Title::ขอโทษครับ ผมเป็นโอทากุ

Cast:: Tomohisa Yamashita x Jin Akanishi

08

กิ๊งงงงงงง ก่องงงงงงง ก๊างงงงงงงงง ก่องงงงงงงงงงงง

ทันทีที่เสียงออดบอกหมดเวลาเลิกเรียน เสียงหนังสือเล่มหนาทั้งสองเล่มก็ปิดลงทันที มือแกรงยันกายลุกขึ้นและกวาดข้างของลงกระเปาอย่างลวกๆ เสร็จแล้วก็เดินก้าวอาดๆไปยืนกอดกระเป๋านิ่งที่ข้างโต๊ะของร่างสูงผิวขาว ที่กำลังทยอยเก็บของลงกระเป๋าอย่างเอื่อยเฉื่อย

"มายืนทำบ้าอะไรตรงนี้ห๊ะ! ยามะชิตะ" เสียงนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งตวาดเสียงดังด้วยอารมณ์หงุดหงิด เมื่อรู้สึกได้ถึงร่างของโทโมฮิสะที่มายืนกอดกระเปานิ่ง พร้อมส่งสายตาที่มีประกายออร่าแบบ หมาตัวใหญืที่กำลังรอเจ้าของพาไปเดินเล่นยังไงยังงั้น "มายืนรอจินเก็บของให้เสร็จ จะได้กลับบ้านพร้อมกัน ถ้าแบบนี้เรียกว่าบ้า ก็แสดงว่าผมบ้ารักจินน่ะซิ" เสียงทุ้มตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ พร้อมใบหน้าที่ยิ้มแป้นจนตาโตๆนั้นหรี่หยีลงจนเกือบปิดสนิท แก้มที่ปกติก็ป่องอยู่แล้วนั้นยิ่งเพิ่มปริมาณการป่องเป็นทวีคูณ

 

แต่ทางฝ่ายร่างสูงผิวขาว เมื่อได้ฟังคำพุดของร่างสูงตาโตจบ แก้มเนียนขาวก็ซับสีเลือดฝาดจนแดงเรื่อ ลามไปจนถึงใบหูนิ่มทันที

"แหวะ เสี่ยว! พูดออกมาได้ ไอ้คนหน้าไม่อาย!!!" เสียงนุ่มตวาดแหวออกมา ก่อนที่จะยัดของชิ้นสุดท้ายกระเป๋าอย่างลวกๆ แล้วรีบหิ้ว แผ่นแผล็วลิ่วหนีร่างสูงตาโตเดินออกไปจากห้องทันที ปล่อยให้ร่างสูงตาโตยืนยิ้มกระหยิ่ม พลางทอดสายตามองไปที่ร่างขาวที่กำลังเดินกึ่งวิ่งจนขาพันกันเซแซ่ดๆไปชนคนนู้นที นี้ที อย่างอารมณ์ดี

"อย่างน้อยก็ยังมีปฏิกิริยากับคำพูดของฉัน แสดงว่าไม่ได้เกลียดฉันเท่าไหร่ ใช่มั้ยจิน~" เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเองอย่างแสนสุข ก่อนที่จะก้าวเท้าออกวิ่งตามร่างสูงผิวขาว พร้อมทั้งแหกปากตะโกนเรียก "จิน~ จิน~" ด้วยน้ำเสียงหวานจ๋อย ด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างหึกเหิม เป็นเหตุให้เสียงตวาดแหวๆ ของร่างสูงผิวขาวดั่งคั่นออกมาเป็นระยะๆ

"แกคิดว่ามันแปลกๆ มั้ยวะ? ไอ้ยู" เสียงแหบของร่างบางที่เป็นเพื่อนสนิทของร่างสูงผิวขาว เอ่ยถามเพื่อนจมูกโตที่มองดูเหตุการณ์อยู่ด้วยกันตั้งแต่เริ่ม

"ก็คิดนิดๆว่ะไอ้เต่า" เสียงนิ่มของเพื่อนร่างเล็ก จมูกโต ข้างๆตอบกลับมานิ่งๆ ก่อนที่ทั้งสองจะเบนหน้าหันมาสบตาเพียงครู่ แล้วสะบัดหัวเบาๆ แบะถอนหายใจออกมาแบบปลงๆพร้อมกันทั้งคู่ ก่อนที่จะยกกระเป๋าเรียนสีดำที่แบนแฟ่บขึ้นหนีบเข้าที่สีข้างแล้วพากันแยกย้ายกลับบ้าน

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

"นี่! นายจะเดินตามฉันไปถึงไหนห๊ะ!! ยามะชิตะ! รู้มั้ยมันน่ารำคาญน่ะ!!!" เสียงนุ่มตวาดแหวดุร่างสูงขึ้นมาเป็นครั้งที่สิบของวัน เมื่อเริ่มสึกได้ถึงสายตาแปลกๆจากคนที่เดินสวนไป-มา และสายตาที่แฝงรังสีอะไรซักอย่างจากแถวๆซอกตึกและหลังเสาไฟฟ้า รวมทั้งไอ้ท่าทางที่เหมือนหมาตัวใหญ่เดินตามเจ้าของต้อยๆของร่างสูงข้างๆ

"จนกว่าจะถึงเตียง เอ๊ย! หน้าบ้านจินน่ะสิ" เสียงทุ้มตอบกลับมาทันควัน ในขณะที่สายตายังคงไม่ละออกไปจากดวงหน้าคมของจิน

"จะไปหน้าบ้านฉันทำไมไม่ทราบ" เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นมาพร้อมทั้งเชิดใบหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อ

"ไปส่งจินไง" ร่างสูงที่โดนใบหน้าคมมองแบบเชิดก็ตอบออกมายิ้มๆอย่างอารมณ์ดี

"ไปส่งทำไม ฉันกลับบ้านเองเป็นตั้งแต่ขึ้น .ต้นแล้ว" พูดไปก็ทำปากเชิดใส่ยิ้มๆ

"รู้ครับว่าเก่ง แต่ผมเป็นห่วงนะ เลยอยากเดินไปส่งน่ะ" พูดจบก็อมยิ้มขำๆกับท่าทางของคนข้างๆ พร้อมรอดูปฏิกิริยาจากร่างสูงผิวขาวที่จะตบกลับมา....

และก็เป็นดั่งคาด

แก้มเนียนขาวซับสีเลือดฝาดขึ้นจนลามไปถึงใบหูเป็นครั้งที่สองของวัน ใบหน้าคมที่เงยขึ้นมองใบหน้าหล่อก็เบนหนีก้มลง ดวงตาคมหลุบต่ำหลบสายตาที่ดูเหมือนจะมีประกายปิ๊งแว๊บของร่างสูงข้างๆ

จึงทำให้ร่างสูงตาโตที่สูงกว่าหน่อยๆ เห็นแพขนตาหนาที่หลุบลงอย่างชัดเจน แก้มขาวที่กลายเป็นสีชมพูระเรื่อเนื่องจากเลือดในร่างสูบขึ้นมาที่ใบหน้ามากกว่าปกติ ลำคอขาวที่เจือไปด้วยเม็ดเหงื่อเม็ดน้อยเนื่องจากอากาศที่ออกจะร้อนอบอ้าวหน่อยๆ ปากบางแดงที่ขบกัดสลับเม้มแน่นเข้าหากันอย่างหมั่นไส้ผสมเขินอายกับคำตอบของตน ด้วยภาพที่เห็นมันอาจจะกระตุกอารมณ์ของโทโมฮิสะ มือแกร่งจึงอดไม่ได้ที่จะเอื้อมคว้าเอวร่างขาวของจินเข้ามาประชิดตน

"อ๊ะ! ทำ... อะ อื้ม!!" ยังไม่ทันที่ร่างสูงผิวขาวจะกล่าวคำพูดจบประโยคดี ปากบางก็โดนฉกฉวยประกบปิดด้วยอิ่มของโทโมฮิสะทันที

"ยะ... อะ อื้อ!! อื้มมม!!!" เสียงครางประท้วงพร้อมทั้งสองมือเรียวจากร่างสูงผิวขาวที่พยายามดันร่างตนออกจากพันธนาการอ้อมกอดจากร่างสูงตาโต

โทโมฮิสะที่เห็นดังนั้นก็ยิ่งกระชับแขนรั้งร่างขาวของจินให้ติดแน่นกับตนมากขึ้น พร้อมกับอีกมือที่เป็นอิสระเคลื่อนจับท้ายทอยสวยเข้าแทรกกลุ่มผมนุ่ม ดันใบหน้าคมให้นิ่งรับรสจูบจากเรียวปากอิ่มของตน

"อืม~" เพียงไม่นาน เสียงครางประท้วงก็กลายเป็นเสียงหวานที่ครางรับ พร้อมทั้งอาการขัดขืนจากจินก็เริ่มหมดไปเมื่อเรียวลิ้นอุ่นของโทโมฮิสะแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวาน พร้อมทั้งดุนดันรุกไล่อย่างเร่าร้อนด้วยความชำนาญ มือแกร่งข้างที่โอบเอวอยู่นั้นก็เลื่อนรั้งไล่ลงไปตามส่วนเว้าโค้งของร่างสูงผิวขาวก่อนที่จะไปหยุดบีบเค้นอยู่ที่สะโพกมนอย่างมันมือ ขาเรียวทั้งสองของจินพยายามหยัดยืน แต่ไม่อาจทานได้ ร่างขาวอิ่มจึงทรุดฮวบลงลึกเข้าไปในอ้อมกอดของโทโมฮิสะทั้งตัว แขนเรียวที่คราวแรกพยายามดันร่างสูงตาโตออกจากตนกลับยกขึ้นเกี่ยวกระหวัดโอบรอบคอเพื่อหาที่เกี่ยวเกาะ

ด้วยรสจูบและรสสัมผัสของโทโมฮิสะที่กำลังมอบให้จินอยู่นั้น ทำให้อารมณ์ของร่างขาวแตกกระเจิง และถูกฉุดไปตามอารมณ์ร้อนของโทโมฮิสะ โดยที่ลืมนึกไปถึงสถานที่ที่ตนอยู่...

"กรี๊ดดดดดดดด ดูซิเธอ~!! ได้เห็นของดีก่อนกลับบ้านล่ะ ไม่เสียทีที่อุตส่าห์แอบย่องตามมาตั้งแต่ออกจากโรงเรียน"

เสียงกรี๊ดกร๊าดดังลอดออกมาจากปากของเด็กนักเรียนหญิงทั้งที่อยู่ในรั้วเดียวกัน ทั้งต่างรั้วโรงเรียน พร้อมทั้งพากันกอดคอกระโดดหยองแหยง กระดี๊กระด๊า ดีใจราวกับถูกโชคอะไรซักอย่าง เมื่อเห็นฉากรักเร่าร้อนของทั้งสองหนุ่มหล่อร่างสูง ก่อนที่จะเริ่มรู้สึกตัวว่าเป็นการรบกวน จึงต่างรีบพากันเอามืออุดปากและลากร่างตนกลับเข้าซอกเสาไฟฟ้าข้างทางตามเดิม

และเพราะเสียงกรี๊ดกร๊าดที่ดังลอดออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจเหล่านั้น ได้เรียกให้สติของร่างสูงผิวขาวที่กำลังกระเจิดกระเจิงอยู่ถูกดึงกลับเข้าที่ และทันทีที่สติได้ดึงกลับเข้ามา จินก็พยายามรวบรวมแรงที่มีอยู่ใช้มือดันร่างตนออกจากอ้อมกอดของโทโมฮิสะทันที

มือเรียวยกขึ้นปาดริมฝีปากตนแรงๆ ก่อนที่น้ำใสจะเริ่มคลอมาที่ตาคมอย่างเจ็บใจ เจ็บใจในความง่ายของตนที่ได้หลงเคลิ้มไปตามการกรทำของคนตรงหน้า

"แค่ทำตัวให้ดูดี แล้วมีคนมาล้อมหน้าล้อมหลัง ก็อย่าคืดว่าฉันต้องสบยบให้นายด้วยสิ! ทีหลังอย่ามาทำรุ่มร่ามทุเรศๆแบบนี้กับฉันอีก! จำไว้ด้วยว่าฉัน-เกลียด-!!!"

เสียงนุ่มตะโกนตวาดร่างสูงตาโต ด้วยใบหน้าที่แดงเรื่อ พร้อมทั้งน้ำตาคลอหน่วยที่แพขนตาหนา ก่อนที่จะหุนหันวิ่งหนี มุ่งหน้ากลับบ้านตน โดยไม่หันกลับมามองร่างสูงที่ยืนนิ่งแข็งอยู่ด้านหลังอีกเลย

"........... จิน.........." เสียงทุ้มเอ่ยกล่าวเรียกชื่อจินด้วยน้ำเสียงเบาโหวง ก่อนที่จะคอตกเดินหันหลังมุ่งกลับบ้ายตนอย่างไร้วิญญาณ

-----------------------------------------------------------------------------------------------

"ห๊า!! แกว่าอะไรนะไอ้ตาโต!!!" เสียงนุ่มจากร่างบางที่นั่งฟังเหตุการณ์ของญาติผู้น้อง ที่นั่งเล่าออกมาหลังจากใช้วิธีใช้กำลังผสมคาดคั้นถามต้นเหตุอาการ วิญญาณหลุดร่าง ร่างสูงตาโต

"ฉันทนอารมณ์ตัวเองไม่ไหวเลยคว้าจินมาจูบ แล้วหลังจากนั้นเค้าก็ว่า ถึงจะเปลี่ยนจนทุกคนยอมตามแต่เค้าก็ไม่จำเป็นต้องสยบให้ และก็ เค้าไม่ให้ฉันทำอีก... เพราะ... เค้า กะ.. กะ... เกลียดน่ะ"

เสียงทุ้มเอ่ยออกมาแบบตะกุกตะกัก เมื่อความคิดได้นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อเย็น ที่ร่างสูงผิวขาวพูดใส่เค้า พร้อมทั้งน้ำตาเม็ดใสที่คลอหน่วยอยู่

- นี่เกลียดฉัน ถึงขนาดร้องให้เลยเหรอ? จิน~~ -

นึกแล้วน้ำตาเม็ดเป้ง ก็ไหลพรูออกมาแบบไม่ขาดสาย จากตาโตๆของร่างสูง ใบหน้าหล่อก้มลงซุกกับท่อนแขนล่ำ ไหล่หนาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อห่อลงเล็กน้อย และสั่นระริกเนื่องจากแรงสะอื้น

ทัตซึยะที่มองร่างของญาติผู้น้องอยู่นั้น ก็เกิดอาการถอนหายใจมาแบบ หนักใจแทน ระคนสงสาร ทั้งที่ตอนแรกเมื่อได้ฟังถึงว่า จับจินบังคับจูบอีกแล้ว ก็กะจะประเคนฝ่ามือพิฆาตออกมา แต่หลังจากที่ได้ฟังต่อว่า หลังจากที่ทำลงไปแล้ว เกิดอาการรีแอกชั่น ขั้นสุดยอดจากจินของมัน ก็แอบสงน้ำหน้าเล็กๆ ปนสงสารหน่อยๆ มือเรียวจึงเป็นลูบเบาๆลงบนหัวทุยๆ อย่างปลอบโยน

"เอาน่าๆ นิ่งซะโทโมะ ร้องไปมันก็ไม่ช่วยให้จินของแกไม่เลิกเกลียดแกได้หรอกน่า ทำใจซะเหอะนะ โอ๋ๆ~"

ทันทีที่ร่างบางพูดปลอบจบ ใบหน้าก็เงยขึ้นมาท่อนแขนตน ตาโตที่เต็มไปด้วยน้ำตาถูกเรียวแขนตนยกขึ้นปาดออก ก่อนที่จะเอ่ยคำพูดตัดพ้อใส่ออกมาไม่ยั้ง

"ทะ... ทำไมอ้ะทัตจัง ทั้งๆที่ฉันเองก็เปลี่ยนไปถึงขนาดนี้ ยอมเปลี่ยนตัวเองไปตามโพลสำรวจของผู้ชายยอดนิยมในนิตยสาร แล้วก็เปลี่ยนไปได้ดูดีแบบ ไอ้คุณโคอิจิอะไรนั่นที่เคยกอดจินด้วยแท้ๆ แล้วทำไมจินยัง กะ... เกลียดฉันอยู่อีกล่ะ ฮึก..."

ร่างบางที่นั่งฟังถ้อยคำตัดพ้อนั้นก็ถอนหายใจหนักๆออกมาอีกครั้ง ก่อนจะยกมือเรียวตบลงบนหัวทุยนั่นเบาๆ และเอ่ยตอบ

"จะบอกอะไรให้นะไอ้คุณชายโทโมฮิสะ ความรักน่ะ มันขึ้นอยู่กับว่าทั้งสองฝ่ายน่ะ จูนเข้าหากันเอง ไม่ใช่การบังคับให้มารัก เพราะเราพยายามเปลี่ยนตัวเองเป็นแบบที่ใครๆเค้าชอบแบบแก มันต้องคิดถึงจิตใจของอีกฝ่ายด้วย เฮ้อ~ เด็กแกนี่ใช้ได้เลยว่ะ ที่ไม่หลงไปกับการเปลี่ยนเปลือกของแกน่ะ"

"นึกถึงใจเค้าใจเราเหรอ??" เสียงทุ้มเอ่ยพึมพำทวนคำพูดของญาติผู้พี่เบาๆอย่างตรึกตรอง

ร่างบางที่นั่งมองอยู่ก็อมยิ้มขึ้นมาบางๆ เมื่อเห็นท่าทางที่ดูเหมือนญาติผู้น้องตนจะคิดได้ ก่อนที่จะยันกายลุกขึ้นเดินไปทางห้องทำงานตนเฟื่อปั่นต้นฉบับให้เสร็จ เนื่องจากเมื่อกี๊ตาคมของตนเหลือบไปเห็นเงาหัวของผู้ดูแลต้นฉบับผู้น่ารักแสนโหดของตนมาโผล่วิบวับแถวหน้าประตูบ้าน

แต่ขณะที่มือเรียวกำลังจะจรดปากกาลงที่กระดาษขาว ความคิดก็นึกย้อนไปถึงถ้อยคำพูดตัดพ้อของญาติผู้น้องตนเมื่อครู่

".... คุณโคอิจิ... อย่างนั้นเหรอ???...."

............................................................................................

ทางด้านของร่างสูงตาโตที่กำลังนั่งทบทวนในสิ่งต่างๆอยู่นั้น จู่ๆก็ลุกพรวดขึ้นมา ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ตาโตส่องประกายมุ่งมั่นสะท้อนกับพระอาทิตย์ยามเย็นสีส้มที่ทอสาดแสงเข้ามาฉาบใบหน้าตนไปเสี้ยวหนึ่ง ก่อนที่ยกมือขึ้นกำแน่น

"ฉันจะเริ่มใหม่อีกครั้ง... คราวนี้จินจะเลิกเกลียดฉันรึเปล่า?... จิน...."

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+ To Be Continued +-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

edit @ 28 Oct 2008 14:32:38 by pierce

Comment

Comment:

Tweet

short fan-fiction