[sf OR FIC]What about we that call?-JxUe

posted on 12 Mar 2008 15:35 by piengtavan in KAT-TUN
Title::What about we that call?
Cast::Jin Akanishi x Ueda tatsuya

สิ่งกักขังทุกอย่างไว้ ยิ่งว่าโซ่ตรวน รึสิ่งใด คือความสัมพัธ์ของเราสองคน...

มีคนบอกว่า กาลเวลา จะแก้ใขทุกอย่างให้คลี่คลี่คลาย...

แล้วหากเป็น เรื่อง "เรา" ล่ะ...

เวลานั้น คือเมื่อไหร่กัน?

------------------------------------------------------------------------------

แสงอาทิตย์สีแดง ทอแสงก่อนที่ลับขอบฟ้า เวลาแห่งความสัมพันธ์ของพวกผมเริ่มเคลื่อนเดิน ... ขาเรียวก้าวมาที่อพาร์ทเม้นท์สีขาวที่เดิม ก้าวมายืนอยู่ที่หน้าห้องเดิม มือเรียวยกขึ้นกดลงไปในปุ่มสีแดงเพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น ประตูไม้สีเข้มบานเดิมจะเปิดออกมา พลางปรากฏเรื่อนร่างของคนคนเดิม สิ่งต่างๆนั้นไม่เคยไหลไปตามกาลเวลามาเนิ่นนาน การกระทำต่างๆ ความสัมพันธ์ต่างๆ แต่ตอนนี้ สิ่งที่ต่างออกมา คือหัวใจ ที่มันเริ่มร่ำร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมาณทุกครั้งที่พบเห็น ทำไมกัน?........

"ไง?" เสียงทุ้มนั้นทักเพียงสั้นๆ และส่งรอยยิ้มบางๆมาให้ หากไม่ใช่เวลานี้ คนอย่างฉัน คงจะไม่มีโอกาสได้เห็นมันสินะ?

"ไง?" เสียงนุ่มจากร่างบางตอบกลับเรียบๆเช่นกัน

ร่างสูงที่มองดูอยู่ยืนหลบฉากให้ร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูเดินเข้ามาในห้อง และปิดประตูตามท้ายก่อนจะรีบเดินแซงหน้าร่างบางไปหยิบน้ำจากตู้เย็นมารินให้ร่างบางที่ทิ้งตัวลงนั่งอย่างเหนื่อยๆบนโซฟาตัวประจำ

มือแกร่งวางแก้วน้ำใบใสทรงสูงที่เต็มไปด้วยน้ำเย็นเบาๆที่ด้านหน้าร่างบาง ร่างบางส่งยิ้มบางๆให้บ่งบอกว่าขอบคุณก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่มรวดเดียวหมดอย่างกระหาย

"งานหนักมากเลยเหรอ?" เสียงทุ้มเอ่ยออกมา พร้อมยื่มมือมาลูบใบหน้าสวยนั้นเบาๆ

"อื้ม แต่ไม่เป็นไรหรอก" เสียงนุ่มกล่าวตอบออกมาเบาๆ ก่อนที่จะเอนใบหน้าซบกับมือนั้นอย่างผ่อนคลาย ร่างสูงที่มองอยู่นั้นก็เคลื่อนกายตนเข้าหาร่างบาง แขนแกร่งโอบช้อนร่างบางนั้นจากด้านหลัง ก่อนที่จะเคลื่อนใบหน้าคมเข้าใกล้ และประกบริมฝีปากตนเข้ากับริมฝีปากอิ่มของร่างบางอย่างแผ่วเบาแล้วละออกมา แต่ริมฝีปากนั้นยังคงคลอเคลียอยู่ใกล้ริมฝีปากอิ่มไม่ห่าง

"อย่าหักโหมมากนักซิ ห่วงนะเนี่ย รู้มั้ย??" เสียงทุ้มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกระซิบที่ข้างใบหูนิ่มอย่างอ่อนโยน เพียงเท่านี้ หัวใจที่เหน็ดเหนื่อย อ่อนล้าจากความกังวลในทุกสิ่งก็พองโตขึ้นมาราวกับจะระเบิดแตกออกได้ทุกวินาที ทำไมกันนะ??

รอยยิ้มสวยคลี่ออกมาจากร่างบาง ก่อนที่จะเลื่อนมากดเบาๆที่แก้มใสของร่างสูง เรียวแขนเกี่ยวกระหวัดร่างสูงให้เคลื่อนตัวลงมาใกล้ชิดมากกว่าเดิม ปากอิ่มของร่างบางเริ่มประกบเข้าที่ริมฝีปากของร่างสูง และสอดแทรกเรียวลิ้นอุ่นเข้ามาก่อน ร่างสูงส่งยิ้มออกมาก่อนที่เริ่มสานต่ออย่างทุกครั้ง

เรียวลิ้นอุ่นชื้นไล่กวาดต้อนความหวานไปทั่วช่องปาก ไล้ไปตามไรฟัน และหยอกล้อเข้ากับลิ้นชื้นของร่างบางเบาๆ และละออกมาดุนดันเข้าที่เพดานปากเบาๆ

"อื้มมม" เสียงครางลอดออกมาจากปากอิ่มทันทีที่ร่างสูงละออกมา ตาคมมองช้อนขึ้น สื่อให้เห็นเป็นความหมายว่า ทำไมถึงหยุด? ร่างสูงส่งยิ้มขำๆออกมา พลางชี้นิ้วไปที่ประตูสีขาวแสนคุ้นตา ใบหน้าสวยมองตามนิ้วนั้นและหันกลับมาสบตาคมของร่างสูงนิ่งๆ

"ฉันเดินไม่ไหวแล้ว อุ้มไปหน่อยสิจิน" เสียงนุ่มที่ออกมาจากร่างบางกล่าวออกมาค่อยๆอย่างเย้ายวน

"ตามที่นายต้องการ ทัตซึยะ" เรียวแขนแกร่งช้อนตัวร่างบางขึ้น แล้วพาเดินไปที่ประตูบานนั้น ร่างบางยกมือขึ้นพลักประตูสีขาวบานนั้นออก และจินสาวเท้าเดินเข้าไปในห้องนั้นพลางวางร่างของทัตซึยะลงบนเตียงนุ่มอย่างอ่อนโยน ร่างสูงเคลื่อนกายลงนั่งคร่อมร่างบาง มือแกร่งลูบไล้ไปตามใบหน้าสวยไล่ไปตามสันคาง เรื่อยลงมาจนถึงลำคอขาว เรียวนิ้วร่างสูงค่อยๆสอดเกี่ยวเข้าที่ปมเนคไทสีเข้ม ก่อนที่จะใช้เเรงเพียงเล็กน้อยค่อยๆรูดลงมาแล้วสะบัดทิ้งไปทางด้านหลัง เม็ดกระดุมเม็ดใสเริ่มถูกปลดออกจากลำคอระหงทีละเม็ด จนเผยให้เห็นแผ่นอกเนียนขาวที่มีแต่ร่องรอยสีแดงจางๆจากเรียวอิ่มของร่างสูงที่ทำไว้ปรากฏออกมา จินเคลื่อนใบหน้าลงประทับลงบนรอยแดงเรื่อนั้น พลางดูดย้ำให้เกิดสีมากกว่าเดิม

แผ่นอกขาวของทัตซึยะกระเพื่อมขึ้นลง อย่างสั่นไหว อย่างสะกดกลั้นอารมณ์ที่ค่อยประทุขึ้นมาทุกครั้งที่ได้รับสัมผัสจากจิน

"อ่าห์~" เสียงครางแหบปร่าออกมาจากเรียวปากอิ่มเบาๆเมื่อจินเริ่มใช้ลิ้นอุ่นของตนไล่เลีย พลางดูดเล่นวนรอบยอดอก และขบกัดเบาราวเป็นลูกอมแสนหวาน

ใบหน้าคมเริ่มเคลื่อนลงต่ำเรื่อย ปากแดงไล่ปลดกระดุมทุกเม็ดและมือแกร่งก็ดึงเสื้อเชิ๊ตเนื้อดีนั้นออกจากเรือนร่างขาวเนียนที่ตอนนี้เริ่มแดงเรื่อขึ้นมาเนื่องจากความร้อนที่เริ่มประทุขึ้นในร่างกาย ยิ่งผิวกายนั้นแดงมากขึ้นเพียงใด ร่องรอยที่จินฝากไว้ก็แดงมากขึ้นทวีคูณ

เข็มขัดเส้นบางที่ร่างบางคาดไว้เพื่อเกาะยึดแสลคไม่ให้หลุดไปจากเอวบางถูกจินปลดออกมาอย่างง่ายดาย เรียวปากอิ่มอ้างับแท่งอารมณ์ร่างบาง พลางไล่ลิ้นไปตามความยาวผ่านเนื้อผ้าฝ้ายชั้นดี ก่อนที่จะขบปากเข้าส่วนยอดเบาๆ

" อ๊ะ! ฮ๊า~lส์" เสียงนุ่มที่เริ่มครางขึ้นโทนสูงออกมาเป็นน้ำเสียงที่แสนหวาน เรียกรอยยิ้มของจินออกมาบางๆ ใบหน้าหล่อเลื่อนขึ้นประกบปากอิ่มนั้น พลางส่งจูบที่แสนร้อนแรงไปให้ มือแกร่งล้วงเข้าไปกำแท่งอารมณ์ร่างบางออกมา พลางรูดขึ้นลงปลุกอารมณ์ร่างบางให้เเล่นริ้วขึ้นกว่าชเดิม เอวบางเริ่มส่ายหนีไปกับการหยอกล้อที่แสนสร้างความทรมาณให้ร่างกายตน แต่ก็ไม่อาจหนีพ้นไปได้ จนที่สุดแล้ว น้ำขาวขุ่นก็ทะลักออกมาพร้อมเสียงครางแสนหวาน

จินเอื้อมไปปลดกางเกงตนออกแล้วใช้มือที่เปื้อนหยาดหยดอารมณ์ของร่างบางป้ายเข้าที่แก่นกายของตน ก่อนที่จะเริ่มจ่อแก่นกายนั้นเข้าที่ทางช่องด้านหลัง และเริ่มดันมันเข้าไป จนมิดและแช่ค้างไว้เพื่อรอร่างบางให้ปรับตัว

"อื้ออ อ้ะ!!" เสียงครางเบาๆที่ดังลอดออกมาจาริมฝีปากอิ่มที่พยายามกัดแน่นเพื่อกลั้นเสียง จนห้อเลือด จินเบียดปากตนลงเพื่อให้ร่างบางอ้าปากออกและประกบแนบสนิท

"อื้มม" จินค่อยประจูบอย่างอ่อนโยนไปพร้อมกับการขยับกายเข้าออกอย่างช้าๆ และเริ่มเร่งขึ้น

"อ๊า~ อ้ะ!" เสียงครางหวานดังขึ้นหวีดหวิวออกมา เมื่อจินละริมฝีปากออก ลงมาไซร้จูบที่ซอกหู พลางใช้มือแกร่งตนรูดขึ้นลงเพื่อช่วยร่างบางระบายความอึดอัด มือเรียวของร่างบางผวาขึ้นกอดร่างสูงไว้เเน่น เรียวนิ้วจิกปลายเล็บลงบนหลังกว้างเพื่อระบายอารมณ์เสียวซ่านที่เริ่มตีตื้นขึ้นมา สะโพกมนส่ายไม่ติดที่นอนตามแรงขย่มจากร่างสูงข้างบน

"อ๊ะ อ๊ะ จิน.. จิน..." เสียงเรียกชื่อแสนหวานจากร่างบางยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของจินให้พุ่งทะยานสูงขึ้น จังหวะการสอดใส่เริ่มรุนแรงงตามอารมณ์

"อื้อ ทน.. อีกนิดนะ ทะ... ทัตซึยะ... อ้ะ" เสียงทุ้มพูดปนครางออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเพราะแรงอารมณ์ พลางขยับกายเร็วขึ้น จนในไม่ช้า จุดสุดยอดของความสุขสันต์ก็มาถึง....

"อ้า~ส์"
"อ๊างงง"

ร่างทั้งสองกระตุกเฮือกใหญ่ เสียงครางทั้งสองดังออดมาราวกับเป็นเสียงเดียวกัน ก่อนที่จะทิ้งร่างลงนอนหอบนิ่งอยู่บนเตียงนุ่ม

จินนอนพักอยู่บนร่างกายทัตซึยะเพียงครู่ จึงค่อยถอยตนออกมาและทิ้งตัวลงนอนเคียงข้างพลางดึงตัวร่างบางเข้ามาโอบกอดอย่างอ่อนโยนและค่อยๆปล่อยสติตนเข้าสู่ห้วงแห่งนิทรายามราตรี...

ทัตซึยะที่นอนนิ่งในอ้อมกอดจินเริ่มขยับกายลุกขึ้น มือเรียวตบใบหน้าจินเบาเพื่อเรียกสติร่างสูงให้ตื่นขึ้น

"จิน... จิน" เสียงนุ่มเรียกชื่อร่างสูงเบาๆ ตาคมค่อยๆปรือขึ้นมาสบตาร่างบาง

"จะนอนทั้งอย่างนี้ไม่ได้นะ... เดี๋ยวอีกสามชม.ยามะคุงจะกลับแล้วใช่มั้ย?? ไปอาบน้ำซะ แล้วฉันจะไปซักผ้าปูแล้วนะ"

ร่างสูงค่อยยันตัวลุกขึ้นก่อนจะพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงรับรู้ แล้วค่อยๆเคลื่อนตัวลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำ ทันทีที่ประตูห้องน้ำปิดลง หยดน้ำใส ก็หยดลงบนหลังมือสวย ก่อนที่จะยกมันขึ้นปาดทิ้งอย่างไม่ใยดี และจัดการลงมือถลกผ้าคลุมเตียงลงไปซักอบแห้งที่ด้านล่าง

ก่อนที่จะขึ้นมาและปูมันลงเพื่อกลบรอยแห่งความโสมมที่ตนได้ทำไว้ และจากไปเงียบๆเพียงคนเดียว ไร้การร่ำลา...

เป็นแบบนี้มากี่ปีกันแล้วนะ?? ตั้งแต่ที่จินยังไม่มีใคร จนตอนนี้ จินมีคนที่ครอบครองหัวใจแล้ว ความสัมพันธ์แสนทุเรศ ที่เรียกว่า "เพื่อนนอน" ยังไม่อาจจบลง เพราะหัวใจเค้าเองใช่มั้ย??

คนที่เริ่มคือเค้า ดังนั้น คนที่จบ ควรเป็นตัวเค้าเอง.... สินะ


+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*To Be Continued+*+*+*+*+*+*+*+*+*+

edit @ 28 Oct 2008 14:29:52 by pierce

Comment

Comment:

Tweet

โอ้ย.....งเพิ่งอ่านตอนแรก

ทีแรกอ่านมาซะหวานเลย

แต่ทำไมลงท้ายซะเศร้าเลยล่ะ

สงสารทัตจัง.....จินทำไมทำงี้

ไปอ่านต่อดีกว่า

#2 By AiYuki (203.146.150.36) on 2009-01-20 16:29

โอ้.....อะไรกันเนี่ย

จินเอ้หรอหรือพีจินอ่ะ
อยากรู้ๆ
รักสามเศร้าหรอ

เฮ้อ..เศร้าง่ะ
แต่สนุกดีมาต่อเร็วๆน้า

#1 By คนเถื่อน (118.172.165.61) on 2008-03-16 14:35

short fan-fiction