UEDA_Aramode

Title::ขอโทษครับ ผมเป็นโอทากุ
Cast::Tomohisa Yamashita x Jin Akanishi

04

"ไปตายซะไป!! ถึงฉันจะเป็นโฮโม ฉันก็ไม่ได้นอนกับใครไม่เลือก และถึงฉันจะนอนกับใครไม่เลือกจริงๆ ก็ต้องไม่ใช่คนอย่างนาย ไม่ใช่นายเด็ดขาด!!!!" ร่างสูงผิวขาวสะบัดหน้าเดินหนีไปทางประตู และยกแขนตนขึ้นปาดน้ำตาทิ้งก่อนที่จะเปิดประตูเดินออกไป

ฝ่ายโทโมฮิสะที่นอนดูเหตุการณ์อยู่นั้น ก็เริ่มปล่อยให้น้ำใสไหลออกจากตาโตของตน ปากอิ่มสั่นระริก มือแกร่งนั้นถูกยกขึ้นกุมใบหน้าหล่อ

"ไม่ได้จริงเหรอ.... ที่ฉันจะรัก... นาย.... "

----------------------------------------------------------------------------------------------

ยามอรุณรุ่งอีกวัน ทั้งที่วันท้องฟ้าออกจะสดใส ทุกสิ่งทุกอย่างออกจะดูรื่นเริงลั่นล้า~  แต่ยังมีร่างนึง ที่ยังคงนั่งแผ่ออร่าแห่งความมืดมนออกมาอย่างไม่ขาดสาย...

ป้าบ!!! เสียงอะไรซักอย่างที่มีน้ำหนักพอควรถูกจับยกขึ้นเป็นแนวตั้งฉากกับพื้น และเหวี่ยงลงมาเตมแรงจีที่ผืนโลกมี กระทบเข้าที่หัวทุยๆของร่างสูงตาโต ที่ตอนนี้ตาปิดจนเกือบมิดเนื่องมาจากการร้องให้อย่างหนักของเมื่อคืน

"ไปโรงเรียนได้แล้ว อย่ามานั่งเป็นผีตาโตอมทุกข์อยู่แบบนี้นะ โทโมะ!!!" เสียงนุ่มที่ออกแปร่งๆห้าวไซโคออกมาจากร่างบางผิขาวร่างหนึ่งที่ยืนตีสีหน้าหน่ยๆในพฤติกรรมญาติผู้น้อง ที่ค่อยๆหันหน้ามามองอย่างหงอยๆพลางใช้มือตนลูบหัวป้อยตรงที่โดนฟาดเพื่อบรรเทาความเจ็บ

"ไม่ไปอ้ะ  ทัตจังโทรไปลาที่รร.ให้หน่อยดิ้ บอกว่าตายไปแล้วก็ได้" ว่าเสร็จร่างสูงตาโตก็เริ่มกระดึ๊บคลานเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มผืนโปรด ล้มตัวนอนคู้ลงแบบเด็กที่ไร้การดูเเลเอาใจใส่จากบุพการี หากใครมาเห็นตอนนี้ บวกเข้ากับหน้าตาที่เปอระเปื้อนไปด้วยน้ำตา ก็คงจะเห็นใจกันทั้งนั้น.... แต่ไม่ใช่กับอุเอดะ ทัตซึยะ คนนี้แน่นอน!

ฝ่าเท้าเรียวงามที่ไร้ร่องรอยการแตกลายงา เนื่องจากได้รับการดูแลที่ดีจากเจ้าตัวยันโครมเข้าที่กลางลำตัวร่างสูงตาโต ทันทีที่แรงนั้นตกกระทบถึงร่างกายของร่างสูงตาโตนั้น มวลสารขนาดเกือบย่อมก็เคลื่อนไปตามแรวนั้นด้วยความเร็วพอประมาณ แต่เสียงที่ตกกระทบเมื่อถึงพื้นนั้นก็ดังพอใช้ได้

"อุ้ก!!!" เสียงทุ้มกระอักดังออกมาจากริมฝีปากอิ่มทันทีที่รู้สึกถึงความเจ็บจากช่วงช่องท้องและก้นกบที่กระแทกกับพื้น

 "ไง อีกทีดีมั้ย จะได้ตายตามที่บอกจริงๆ" เสียงนุ่มดังออกมาจากร่างบางที่ยืนกอดอกเชิดหน้ามองอย่างไม่ใยดีในสีหน้าที่ใบหน้าหล่อเบะออกเพื่อแสดงออกถึงความเจ็บ และน้อยใจ....

"ทัตจังใจร้ายยยย  ทำไมใครๆก็พากันทำร้ายฉันทั้งนั้น... แม้แต่... ฮึก... ฮึก  จินนนน โฮ~" โทโมฮิสะพูดตัดพ้อออกมาอย่างกระท่อนกระแท่นและจบลงด้วยน้ำใสที่ไหลพรากจากดวงตาโตใสแป๊ว  มือแกร่งยกขึ้นปาดน้ำใสนั้นป้อยๆอย่างน่าสงสาร  คราวนี้ ถึงเป็นทัตซึยะ ก็ใจอ่อนเป็นล่ะน่า...

ร่างบางนั่งยองๆลงข้าง ยกมือขึ้นลูบหัวทุยร่างสูงตาโตเบาๆอย่างปลอบโยน พลางรอให้ร่างสูงนี้หยุดร้องให้เสียก่อนจึงเอ่ยปากถามออกมาด้วยความเป็นห่วง...

"โทโมะ... มีเรื่องอะไรเหรอ? ใครทำอะไรให้นายอีก?? โดนเพื่อนแกล้งอีกแล้วเหรอ???" ใบหน้าหล่อส่ายไปมาแรงๆทุกคำถามที่ทัตซึยะเอ่ยถามมา เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย
"งั้นเป็นรอะไรล่ะ?? ไม่สบาย???" คำตอบที่ได้จากร่างสูงคือการส่ายหน้าเบาๆ มืแกร่งยกขึ้นเช็ดน้ำตาแรงๆก่อนที่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับทัตซึยะด้วยดวงตาโตที่แดงช้ำ

"ทัตจัง... ฉันถูกหักอก..." เสียงทุ้มค่อยๆเอ่ยออกมาค่อยจนการเป็นเสียงกระซิบ ทันทีที่ร่างบางได้ฟังคำตอบของร่างสูงก็เลิกคิ้วขึ้นมาอย่างแปลกใจ

"หา???? นี่นายไปสารภาพรักมาเรอะ!? สุดยอดแห่งการไม่น่าเป็นไปได้!!!  ไอ้ลูกหมาที่เอาแต่บ้าโมเอะหัวปักหัวปำเนี่ยนะ!! โฮะ!!!" ร่างบางขึ้นเสียงสูงอย่างไม่น่าเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยินเป็นอย่างหนัก แต่คนที่บอกกลับนั่งทำหน้ามุ่ยออกมาอย่างงอนๆ

"เน่!นายเห็นฉันเป็นเด็กโรคจิตรึไง? ฉันไม่เคยหลงเมลจังมากขนาดจนอยากมีอะไรด้วยซักหน่อย!! แต่แค่แฟนน่ะเคย ก็เท่านั้นเอง" เสียงทุ้มเอ่ยเถียงออกมาฉาดๆอย่างใส่อารมณ์ จนไม่ทันสังเกตุเข้าที่ริมฝีปากอิ่มของร่างบางที่ขมุบขมิบเบาๆ พลางเบ้ปากออกมาเป็นทำนอง 'เหรอ... แล้วไอ้ที่แกนั่งช่วยตัวเองอยู่ทุกวันกับแผ่นเอวีอนิเมบรรดาโมเอะนี่ไม่เลยนะครับ คุณโทโมฮิสะ'

"แล้วไง... ไปทำอิท่าไหนเค้าถึงปฏิเสทนายได้ล่ะ ไอ้คนหน้าตาหล่อเหลา" ที่เอาแต่บ้าไอดอล ชึ! เสียงร่างบางเบาลงในท่อนหลัง เพราะขี้เกียจต่อปากต่อคำแต่เช้า

เมื่อโทโมฮิสะได้ฟังคำถามจากร่างบาง มือแกร่งก็เริ่มตวัดบิดม้วนผ้าห่มผืนนุ่มในมืออย่างเขินอาย ก่อนที่จะค่อยๆตอบออกมาด้วยเสียงอ่อยๆ

"ก็... พาเค้าไปห้องพยาบาล... ไปทำแผลอ้ะ"

"อื้ม... แล้ว??" คิ้วสวยเลิกขึ้นเป็นคำถาม โทโมฮิสะเริ่มขยับตัวบิดไปบิดมาดเวยความเขินอายมากกว่าเดิม...

 "แล้วเผอิญเค้าน่ารักเกินไป มันเกิดทนไม่ไหว เลย..." ผัวะ!!!!  ยังไม่ทันที่ร่างสูงตาโตจะพูดต่อนจบประโยค ทัตซึยะก็ลุกขึ้นยืนพรวดแล้วฟาดสันฝ้ามือพิฆาตก็ประเคนลงประทับบนกลางกระหม่อมอีกครั้ง

"ไอ้บ้าตาโต! เอ็งไปจับเค้ากดแบบนั้นมันใช้ได้ที่ไหน!!! สมแล้วที่เค้าหักอกแกมา! ไม่โดนฝากประทับรอยเท้าไว้บนหน้าก็บุญโขแล้ว!!!" เสียงนุ่มไซโคใส่ร่างสูงตาโตโดยไม่ยั้ง ทั้งคำพูด และสันฝ่ามือ

"โอ๊ยๆๆๆ  หยุดก๊อนนน!!! จะให้ฉันทำไงเล่า ก็ตอนนั้นจินน่ารักน่ากดจริงๆนี่ แล้วฉันเป็นเด็กผู้ชายที่แข็งแรงนะ อารมณ์มันเลยขึ้นยง่ายนี่!!!" มือแกร่งยกขึ้นยปัดป่ายเพื่อให้หัวตนนั้นพ้นจากฝ่ามือพิฆาต ก่อนที่จะเอ่ยบอกเหตุผลออกมา

"เออ! ให้มันได้งี้เด้! แล้วไงอ้ะ เค้าตอบแกมาว่าไงไม่ทราบ!?" ร่างบางหยุดฟาดฝ่ามือตน ก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งตามเดิม

"เค้าว่า...โดยเฉพาะคนอย่างฉัน จะไม่มัวันนอนด้วยเด็ดขาด ฉันเท่านั้น..." โทโมฮิสะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ พลางก้มหน้าลงอย่างหงอยๆ

"โทโมะเอ๊ย~  เค้าเกลียดแกเเล้วแหละ~ " ร่างบางพูดพลางส่ายหัวเบา ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นจะเดินออกไปพลางคิดในใจ
-เอาเห๊อะ  เจอแบบนี้ วันนี้ให้หยุดซักวันละกันนะ ไอ้โทโมะ...-

แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวเท้าโผล่พ้นห้อง มือแกร่งก็เอื้อมไปคว้าเข้าที่ข้อเท้าเรียวแน่น ตามด้วยน้ำเสียงและใบหน้าอ้อนๆ

"เดี๋ยวซี่~~~  ทัตจัง~~~" ทัตซึยะหันใบหน้ากลับมาตีสีหน้าเป็นคำถามแบบเอือมๆ ร่างสูงที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มแหะๆ ออกมาพลางกวักมือให้ร่างบางเข้ามานั่งที่เดิม ทัตซึยะถอนหายใจออกมาเบาๆเล็กน้อยก่อนที่จะเดินไปนั่งตามเดิม

"มีอะไรว่ามา รีบ จะไปทำงานต่อ เดี๋ยวซึบาสะมางานไม่เสร็จฉันโดนเฉ่งจะมาไล่บี้แกทีหลัง" ร่างบางร่ายออกมายาวเหยียด พลางส่งสายตาดุๆมาให้โทโมฮิสะที่นั่งยิ้มหน้าเป็นอยู่ตรงหน้า

"ก็น้า~ แหม~ ทัตจังได้ฟัง ได้รู้เรื่องของน้องคนนี้แล้ว~ ไม่คิดจะช่วยหน่อยหรอคร้าบ~"

-กะแล้ววว-

"จะให้ช่วยยัง? แต่ฉันไม่ช่วยลากเค้ามาให้แกปล้ำหรอกนะเว้ย! บอกไว้ก่อน" ทันทีที่ร่างสูงตาโตได้ฟัง ก็ยิ้มร่าออกมาทันที

"แหม ม่ายน่าๆ แค่ช่วยฉันทำไงก็ได้ ทีจะเปลี่ยนตัวฉันที่เป็นแบบนี้ให้เป็นแบบที่เค้าไม่เกลียดทีอ้ะ ไม่ยากเกินไปใช่มั้ย??"

ทัตซึยะขมวดคิ้วเข้าหากันพลางคิดในคำขอร้องของไอ้ญาติผู้น้องคนนี้เล็กน้อย ก่อนที่จะพยักหน้าเบาเป็นเชิงตกลง ทำให้โทโมฮิสะโผเข้ากอดเอวร่างบางด้วยอารมณ์ที่แสนปรีดา

"แต่งานนี้ไม่ฟรีหรอกนะ ไอ้น้อง~" ร่างบางว่าออกมาเสียงเรียบ พลางใช้มือแกะร่างสูงออกจากเอวตน แล้วล้วงไปหยิบโทณศัพท์ออกมาต่อสายถึงคนทวงต้นฉบับหน้าหวานแสนโหด

"ฮัลโหล ซึบาสะซังหรอครับ? ระยะนี้ผมมีธุระด่วนเกี่ยวกับชีวิตของคนคนหนึ่งครับ เพราะฉะนั้น ภายในสองสามวันนี้ผมไม่มีต้นฉบับให้นะครับ ไปตามจิกกะทานากะก่อนได้เลยสบายครับ... " เมื่อตนพูดจบก็กดตัดสายฉึ่บ พลางปิดเครื่องลงในทันที แล้วหันไปเอ่ยสั่งกับโทโมฮิสะด้วยน้ำเสียงดุๆ

"ให้เวลา10นาทีก่อนซึบาสะซังจะมา อาบน้ำแต่งตัวแล้วออกไปรอหน้าบ้าน ไม่งั้น... แห้ว!"

โทโมฮิสะพยักหน้ารับหงึกหงักรับรู้ในภารกิจตนสองสามที แล้วรีบคว้าผ้าเช็ดตัวเผ่นแผล็วเข้าห้องน้ำทันที...

 *-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*To be continued*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

edit @ 28 Oct 2008 14:30:08 by pierce