[sf or Fic]What About We That Call-JxUe-02
posted on 22 Mar 2008 19:04 by piengtavan in KAT-TUN, NEWS
Title::What about we that call?
Cast::Jin Akanishi x Tatsuya Ueda
02
เป็นแบบนี้มากี่ปีกันแล้วนะ?? ตั้งแต่ที่จินยังไม่มีใคร จนตอนนี้ จินมีคนที่ครอบครองหัวใจแล้ว ความสัมพันธ์แสนทุเรศ ที่เรียกว่า "เพื่อนนอน" ยังไม่อาจจบลง เพราะหัวใจเค้าเองใช่มั้ย??
คนที่เริ่มคือเค้า ดังนั้น คนที่จบ ควรเป็นตัวเค้าเอง.... สินะ
-----------------------------------------------------------------------
เมื่อร่างสูงออกมาจากห้องน้ำ และเจอกับความว่างเปล่าภายในห้องกว้างก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะเดินไปทิ้ตัวลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อน ใบหน้าหล่อ มองเหม่อไปบริเวณที่ร่างบางเคยนอนหอบอยู่ ก่อนที่จะเคลื่อนตัวไปฝังจมูกโด่งลงที่นั่นและสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นน้ำยาซักแห้งปนกับกลิ่นความร้อนจากตู้อบผ้าทำเอาจินหน้านิ่วออกมาอย่างหงุดหงิดใจ
"แม้แต่กลิ่นกาย ก็ไม่หลงเหลือเลยนะ" เสียงทุ้มพูดขึ้นจมูกออกมาเบาๆ ก่อนที่จะปล่อยสติตนล่วงลงสู่ห้วงแห่งความฝันอีกครา
........................................................................................................
ที่อพาร์ทเม้นสีอ่อนอีกที่ ขาเรียวก้าวเข้าลิฟต์สีเงินและยื่นนิ้วไปกดหมายเลขในชั้นที่ตนอยู่เบาๆ เพียงไม่กี่อึดใจ ลิฟต์ที่เคลื่อนที่อยู่ก็หยุดลง และประตูสีอลุมิเนียมก็เปิดออก ร่างบางก้าวฉับออกมาและมุ่งหน้าตรงสุ่ห้องพักตนทันที
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ร่างบางก็ถูกแรงจากมือเรียวดึงเข้าไปในห้องและปิดประตูตามหลังอย่างรวดเร็ว ร่างบางถูกลากหวือเข้ามากอดแน่นอย่างแสนรัก และแสนหวง
"กลับมาแล้วเหรอ? ทัตจัง" เสียงใสพูดออกมาอย่างร่าเริงตามประสาตน ก่อนที่จะฝังจมูกโด่งลงไปที่แก้มใสและสุดหายใจเข้าแรงๆหนึ่งที
ใบหน้าสวยนิ่วขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะใช้มือตนแกะมือเรียวนั้นออกจากตัวตน
"คาเมะ บอกกี่ทีแล้วว่าอย่าเข้ามาในห้องโดยพลการน่ะ ห๊ะ!" เสียงนุ่มกล่าวตำหนิร่างเล้กอกมาหนึ่งที ก่อนที่จะเดินไปนั่งที่โซฟาตัวโปรดอย่างเหนื่อยล้า ร่างบางเอนกายนาบไปกับพนักพิงนุ่ม แหงนใบหน้าหนุนพนักพิงนั้นหลับตาลงก่อนที่จะค่อยพ่นลมหายใจออกมาอย่างอ่อนล้า.... ทั้งร่างกาย และจิตใจ....
คาเมะที่มองดูการกระทำของร่างบางอยู่นั้น วางแก้วน้ำเบาๆไว้ตรงหน้าร่างบาง แล้วดึงร่างนั้นเข้ามากอดเบาๆอย่างอ่อนโยน
"ไปหาจินมาเหรอ?" เสียงใสนั้นถามขึ้นมาเบาๆ ใบหน้าสวยเหลือบเหมืองดวงหน้าคมก่อนที่พยักหน้าออกมา เมื่อร่างเล็กได้คำตอบก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆ และกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม พลางโยกตัวไปมาเบาราวกับขับกล่อม ร่างในอ้อมกอดนี้...
"หากมันเหนื่อยนักก็หยุดบ้างดีมั้ย?? อะไรที่มันฝืนเกินไป สุดท้าย มันจะแตกสลาย ไม่เว้นแม้แต่ร่างกายหรอกนะ ทัตจัง" เสียงใสของคาเมะกระซิบเอ่ยออกมาเบาๆที่ใกล้หูนิ่ม ก่อนที่จุมพิตปลอบโยนลงที่หน้าผากมนของทัตซึยะ
"อื้มม" ร่างบางที่เอนกายตนอยู่ในอ้อมกอด ครางขานรับรู้ออกมาจากในลำคอ ก่อนที่จะหลับตาลงแล้วซุกใบหน้าลงกับอ้อมอกของร่างเล็ก
ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบแห่งยามราตรี คนหนึ่งครุ่นคิดคำนึงถึงสิ่งที่ตนก่อ คนหนึ่งครุ่นคิดคำนึงถึงปัญหาของคนที่ตนห่วง แต่แล้วจู่ๆ ร่างบางก็ดันตนออกจากอ้อมอกคามเลกขึ้นนั่งตัวตรง ตาคมมองเหม่ออกไปที่ด้านนอกหน้าตาไปที่ท้องฟ้า มืดครึ้มเพียงครู่ ก่อนที่จะหันกลับมามองใบหน้าใสที่จ้องตนอยู่อย่างห่วงใย
"คาเมะ... ฉันตัดสินใจแล้วล่ะ... ฉัน... จะไม่ไปพบจินอีก จะบอกเลิกความสัมพันธ์ทุเรศนี่ซะ!" เสียงนุ่มกล่าวออกมาแม้จะแผ่วเบา แต่กลับดูหนักแน่น อาจจะเป็นเพราะประกายตาที่ส่งมาให้ร่างเล็กตรงนี้ได้เห็นด้วยล่ะมั้ง
คาเมะตาโตกับคำพูดบอกกล่าวของทัตซึยะ ในขณะที่ร่างเล็กกำลังคิดหาทั้งคำพูดและคำถาม แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้าสวยที่มุ่งมั่น และแววตาที่ประกายกล้านั้นแล้ว ปากบางก็คลี่ยิ้มออกมาบางๆ และคว้าตัวทัตซึยะมากอดแน่นอีกครั้ง
"ฉันจะอยู่เป็นกำลังใจให้นะ ไม่ว่าทัตจังจะตัดสินใจทำอะไร ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนตลอดไป" เสียงใสกล่าวออกมาอย่างร่าเริงก่อนที่จะระดมพายุจุบให้เป็นขวัญกำลังใจในแบบที่ตนกล่าว ใบหน้าสวยยิ้มกว้างออกมากับคำพูดของร่างเล็กที่กอดตนอยู่ ก่อนที่จะระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อ คาเมะเริ่มไซร้ใบหน้าไปตามจุดอ่อนของตนที่ลำคอ
...................................................................................................
ผลั่ก! เสียงร่างกายของร่างสูงกระทบกับพื้นห้องอย่างดัง ใบหน้าหล่อ ผงกหัวขึ้นมามองหาสาเหตุ และก็พบร่างสูงอีกคนที่ยืนจังก้าอยู่อีกฟากของเตียงที่เพิ่งยกเท้ากลับมายืนตามเดิมหมาดๆ เรียวคิ้วขมวดแน่น ก่อนที่ดีดตัวลุกขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์ที่ตนโดนขัดขวางการพักผ่อน มือแกร่งเอื้อมมากระชากคอเสื้ออีกฝ่ายแต่ยังไม่ทันที่จะได้ไซโคเสียงใส่ตามที่ต้องการ บรเวณท้องน้อยก็โดนกำปั้นลุ่นๆตุ๊ยเข้าไปจังจนต้องลงไปนั่งกอง
"กะ... แก .. ทำอะไรวะ!" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างอยากลำบาก เพราะความรู้สึกจุกและเจ็บ
"เจ็บมั้ยล่ะ?" เสียงทุ้มอีกเสียงถามกลับออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบ
"เจ็บดิ่วะ ถามมาได้!" เสียงทุ้มของจินเริ่มค่อยๆปรับให้มาพูดตามปกติได้ดังเดิม ร่างสูงพิงหลังตนว้กับเยงพลางหอบหายใจหนักๆ เพื่อระบายความจุก
"เออ แต่ให้รู้ไว้ว่า ทัตจังน่ะ เจ็บกว่าแกหลายเท่า" ร่างสูงอีกร่างเดินมาทิ้งกายนั่งลงที่บนเตียงข้างๆจิน
"เกี่ยวอะไรกับทัตซึยะ" ใบหน้าหล่อนิ่วหน้าขึ้นเมื่อได้ยินร่างสูงอีกคนพูดถึงคนที่ตนเพิ่งกอดไปเมื่อไม่กี่ชม.ที่ผ่านมา...
"หึ ไอ้ซื่อบื้อ ก็ยังซื่อบื้ออยุ่วันยังค่ำ แกไม่ต้องถามอะไรมากหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้" ร่างสูงอีกร่างเมื่อกล่าวจบก็ลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้องทันที
"ห๊ะ!? อะไรของแกวะเฮ้ย! ไอ้โทโมะ! กลับมาพูดให้กระจ่างซิเว้ย!! " เสียงทุ้มของจินตะโกนไล่หลังพลางยันตัวลุกขึ้นอย่างเร็ว เท่าที่ร่างกายจะอำนวย แต่ก็ไม่ได้มากเท่าไหร่
"แล้วคืนนี้ไม่นอนนี่เรอะ!!" จินเดินกะเพลกตามร่างสูงอีกร่างมายืนพิงตรงขบประตูห้องนอน เมื่อเห็น โทโมฮิสะหยิบแจ๊กเก็ตตัวโปรดของตนเตรียมออกไปข้างนอก โทโมฮิสะหันมามองใบหน้าจินแบบเอือมแล้วสั่นหน้า
"ไม่เอาว่ะ ฉันไม่อยากนอนทับที่ใคร" เสียงทุ้มเอ่ยออกมานิ่ง ก่อนที่เผ่นแผล็วออกจากห้องเพื่อหนีเสียงตะโกนไซโคด่าจากจิน
"ไอ้!!! โว้ย!!!!! ทัตซึยะยังไม่ตายนะว้อย ไปตาโตปากเสีย!!!!"
-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ To Be Continued +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+
Cast::Jin Akanishi x Tatsuya Ueda
02
เป็นแบบนี้มากี่ปีกันแล้วนะ?? ตั้งแต่ที่จินยังไม่มีใคร จนตอนนี้ จินมีคนที่ครอบครองหัวใจแล้ว ความสัมพันธ์แสนทุเรศ ที่เรียกว่า "เพื่อนนอน" ยังไม่อาจจบลง เพราะหัวใจเค้าเองใช่มั้ย??
คนที่เริ่มคือเค้า ดังนั้น คนที่จบ ควรเป็นตัวเค้าเอง.... สินะ
-----------------------------------------------------------------------
เมื่อร่างสูงออกมาจากห้องน้ำ และเจอกับความว่างเปล่าภายในห้องกว้างก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะเดินไปทิ้ตัวลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อน ใบหน้าหล่อ มองเหม่อไปบริเวณที่ร่างบางเคยนอนหอบอยู่ ก่อนที่จะเคลื่อนตัวไปฝังจมูกโด่งลงที่นั่นและสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นน้ำยาซักแห้งปนกับกลิ่นความร้อนจากตู้อบผ้าทำเอาจินหน้านิ่วออกมาอย่างหงุดหงิดใจ
"แม้แต่กลิ่นกาย ก็ไม่หลงเหลือเลยนะ" เสียงทุ้มพูดขึ้นจมูกออกมาเบาๆ ก่อนที่จะปล่อยสติตนล่วงลงสู่ห้วงแห่งความฝันอีกครา
........................................................................................................
ที่อพาร์ทเม้นสีอ่อนอีกที่ ขาเรียวก้าวเข้าลิฟต์สีเงินและยื่นนิ้วไปกดหมายเลขในชั้นที่ตนอยู่เบาๆ เพียงไม่กี่อึดใจ ลิฟต์ที่เคลื่อนที่อยู่ก็หยุดลง และประตูสีอลุมิเนียมก็เปิดออก ร่างบางก้าวฉับออกมาและมุ่งหน้าตรงสุ่ห้องพักตนทันที
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ร่างบางก็ถูกแรงจากมือเรียวดึงเข้าไปในห้องและปิดประตูตามหลังอย่างรวดเร็ว ร่างบางถูกลากหวือเข้ามากอดแน่นอย่างแสนรัก และแสนหวง
"กลับมาแล้วเหรอ? ทัตจัง" เสียงใสพูดออกมาอย่างร่าเริงตามประสาตน ก่อนที่จะฝังจมูกโด่งลงไปที่แก้มใสและสุดหายใจเข้าแรงๆหนึ่งที
ใบหน้าสวยนิ่วขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะใช้มือตนแกะมือเรียวนั้นออกจากตัวตน
"คาเมะ บอกกี่ทีแล้วว่าอย่าเข้ามาในห้องโดยพลการน่ะ ห๊ะ!" เสียงนุ่มกล่าวตำหนิร่างเล้กอกมาหนึ่งที ก่อนที่จะเดินไปนั่งที่โซฟาตัวโปรดอย่างเหนื่อยล้า ร่างบางเอนกายนาบไปกับพนักพิงนุ่ม แหงนใบหน้าหนุนพนักพิงนั้นหลับตาลงก่อนที่จะค่อยพ่นลมหายใจออกมาอย่างอ่อนล้า.... ทั้งร่างกาย และจิตใจ....
คาเมะที่มองดูการกระทำของร่างบางอยู่นั้น วางแก้วน้ำเบาๆไว้ตรงหน้าร่างบาง แล้วดึงร่างนั้นเข้ามากอดเบาๆอย่างอ่อนโยน
"ไปหาจินมาเหรอ?" เสียงใสนั้นถามขึ้นมาเบาๆ ใบหน้าสวยเหลือบเหมืองดวงหน้าคมก่อนที่พยักหน้าออกมา เมื่อร่างเล็กได้คำตอบก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆ และกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม พลางโยกตัวไปมาเบาราวกับขับกล่อม ร่างในอ้อมกอดนี้...
"หากมันเหนื่อยนักก็หยุดบ้างดีมั้ย?? อะไรที่มันฝืนเกินไป สุดท้าย มันจะแตกสลาย ไม่เว้นแม้แต่ร่างกายหรอกนะ ทัตจัง" เสียงใสของคาเมะกระซิบเอ่ยออกมาเบาๆที่ใกล้หูนิ่ม ก่อนที่จุมพิตปลอบโยนลงที่หน้าผากมนของทัตซึยะ
"อื้มม" ร่างบางที่เอนกายตนอยู่ในอ้อมกอด ครางขานรับรู้ออกมาจากในลำคอ ก่อนที่จะหลับตาลงแล้วซุกใบหน้าลงกับอ้อมอกของร่างเล็ก
ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบแห่งยามราตรี คนหนึ่งครุ่นคิดคำนึงถึงสิ่งที่ตนก่อ คนหนึ่งครุ่นคิดคำนึงถึงปัญหาของคนที่ตนห่วง แต่แล้วจู่ๆ ร่างบางก็ดันตนออกจากอ้อมอกคามเลกขึ้นนั่งตัวตรง ตาคมมองเหม่ออกไปที่ด้านนอกหน้าตาไปที่ท้องฟ้า มืดครึ้มเพียงครู่ ก่อนที่จะหันกลับมามองใบหน้าใสที่จ้องตนอยู่อย่างห่วงใย
"คาเมะ... ฉันตัดสินใจแล้วล่ะ... ฉัน... จะไม่ไปพบจินอีก จะบอกเลิกความสัมพันธ์ทุเรศนี่ซะ!" เสียงนุ่มกล่าวออกมาแม้จะแผ่วเบา แต่กลับดูหนักแน่น อาจจะเป็นเพราะประกายตาที่ส่งมาให้ร่างเล็กตรงนี้ได้เห็นด้วยล่ะมั้ง
คาเมะตาโตกับคำพูดบอกกล่าวของทัตซึยะ ในขณะที่ร่างเล็กกำลังคิดหาทั้งคำพูดและคำถาม แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้าสวยที่มุ่งมั่น และแววตาที่ประกายกล้านั้นแล้ว ปากบางก็คลี่ยิ้มออกมาบางๆ และคว้าตัวทัตซึยะมากอดแน่นอีกครั้ง
"ฉันจะอยู่เป็นกำลังใจให้นะ ไม่ว่าทัตจังจะตัดสินใจทำอะไร ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนตลอดไป" เสียงใสกล่าวออกมาอย่างร่าเริงก่อนที่จะระดมพายุจุบให้เป็นขวัญกำลังใจในแบบที่ตนกล่าว ใบหน้าสวยยิ้มกว้างออกมากับคำพูดของร่างเล็กที่กอดตนอยู่ ก่อนที่จะระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อ คาเมะเริ่มไซร้ใบหน้าไปตามจุดอ่อนของตนที่ลำคอ
...................................................................................................
ผลั่ก! เสียงร่างกายของร่างสูงกระทบกับพื้นห้องอย่างดัง ใบหน้าหล่อ ผงกหัวขึ้นมามองหาสาเหตุ และก็พบร่างสูงอีกคนที่ยืนจังก้าอยู่อีกฟากของเตียงที่เพิ่งยกเท้ากลับมายืนตามเดิมหมาดๆ เรียวคิ้วขมวดแน่น ก่อนที่ดีดตัวลุกขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์ที่ตนโดนขัดขวางการพักผ่อน มือแกร่งเอื้อมมากระชากคอเสื้ออีกฝ่ายแต่ยังไม่ทันที่จะได้ไซโคเสียงใส่ตามที่ต้องการ บรเวณท้องน้อยก็โดนกำปั้นลุ่นๆตุ๊ยเข้าไปจังจนต้องลงไปนั่งกอง
"กะ... แก .. ทำอะไรวะ!" เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างอยากลำบาก เพราะความรู้สึกจุกและเจ็บ
"เจ็บมั้ยล่ะ?" เสียงทุ้มอีกเสียงถามกลับออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบ
"เจ็บดิ่วะ ถามมาได้!" เสียงทุ้มของจินเริ่มค่อยๆปรับให้มาพูดตามปกติได้ดังเดิม ร่างสูงพิงหลังตนว้กับเยงพลางหอบหายใจหนักๆ เพื่อระบายความจุก
"เออ แต่ให้รู้ไว้ว่า ทัตจังน่ะ เจ็บกว่าแกหลายเท่า" ร่างสูงอีกร่างเดินมาทิ้งกายนั่งลงที่บนเตียงข้างๆจิน
"เกี่ยวอะไรกับทัตซึยะ" ใบหน้าหล่อนิ่วหน้าขึ้นเมื่อได้ยินร่างสูงอีกคนพูดถึงคนที่ตนเพิ่งกอดไปเมื่อไม่กี่ชม.ที่ผ่านมา...
"หึ ไอ้ซื่อบื้อ ก็ยังซื่อบื้ออยุ่วันยังค่ำ แกไม่ต้องถามอะไรมากหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้" ร่างสูงอีกร่างเมื่อกล่าวจบก็ลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้องทันที
"ห๊ะ!? อะไรของแกวะเฮ้ย! ไอ้โทโมะ! กลับมาพูดให้กระจ่างซิเว้ย!! " เสียงทุ้มของจินตะโกนไล่หลังพลางยันตัวลุกขึ้นอย่างเร็ว เท่าที่ร่างกายจะอำนวย แต่ก็ไม่ได้มากเท่าไหร่
"แล้วคืนนี้ไม่นอนนี่เรอะ!!" จินเดินกะเพลกตามร่างสูงอีกร่างมายืนพิงตรงขบประตูห้องนอน เมื่อเห็น โทโมฮิสะหยิบแจ๊กเก็ตตัวโปรดของตนเตรียมออกไปข้างนอก โทโมฮิสะหันมามองใบหน้าจินแบบเอือมแล้วสั่นหน้า
"ไม่เอาว่ะ ฉันไม่อยากนอนทับที่ใคร" เสียงทุ้มเอ่ยออกมานิ่ง ก่อนที่เผ่นแผล็วออกจากห้องเพื่อหนีเสียงตะโกนไซโคด่าจากจิน
"ไอ้!!! โว้ย!!!!! ทัตซึยะยังไม่ตายนะว้อย ไปตาโตปากเสีย!!!!"
-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ To Be Continued +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+
edit @ 28 Oct 2008 14:30:22 by pierce
ชอบคู่นี้
จะอีกยาวมั้ยเนี่ย
อยากรู้ๆ
มาต่อเร็วนะคร้าบบบ
(ยกมือไหว้)
#1 By คนเถื่อน (118.172.164.46) on 2008-03-24 11:11