UEDA_Aramode

Title:: Last Song
Cast:: Jin Akanishi x Tatsuya Ueda

ยามบ่ายคล้อยผ่าน ตะวันเคลื่อนลงลาลับขอบฟ้า นำพาความมืดแห่งยามรัตติกาลมาสู่ผืนโลก ทุกสิ่งต่างหลับใหล แต่ในเมืองใหญ่ที่เรียกว่าโตเกียวนี้... กลับดูคึกคักเสียยิ่งกว่า ช่วงเช้าเป็นไหนๆ

ร่างเล็กแบกกีต้าร์โปร่งตัวเก่งออกมาและก้าวเดินไปตามทางเส้นเดิม ก่อนที่จะวางกีต้าร์ลงข้างกายแล้วทรุดตัวลงนั่ง และวางหมวกลงข้างหน้าตน ก่อนที่จะยกกีต้าร์โปร่งตัวนั้นขึ้นมาเกาบรรเลง เป็นเพลงที่คุ้นหูเพื่อเอาใจเหล่าผุ้คนที่เดินขวักไขว่ไปมา ไม่แม้แต่จะหยุดมองหมู่ดาวบนฟ้า รึฟังสรรพเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย...

เรียวนิ้วหยุดการเกากีต้าร์ลงเมื่อบทเพลงนั้นจบ เสียงปรบมือดังขึ้นอยางไม่คาดคิด ใบหน้าเรียวจึงเบนขึ้นมองไปทางเสียงนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่เค้าดูจะคุ้นตาแต่ก็ไม่สามารถนึกออกได้นั่งอยู่บนเหล็กที่กั้นขอบถนน ใบหน้าเรียวยกริมฝีปากบางยิ้มให้อย่างขอบคุณ และชายคนนั้นก็เดินมานั่งยองๆที่ตรงหน้า มือใหญ่นั้นล้วงเข้าไปในกระเป่ากางเกงยีนส์หยบแบงค์หมื่นเยนออกมาและวางมันวางในหมวกใบเก่า

"นายเล่นเก่งนะ" เสียงทุ้มดังออกมาจากริมฝีปากซีดไร้เลือดนั้นเบาๆ

"ขอบคุณครับ แต่เงินเท่านี้มันก็มากเกินไป" ใบหน้าเรียวส่งยิ้มบางๆออกไป พลางยื่นเงินคืนร่างนั้น แต่ถูกมือใหญ่ยกห้าม ใบหน้าเรียวจึงพยักหน้าเข้าใจและพับเงินจำนวนนั้นเข้ากระเป๋าแจ๊กเก็ตตัวเก่งของตน

"คุณมานั่งรอใครเหรอครับ"ร่างเล้กเอ่ยถามชายคนนั้นที่ตอนนี้เหม่อมองออกไปในถนนที่มีแต่ผู้คนมากมาย

"ทำไมถึงคิดว่าฉันต้องมานั่งรอคนล่ะ?" ใบหน้าคมนั้นหันกลับมาถามยิ้มตอบร่างเล็กที่เริ่มใช้นิ้วเกากีต้าร์ไปเรื่อยอย่างไม่เป็นเพลง

"ก็ส่วนมากน่ะ ไม่มีใครเค้ามานั่งฟังเพลงข้างถนนแบบนี้กันหรอก.. ทุกคน ต่างรีบเร่ง... แข่งกับเวลาที่ล่วงเลย เพื่อความฝัน รึอะไรก็ตามที่ตัวเองหวังกันทั้งนั้น จะมีก็แต่ คนที่มานั่งรอคน รึไม่ก็คนตกงานที่มานั่งเหม่อเพื่อให้กลับบ้านช้าๆเท่านั้นล่ะ ที่มานั่งฟังเพลงของผมน่ะ" ร่างเล็กพูดไปเรื่อยๆ ขณะที่เรียวนิ้วก็ไล่ไปตามคอร์ดกีต้าร์อย่างไร้จุดหมาย

"555  นายนี่... เข้าใจอะไรๆมากกว่าที่ฉันคิดอีกนะเนี่ย" เสียงทุ้มเปล่งหัวเราะออกมาดังลั่น และทิ้งตัวลงนั่งข้างเด็กหนุ่มอย่างอารมณ์ดี ทำให้ใบหน้าเรียวที่ก้มลงเหมื่อมองนิ้วตนที่ไล่ไปตามคอร์ดหันมามองชายหนุ่มข้างกาย

"แหงซิคุณ ผมน่ะ ออกจากบ้านมาตั้งแต่อายุ15 นี่ก็ปาเข้าไปจะ22แล้วนะ มันก็ต้องรู้อะไรๆมั่งไม่มากก็น้อยแหละน่า" ชายหนุ่มพยักหน้ากับคำพูดนั้นเบาๆ ก่อนที่จะล้วงเข้าไปที่กระเป๋ากางเกงยีนส์ตนอีกครั้งและหยิบกระดาษที่พับเป็นทบยื่นให้ร่างบาง ใบหน้าเรียวนิ่วหน้าแบบไมเข้าใจ และหันไปสนใจกับกีต้าร์ของตนต่อ อย่างไม่ใยดี กระดาษในมือชายหนุ่มนั่นเลย ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปวางกระดาษใบนั้นลงในหมวกใบเก่าหน้าร่างเล็ก และยันกายลุกขึ้น

"อีกสามวัน ไม่แน่... ฉันอาจมาฟังมันนะ" เสียงทุ้มดังขึ้นอย่าเหม่อลอย ก่อนที่ชายคนนั้นจะก้าวเท้าเดินทิ้งห่างออกไป

ใบหน้าเรียวละมือออกจากสายกีต้าร์ และเอื้อมไปคว้ากระดาษใบนั้นขึ้นมาเปิดดู  ที่หน้ากระดาษใบนั้น มีเส้นคอร์ดมากมาย และตัวกำกับคอร์ดกับเนื้อเพลง ตาเรียวไล่ไปตามตัวหนังสือนั่น และเหลือบไปมองที่หัวกระดาษที่เขียนข้อความไว้ว่า title

"Last Song...."
---------------------------------------------------------------------------------------
เสียงเข็มบอกเวลาเดินดังออกมาค่อยๆ กล่อมสติชายหนุ่มให้หลับไหลไปกับวันเวลาที่ล่วงเลย เพียงแต่ ชายหนุ่มนี้ กลับละทิ้งเวลานั้นไป และดำเนินมันอยู่กับเวลาแห่งอดีตกาลมาเป็นเวลานาน...

ตึ้ง!! ตึ้ง!!  ตึ้ง!!

เสียงบอกเวลาแห่งวันใหม่ดังขึ้น พร้อมกับเปลือกตาที่ค่อยๆหลับลงอย่างช้าๆ และสติที่เริ่มดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งอดีตที่แสนคิดถึง
-------------------------------------------------------------------------------------
5ปีที่แล้ว

ในงานเลี้ยงสังสรรค์แห่งวงการเพลง ชายหนุ่มไดถูกเชิญในฐานะแขกกิติมศักดิ์ เวลานั้น ใบหน้าที่ตอนนี้ผอมโซ และซีดเซียวกลับดูอิ่มเอิบ มีน้ำมีนวล และหล่อเหลา จนบรรดานักแสดงสาวทั้งหลายพากันมารุมที่ตนจนไม่เหลือให้บุรุษอื่นรอบข้าง  แต่สายตาคมนั้นไร้แววมองบรรดาผู้หญิงเหล่านี้เพียงเสี้ยว ตาคมที่แฝงไปด้วยเสน่ห์ กลับมองไล่ตามชายหนุ่มหน้าสวยร่างบางที่กำลังยืนมองตนตอบกลับมาด้วยสายตาร้อนแรง หลังจากที่เริ่มรู้สึกตัวว่าตนไล่มองมานานแล้ว เรียวปากอิ่มยกขึ้นยิ้มและส่งสายตาท้าทายออกมาอย่างไร้การปิดบัง  ชายหนุ่มจึงยิ้มบางๆตอบรับ และผละตนออกจากบรรดากลุ่มหญิงสาวทั้งหลายเดินตามร่างบางออกไป

เรียวขายาวของร่างบางก้าวแบอย่างรวดเร้วทิ้งความห่างจากร่างหนาของชายหนุ่มไว้โข ชายหนุ่มที่เห็นดังนั้นจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น จนกระทั่งตามทัน มือแกร่งจึงเอื้อมไปคว้าแขนเพรียวบางนั้นไว้ ร่างบางจึงเซถลามาชนอกกว้างของชายหนุ่มอย่างแรง ร่างหนาที่เห็นดังนั้นจึงโอบแขนล้อมเข้าไว้ที่เอวบางหลวมเพื่อกันไม่ไห้ร่างบางหนีไปได้อีก ใบหน้าสวยแหงนมองใบหน้าคมนั้นอย่างขัดใจ ก่อนที่จะพยายามดันตนออกจากร่างหนาตรงนี้ แต่ก็ไร้ผล

"คุณอคานิชิครับ... การกระทำแบบนี้ มันไม่ใช่ส่งที่นักแต่งเพลงกิติมศักดิ์สมควรกระทำไม่ใช่หรือ?" เสียงนุ่มที่ดังออกมาจากปากอิ่มนั้นฟังดูน่าหลงใหล หากแต่สำเนียงวาจากลับฟังดูแสบๆคันๆยังไงอยู่ ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นสูงกลับคำพูดร่างบางก่อนที่จะกระชับอ้อมแขนให้แน่นกว่าเดิมและก้มใบหน้าลงไปใกล้ร่างบางจนปลายจมูกนั้นเฉียดกันไปมา

"แล้ว... ไอ้การกระทำที่คุณส่งมาให้ผมเนี้ย บุรุษเค้าทำกันเหรอครับ? คุณอุเอดะ นักแต่งทำนองผู้ได้รางวัลการแต่งบทเพลงบรรเลงยอดเยี่ยมแห่งปี" ชายหนุ่มยกเรียวปากขึ้นยิ้มบางๆ ก่อนที่ใช้ปลายจมูกตนโฉบเบาๆที่แก้มเนียน ที่ตอนนี้เริ่มแดงฝาดขึ้นด้วยเลือดสูบฉีดแรงขึ้น ร่างบางยกมือขึ้นกำแน่น หมายจะสวนเข้าที่ริมฝีปากแดงของชายหนุ่มแต่กลับโดนรู้ทัน มือแกร่งนั้นยกขึ้นคว้าและรวบไปทางด้านหลัง ทำเอาใบหน้าสวยนิ่วหน้าลงเล็กน้อยเพราะความเจ็บ

"ก็คุณส่งสายตาเชิญชวนผมก่อนนี่! ผมหมั่นใส้ก็เลยแกล้งส่งกลับเล่น ใครมันจะไปคิดว่าคุณบ้าจี้เล่นคิดเอาจริงๆน่ะ!"เสียงนุ่มตวาดกร้าวออกมาอย่างหงุดหงิด พร้อมทั้งพยายามใช้พละกำลงของตนดิ้นให้หลุดจากแรงของชายหนุ่มตรงหน้านี่อีกครั้ง แต่ก็ไร้ผลเช่นเดิม เพราะในเมื่อทั้งขนาดตัวและความสูงต่างกัน

"ปล่อยซิโว้ย เจ็บนะรู้มั้ย!" ร่างบางเบนใบหน้าขึ้นตะโกนเสียงใสหน้าร่างหนาอย่างผมดความอดทน แต่หารู้ไม่ มันกลับเป็นแผนที่ร่างหนารออยุ่แล้ว ริมฝีปากแดงฉกเข้าประกบที่ริมปกอิ่มของร่างบาง เรียวล้นไล่ต้อนกวาดขโมยความหวานจากปากอิ่มนั้นอย่างอ่อนโยนและแสนหวาน ก่อนที่จะละออกมา ใบหน้าหล่อนั้นส่งยิ้มละมุนให้ก่อนที่จะปล่อยมืออกจากข้อมือบางนั้น และเลื่อนใบหน้าลงไปใกล้ใบหูนิ่ม

"ผมอคานิชิ จิน ไม่เคยคิดเล่นๆกับคนที่เคยเจอครั้งแรกแล้วตกหลุมรักเลยแบบคุณหรอกนะครับ  คุณอุเอดะ" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาที่ใบหูนั่น ก่อนที่จะเลือนริมฝีปากมาขโมยโฉบหอมเข้าที่แก้มเนียนนั้นอีกครั้ง และเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ปล่อยทิ้งให้ร่างบางยืนตัวแข็งเพราะช็อกจากคำบอกรักที่คาดไม่ถึงของร่างหนานั้นอยู่เป็นชั่วโมง...
....................................................................................................
ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง!

เสียงนาฬิกาลุกตุ้มที่ดังบอกเวลาว่าช่วงเช้าที่ตะวันโผล่พ้นขอบฟ้าได้มาถึง พร้อมกับเสียงออดที่ดังขึ้นมาเพียงหนึ่งครั้ง ทำให้ชายหนุ่มต้องยันตัวลุกขึ้น เดินสโลสเลออกมาเปิดประตูเพื่อจะมาดูหน้าว่าใครกันที่ต้องการพบหน้าเค้าแต่เช้า...

" วะ... หวัดดี"เสียงนุ่มทักออกมาเบาๆ และตะกุกตะกัก ใบหน้าสวยที่เมื่อคืนเชิดขึ้นเถียงฃฉอดๆ กลับก้มหลงต่ำเพื่อซ่อนใบหน้าที่ตอนนี้แดงเป็นปื้นไปจนถึงหลังคอ ดวงตาคมที่เมื่อคืนจ้องตอบกลับมาด้วยประกายกล้า หลบหลุบต่ำลงเพื่อหลีกหนีสายตาคมที่ประกายวาวออกมาจากร่างหนา จินที่เห็นแบบนั้นจึงยกเรียวปากขึ้นยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนที่จะเอ่ยทักออกไปเสียงเรียบ

"อื้ม อรุณสวัสดิ์ อุเอดะ มีธุระอะไรแต่เช้าหรอ?" ใบหน้าสวยที่ก้มหลง ขมวดคิ้วขึ้นมากับสรรพนามและน้ำเสียงของชายหนุ่มที่คุยกับตน ใบหน้าสวยเงยขึ้นขณะที่พยายามคิดหาเหตุผลของการพบเจอ แต่เมื่อได้สบเข้ากับใบหน้าหล่อที่ตอนนี้ยืนยิ้มเผล่ออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ กลับเกิดอาการหมั่นใส้ขึ้นมาซะเฉยๆ เรียวปากอิ่มที่เคยขบกัดเข้าหาเพื่อครุ่นคิดนั้นคลายออกและเชิดขึ้นตอบออกไปด้วยน้ำเสียงตวัดๆ

"ไม่มีอะไร ขอตัวกลับละกันนะ ขอโทษที่มารบกวนเวลาการพักผ่อน" ว่าแล้วก็หมุนตัวกลับทันที แต่ก็ยังไม่ไวเท่ามือของร่างหนาที่เอื้อมมารั้งและลากร่างบางให้เข้าไปนั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่นได้

"เอ้า มีเรื่องจะพูดกับผมไม่ใช่เหรือครับ ถึงได้ถ่อมาหาถึงที่บ้านแต่เช้าเนี่ย" เสียงทุ้มกล่าวอย่างอารมณ์ดี ขณะที่วางแก้วใส่น้ำผลไม้กล่องลงตรงหน้าร่างบาง ทัตซึยะนิ่วหน้าด้วยอารมณ์ไม่พอใจก่อนที่จะยกแก้วขึ้นดื่มอึกๆ และยื่นส่งให้จิน เชิงว่า "ไปเอามาอีก" ร่างหนาพยักหน้าเบาๆสองสามทีด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนที่จะเดินเข้าไนครัวหยิบกล่องน้ำผลไม้มาวางไว้หน้าร่างบางแทน

"เอ้า... ยกให้ทั้งกล่องแล้วนะ... ตกลงจะพูดรึเปล่าเนี่ย?" ตาคมเหลือบมองใบหน้าหล่ออย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนที่พ่ลมหายออกมาแรงๆ และเอนกายกระแทกโซฟาบุกำมะหยี่อย่างหวังว่ามันจะพังในพริบตา

"ตอนแรกมี  แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว" จินมองใบหน้าสวยนั้นตาปริบๆ และเอนกายลงพิงพนักโซฟาอย่างสบายๆ

"โธ่ แล้วกัน... งั้นผมเดานะ ว่าไอ้เรื่องที่จะมาพูดตอนแรกน่ะ คุณจะมาตอบรับรักผมใช่ม้า" ใบหน้าหล่อพูดเปรยๆออกมา ขณะซ่อนรอยยิ้มทะเล้นไว้บนใบหน้าที่แหงนขึนมองเพดาน ทัตซึยะที่ได้ยินร่างหนาพูดจี้ใจดำก็สะดุ้งดหยงออกมอย่างไม่ปิดบัง

"อะ... ไม่ใช่ซักหน่อย!!" ตาคมของจินแอบเหล่มามอง และสั่นหน้าอย่างเอือม ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นไปนั่งข้างๆร่างบางที่เริ่มขยับกายหนีออกห่าง มือแกร่งเอื้อมไปเชยคางร่างบางให้สายตาคมสบตาตนอย่างเลี่ยงไม่ได้

"แล้วเรื่องอะไร? บอกผมหน่อยได้มั้ย??" ตาคมประกายกล้า วิบวับออกมา อย่างดึงดูด ทำไห้ตาคมของร่างบางไม่สามารถละสายตาไปได้ เรียวปากอิ่มขบเม้มเข้าหากันอีกครั้ง ก่อนที่จะเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำพูดอย่างยากลำบาก

"คะ... คือว่า....  ผม.. ผมจะมาถาม... เรื่องที่คุณพูดไว้เมื่อคืนน่ะ... จริงเหรอ?"

"ผมบอกแล้ว ผมไม่ได้คิดเล่นๆ  คุณล่ะ?" ทัตซึยะพ่นลมหายใจออกมาบาง มือเรียวเลื่อนขับจับมือแกร่งขึ้นมาบีบกระชับแน่น สายตาคมหลุบลงต่ำ ก่อนที่จะมองตรงมาที่ตาคมของจินอย่างแน่วแน่

"งั้นผมจะบอกว่า... ผม..ก็รักคุณ"

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+- To Be Continued -+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+

edit @ 28 Oct 2008 14:30:35 by pierce