็นประวัติการณ์ของอุเอดะ ทัตซึยะกันเลยทีเดียว

"แม่ฮะ! ผมไปก่อนนะฮะ!!" เสียงนุ่มตะโกนบอกลามารดาตนพร้อมกับเปิดประตูผางก้าวออกไปอย่างรวดเร็วทันที

"สายแล้วๆ ซวยชะมัดเลย ทำไมนาฬิกาเวรนั่นถึงได้ดังเวลาเดิมฟะ! ทั้งที่ตั้งไว้ตอนหกโมงแท้ๆ!" ขาเรียวในกางเกงยีนส์สีดำตัวเก่งเร่งก้าวฉับๆไปพลาง ปากอิ่มก็บ่นไปพลาง เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ใบหน้าสวยที่มัวแต่มุ่นอยุ่กับหน้าปัดนาฬิกาที่ข้อมือก้าวฉับๆอย่างรวดเร็วด้วยความที่ไม่ระมัดระวังประกอบกับการไม่มองทาง ขาเรียวจึงพาตนตกลงไปในหลุมแทนที่จะเดินต่อไปอย่างสง่าบนพื้นซีเมนต์

"ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" .......................

....................................................................................................................

แสงสีขาวสว่างจ้า แยงเข้ามาผ่านผนังตาแสนบาง ดวงตาโตค่อยๆลืมขึ้น และหรี่ลงเล็กน้อย เพื่อปรับสภาพเรตินาของตนให้เข้ากับแสงที่หักเหเข้ากระทบ และเมื่อตาคมนั้นสามารถปรับสภาพจนมองได้เห็นจนเด่นชัดแล้วนั้น เรียวคิ้วจึงขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เห็น

"โคคิ???" เสียงนุ่มขึ้นโทนสูงขึ้นเพื่อเป็นคำถาม เมื่อเห็นว่า หนุ่มร่างสมส่วนที่เป็นแร็พเปอร์ประจำวงนั้นสวมชุดพระราชวงอังกฤษสมัยพระนางเจ้าอลิซเบท ยืนเต๊ะท่าและมองมาทางตนด้วยแววตาประกายกล้า

เรียวคิ้วโก่งของร่างสมส่วนขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ก่อนที่จะลุกขึ้นมาจับมือร่างบางที่นั่งแหมะกองอยู่กับพื้นไห้ลุกขึ้นยืน

"ท่านเรียกนามใครรึ?? เลดี้"  เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ร่างสมส่วนตรงนี้กระทำ 

"นายเรียกฉันว่าไงนะโคคิ? เลดี้?? บ้าไปแล้วเรอะ!!!" เสียงนุ่มขึ้นเสียงใส่ใบหน้าร่างสมส่วนอย่างมีอารมณ์ แต่แทนที่ร่างสมส่วนนี้จะทำหน้ามุ่ยแบบทุกที กลับยิ้มรับอย่างสบายๆ ยิ่งทำให้ร่างบางเกิดอาการ "งงเต๊ก" มากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว มือเรียวเอื้อมมาแตะที่หน้าผากมนเบาๆ

"ตัวก็ไม่ร้อนนี่หว่า?" เรียวปากบางของร่างสมส่วนยกขึ้นยิ้มอย่างขำๆในท่าทีของร่างบางตรงหน้าก่อนที่จะเลื่อนมาตนไปจับมือเรียวที่อังอยู่ที่หน้าผากตนนั้นมากุม

"เลดี้ ข้าไม่ได้ป่วยรึเป็นอะไรไปหรอก และข้าก็ไม่ใช่โคคิอะไรของท่านด้วย นามข้าคือ อเล็กซิส นอร์มังเดีย วาซาเลลร่า เจ้าชายองค์ที่สองแห่งราชวงศ์ วาซาเลลร่า ที่ได้ปกครองแคว้นอยู่ทางฝั่งกระโน้น" ว่าแล้วมือแกร่งอีกข้างก็ยกขึ้นชี้ไปทางทิศใดทิศหนึ่ง ที่ปลายทางร่างบางเห็นแต่เพียงภูเขาลูกใหญ่เขียวครึ้มเท่านั้น ใบหน้าสวยมองตามแล้วถอนหายใจออกมาเบา

"ฝันแน่ๆเลยฉัน" เรียวปากอิ่มพึมพำออกมาเบาๆก่อนที่พยายามเอามือออกจากมือที่ร่างสมส่วนกุมอยู่นั้นมาหยิกเข้าที่แก้มใสของตน

"โอ๊ย!! ก็เจ็บนี่หว่า?? แล้วไหงยังไม่ตื่นอีกเนี่ย!!!" ร่างบางสบถออกมาอย่างอารมณ์เสีย พลางยกมือขึ้นลูบแก้มตรงที่ตนหยิกลงไปเต็มแรงเมื่อกี๊ป้อยๆด้วยความเจ็บพลางหน้ามุ่ยลงอย่างไม่พอใจ ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาอย่างปลงตกและเริ่มยอมรับในสภาพที่เกิดขึ้น -เอาวะ เพราะขืนไปบริษัทตอนนี้ มีหวังต้องโดนผู้จัดการเฉ่งหูแฉะแหงเลย เพราะงั้น อยู่กับโคคิโหมดนี้ก็คงไม่มีอะไรเลวร้ายมากนักหรอก-

"อ้า! เลดี้เจ็บมากมั้ย? ไปหยิกแก้มตนทำไมเล่า ดูซิแดงเลย" ไม่ว่าเปล่ายังเอื้อมมือมาลูบแก้มใสตรงหน้าเบาๆอย่างแสนห่วงใย ทำเอาร่างบางค้างไปแวบหนึ่งก่อนที่จะรู้สึกตัวยกมือเรียวขึ้นปัดมือแกร่งนั้นออกไป

"อย่าเรียกฉันว่า เลดี้! ให้เรียกว่า อุเอดะ ไม่ก็ทัตซึยะ รึทัตจังแบบที่นายเรียกบ่อยๆก็ได้ แต่ห้ามเรียกเลดี้อีก!!"ร่างบางบอกเสียงตวัดก่อนที่จะสะบัดตัวเดินหนีไปอีกทางหนึ่ง พลางเดินกระแทกเท้าลงส้นออกไปอย่างไม่พอใจ ทางร่างสมส่วนที่เห็นดังนั้นก็รีบเอื้อมมือไปดึงแขนร่างบางเพื่อรั้งไว้

"เดี๋ยวสิเล...  เอ่อ ทัตจัง เจ้าจะไปไหนน่ะ " ร่างสมส่วนถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกมาถึงความเป็นห่วง

"ไปอัดรายการ!!!" เสียงนุ่มยังคงตอบแบบปลายเสียงตวัดขึ้นออกมาอย่างไม่พอใจ

"อะไรคืออัดรายการ? แต่ช่างเถอะ ว่าแต่ทัตจังรู้ทางรึ??" ร่างบางส่ายหน้าออกมาเป็นคำตอบ ทำเอาร่างสมส่วนยิ้มแป้นออกมา

"งั้นเจ้าก็มากับข้าเถอะ ข้าจะพากลับปราสาทข้าก่อนนะ เมื่อไปถึงแล้วค่อยว่าอย่างอื่นกันทีหลัง" ร่างสมส่วนว่าพลางลากร่างบางให้ออกเดินไปพร้อมตน

"โคคิ ไม่สิ อเล็กซิส นายน่ะเป็นเจ้าชาย แล้วทำไมไม่เห็นมีองครักษ์ประจำตัวเลยล่ะ แถมยังออกมาเดินท่อมๆในป่าอีก??"ร่างบางเอียงหน้าถามออกมาอย่างสงสัย ร่างสมส่วนส่งยิ้มบางๆมาให้และตอบคถามร่างบางด้วยน้ำเสียงเนิบๆ

"ก็ตอนนี้ราชวงศ์ข้าน่ะ ถึงเวลาที่จะต้องมีการสืบราชบัลลังค์แล้ว ดังนั้นพ่อข้าจึงให้พวกข้าน่ะ ออกมาหาราชินีที่จะเป็นคู่ชีวิตกับราชา เพราะพ่อข้าว่า ราชาจะเป็นราชาที่สมบูรณ์ได้ จำเป็นต้องมีราชินีอยู่เคียง ดังนั้นข้าจึงได้ออกมาเดินทางตามหาราชินีของข้าเพียงผู้เดียว เพราะครั้นจะนำเอาองครักษ์มาด้วยก็คงจะดูไม่เหมาะอยู่ เพราะหากคนที่ข้าเลือกเกิดถุกใจองครักษ์ข้าขึ้นมาจะยุ่งเอา เจ้าจึงมาเห็นข้าเดินท่อมๆอยู่โดดเดี่ยวอย่างนี้ไงล่ะ" ร่างบางพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วยในสิ่งที่ร่างสมส่วนตรงหน้าพูด พลางคิดค่อนขอดรางสมส่วนอยู่ในใจ -โธ่ ไอ้คุณอล็กคิ อยากจะบอกว่า ถึงหญิงของแกจะไม่เห็นหน้าการ์ดแกตอนนี้ ตอนเข้าวังก็เห็นแหล่ะว้า~ เฮ้อ~ ไม่ว่ามิติไหน แกก็บื้อตลอดไม่พัฒนาเลยรึไงฟะ!-

"แล้วเจอรึยังล่ะ" สิ้นคำถามร่างบางร่างสมส่วนข้างหน้าก็หยุดเดินและหมุนตัวหันหลังกลับมามองร่างบางด้วยสายตาที่ฉายแววประกายกล้า ขายาวของร่างสมส่วนก้าวเข้ามาหยุดที่ตรงหน้านร่างบางและทรุดตัวลงคุกเข่าพลางจับมือรางบางไปกุม

"เจอแล้วสิ ก็เจ้าที่ยืนอยู่ตรงหน้าข้าเยี่ยงไรเล่า"

"ห๊ะ!!!!!"

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*To be con*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

ฟิคฉลองวันเกิด  อ่านให้สนุกนะ (แต่ถ้าไมสนุกก็ขอขมาไว้ ณ ทีนี้) รีบแต่ง รีบลง ทั้งๆที่จะเอาเป็นShot Fic แท้ๆ แต่ไหงกลายเป็นฟิกไปได้ล่ะ...- -"

สุดท้ายยยยย

 

HAPPY BIRTH DAY To ME!!!

ไปแระค่ะ

บายบี๋~

edit @ 28 Oct 2008 14:28:29 by pierce

Comment

Comment:

Tweet

short fan-fiction