UEDA_Aramode

Title:: What ABout We That Call?
Cast:: Jin Akanishi x Tatsuya Ueda

03

ขาเรียวหยุดจังหวะการลากเท้าเมื่อร่างบางมาหยุดอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในย่านชินจูกุ ตาคมเงยช้อนขึ้นมองไล่ตั้งแต่ป้ายหน้าร้านลงมา จนถึงสมุดเมนูที่ตั้งวางเด่นหราอยู่หน้าร้าน เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันนิ่งๆ ก่อนที่จะคลายออกพร้อมทั้งเสียงพ่นลมอย่างหนักใจออกมาเฮือกใหญ่

และแทนที่ร่างบางจะพาร่างตนเข้าไปนั่งรอคนที่นัดตนไว้ ในที่ที่อากาศเย็นสบายและมีโซฟานิ่มๆอุ่นๆเป็นที่รองนั่ง ร่างบางกลับเลือกที่จะทรุดลงนั่งยองอยู่ที่ทางเข้าร้าน ใบหน้าสวยก้มลงต่ำ ตาคมหลับลงแน่น ปากอิ่มเม้เข้าหากัน ก่อนที่จะเปิดออกและพ่นลมออกมาพรืดใหญ่อีกครั้ง มือเรียวยกขึ้นกุมใบหน้าสวยนั้น ก่อนที่จะพึมพำกับตนเสียงเบา

"ทำไมต้องเป็นที่นี่ด้วยเนี่ย~"

ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว... ขณะที่เค้ากำลังจัดเรียงอกสารความสำคัญของบริษัทคู่ค้าอยู่ เป็นอย่างสุดท้าย เจ้ามือถือเจ้ากรรมที่อยู่ในกรเป๋ากางเกงก็สั่นขึ้นมาดื้อ ร่างบางจึงนั่งลงและแอบล้วงออกมาดูถึงรายชื่อคนที่โทรมารบกวนตนตอนที่กำลังทำงาน ด้วยอารมณ์หงุดหงิด แต่เมื่อเห็นรายชื่อที่โชว์หราอยู่ที่หน้าจอเท่านั้น มือเรียวรีบกดปุ่มรับทันทีโดยอัตโนมัติ ก่อนที่ร่างบางจะทำเป็นก้มหาของอยู่ใต้โต๊ะ ขณะที่ปากอิ่มกำลังสนทนาอย่างเงียบเฉียบที่สุด เท่าที่จะทำได้...

"โทรมาทำบ้าอะไรตอนนี้ไม่ทราบ จิน!!" เสียงนุ่มพูดตำหนิออกมาด้วยเสียงกระซิบ ทำเอาจินหัวเราะขันลำคอออกมาเบาๆ

"โทษทีๆ แค่จะโทรมาบอกว่าเย็นนี้เจอกันที่ร้านแถวชินจูกุร้านนั้นน่ะ" เรียวคิ้วสวยขมวดมุ่นเข้าหากันทันทีอย่างหงุดหงิดเล็กน้อยกับการสื่อสารของคนร่างสูง

"ร้านนั้นน่ะมันร้านไหนล่ะโว้ย ชินจูกุน่ะ ไม่ใช่แถวบ้านฉัน ฉันถึงจะตรัสรู้น่ะ!"

"55 โทษๆ อืม... นายจำร้านที่เราวิ่งหนีFCฉันเข้าไปหลบภัยกันได้ป้ะ? ร้านนั้นน่ะ ฉันก็ลืมชื่อร้าน แต่พอจำทางได้ เอาเป็นว่า 6.30 ไปเจอกันที่นั่นนะ เลทให้สิบห้านาทีโอเค? อ้ะ ผุ้จัดการมาแล้ว บาย"

ยังไม่ทันที่ร่างบางจะเอ่บกล่าวคำพูดแทรก สายก็ตัดไปเสียแล้ว มือเรียวสอดเจ้ามือถือเครื่องจิ๋วนั้นเข้าทีกระเป๋ากางเกงอย่างหงุดหงิดในอารมณ์ ปากอิ่มขยับบ่นไปกับอาการชอบสั่งลแวตัดสายฉึบตามแบบ ร่างสุงอยู่นาน จนกระทั่ง หัวสมอง พาไปนึกถึงสถานที่ที่เจ้าตัวนัด ก็พลันถอนหายใจออกมาทันที

มือเรียวหันมาจัดการกับกองเอกสารอยู่เพียงครู่ ก่อนที่จะหยุดมือ แล้วพาความคิดตนเข้าสุ่ ช่วงเวลาแห่งการเริ่มต้น สายสัมพันธ์ห่วยๆ ของเค้ากับจิน
---------------------------------------------------------------------------

"นี่ ไอ้คุณดาราดัง นานๆทีฉันจะได้หยุดพักร้อนนะเว้ย!! ทำไมฉันต้องออกมาเดินเป็นเป้าสายตากับนายด้วยไม่ทราบ!!" เสียงทุ้มบ่นออกมาอย่างเหลืออด เมื่อมือเรียวตน โดนมือแกร่งลากเข้าร้านเสื้อผ้าเป็นแห่งที่สิบกว่าๆแล้วของวัน -โอ้วพระเจ้า! ใครว่าผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ช็อบเก่งกัน อยากให้คุณหันมาดูไอ้หล่อข้างๆนี่เหลือเกิน มันยิ่งกว่าผู้หญิงที่เค้าเคยไปช็อบด้วยเสียอีก!!-

"เอาน่าๆ ไอ้วันหยุดน่ะ ฉันก็นานๆทีเหมือนกัน แถมฉันก็ไม่ได้ให้นายถือของให้ซักน่อย เพราะงั้นเจ๊ากันน่า~" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแก้ต่างอย่างไม่สนใจที่จะเบนสายตามามองใบหน้าสวยที่กำลังเบ้อย่างหมั่นใส้ซักนิด

"เออ!! ก็นายมันไอ้ดาราดัง ไอ้พ่อนายแบบสุดฮอต มีงานล้นมือจนหาเวลาว่างไม่ได้ง่ายๆ แต่อยากให้รู้ไว้ ไอ้เงิน ทีแกได้แต่ละเดือนๆ ถ้ามันมาเทียบกับพนักงานบริษัทการค้าต๊อกต๋อยอย่างฉันที่ได้เนี่ย มันไม่เรียกว่าเจ๊าหรอกนะโว้ยยย!!!" เสียงนุ่มเอ่ยออกมาอย่างสุดทน พร้อมกับระบายลมหายใจออกมาพรืดใหญ่อย่างสุดกลั้น ร่างสูงที่ได้ยินดังนั้น ขณะที่กำลังเลือกเสื้อเชิ้ทสีเข้มอยุ่ ก็หันมามองร่างบางอย่างเอือมๆ ก่อนที่จะหันมายืนเลิ่กคิ้วอยู่หลังแว่นเรย์แบนสีชาใส่อย่างแสนกวนอารมณ์ตรงๆ

"อุเอดะ ทัตซึยะ นายน่ะรู้ตัวบ้างมั้ยว่า น่าหนวกหูน่ะ" ด้วยคำพูดที่ร่างสุงพูดใส่จบ ก็ผลิยิ้ม "อิ๊" ออกมาทีนึงแล้วหันไปเลือกเสื้อต่อย่างไม่ใยดีร่างบาง ทำเอาเส้นความอดทนร่างบางขาดผึงทันที มือเรียวกระชากคอเสื้อด้านหลังให้จินหันมาเผชิญหน้ากับตนตรงๆ ก่อนที่จะไซโคเสียงใส่อย่างไมเกรงใครแถวนี้...

"ที่พูดน่ะ อยากปากมีสีโดยไม่ทาลิปใช่มั้ย อคานิชิ จิน!!!"

แต่ดูเหมือนนั่นจะเป็นการกระทำที่ผิดอยู่หน่อย ตรงที่ ตอนนี้รอบข้างชายหนุ่มทั้งสองนั้นล้อมรอบไปด้วยเหล่าผู้หญิงมากหน้า หลากอายุ ที่ดูเหมือนจะเหล่ทั้งคู่ตั้งแต่ที่เดินเข้ามาเหยียบในห้างสรรพสินค้าแล้ว ด้วยที่ว่า อีกคนนั้นมีลักษณะคับคล้าย ดารา นายแบบ หนุ่มเจ้าเสน่ห์แห่งปีอคานิชิ จิน ซะเหลือเกิน ส่วนอีกคนนั้นก็หน้าตาสวยเกินกว่าที่จะเป็นผู้ชาย บางทีอาจสวยกว่า ผู้หญิงที่รุมล้อมก็เป็นได้ ดังนั้น รัศมีมันจึงเปล่งออกมาให้ทำได้แคต่เพียงตามอยุ่ห่างๆเท่านั้น...

แต่ตอนนี้ ดูเหมือนการที่ร่างบางตะเบ็งเสียงเรียกชื่อจินจะกลายเป็นการไฟเขียวให้บรรดาสาวๆทั้งหลายกรูเข้ามาใกล้ชิดได้ในระดับหนึ่ง นั่นคือฐานะ แฟนๆผลงาน และนั่นก็คือคราวที่เรียกได้ว่า "ซวย"

จินละมืออกจากเสื้อเชิ้ตตัวที่ถืออยู่แล้วมาคว้าเอาที่ข้อมือเรียวของทัตซึยะทันที ใบหน้าหล่อภายใต้หมวกไหมพรมถักและแว่นกันแดดสีชาส่งยิ้มละลายกล้ามเนื้อไปหนึ่งแวบ ก็รีบลากทัตซึยะวิ่งแหวกฝูงคลื่นออกไปทันที ขาเรียวเร่งก้าวสปีดตามให้ทันแรงคนที่ลากอยู่ด้านหน้าอย่างสุดกำลัง ก่อนที่ทั้งสองจะวิ่งกันเข้าตามซอกซอยตึกต่างๆให้วุ่นเพื่อเป็นการทอนกำลังและสร้างความสับสน บวกเข้ากับหาที่หลบภัยไปในตัว

แล้วทั้งสองก็ไม่ผิดหวัง...

ร้านอาหารสไตล์ตะวันตกที่ออกแนวครอบครัวตั้งตระหง่านอยู่ที่ซอกตึกบล็อกหนึ่ง และมีบรรยากาศที่เต็มไปด้วย ผู้คนที่อายุล้วนไม่ต่ำไปกว่า 50ปลายๆทั้งนั้น หากจะมีเด็กกว่านั้นก็คือ ยังไม่เลยสิบขวบดีที่ถูกกระเตงเหน็บเข้าเอวมานั่งด้วยเพื่อเป็นสีสรรท่านั้น ชายหนุ่มทั้งสอง หันมามองหน้ากันพลางหอบฮั่ก ก่อนที่จะพยักหน้าพร้อมกันเล็กเป็นเชิงว่า "ร้านนี้แหละ" และต่างก็จูงมือพากันเดินเข้าไป ทั้งสองเลือกมุมที่หลืบที่สุดของร้าน แล้วลงมือสั่งรายการอาหารหน้าน่ากินที่ปะอยุ่ที่กำแพงทันที บริกรพยักหน้าเชิงเข้าใจ ก่อนที่จะเดินออกไปพร้อมเออร์เดอร์ในมือ

สายตาคมไล่มองบริกรตามไปจนลับตา โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีใครอีกคนที่มองด้วยความไม่พอใจเล็กๆอยู่ แต่พอร่างบางหันมา สายนั้นก็กลับเฉไฉไปทางรูปรายการที่แปะไว้ที่กำแพงเสียนี่...

"นี่ไอ้คุฯดารา ต่อไปฉันจะไม่ไปไหนกะแกแล้วนะ!" เสียงนุ่มพูดเสียงเฉียบขาด จนทำเอาคนที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยุ่ถึงกับเอ๋อไปชั่วครู่...

"เฮ้ย! ไมอ้ะ??"

"โห้~ ฉันกลัวโดนยำไงฟะ แค่นี้ก็วิ่งกันปอดแทบพังกว่าจะพ้น คราวหน้านี่... ยึ๋ย ไม่อยากคิดฟ่ะ" ใบหน้าหล่อเบ้ออกมาเล็กน้อยด้วยความขัดใจ และขณะที่กำลังจะอ้าปากแย้ง บริกรหนุ่มคนเดินก้เดินเข้ามาเสริฟออเดอร์ที่ทั้งคู่สั่งไว้

"โห~ ที่นี่ทำอาหารกันเร็วดีนะครับ ทำไว้ก่อนแล้วอุ่นรึเปล่าครับเนี่ย" ร่างบางเอ่ยแซวบริกรด้วยใบหน้าปื้อนยิ้มบางๆ บริกรก็ยิ้มตอบกลับมาและตอบคำถามแซวๆของร่างบางด้วยน้ำเสียงสุภาพ ก่อนที่จะเดินออกไป และสายตาร่างบางก็มองตามไปด้วยอีกครั้ง จินที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ก็เบะปากออกมาอย่างไม่สบอารมณ์...

"มองเข้าไปๆ ไมไม่เดินเข้าไปขอเบอรฺเลยล่ะ ห๊ะ?" ฝ่ายร่างบางที่อยู่ๆก็โดนพูดประชดก็หันมาทำหน้างงๆใส่จิน ก่อนจะทำเป็นไม่สนใจ หยิบซ้อมขึ้นม้วนเส้นสปาเก็ตตี้ในจานอย่างอารมณ์ดี

"ม่ายอ้ะ นี่ก็แค่หน้าตาถูกใจเท่านั้น ส่วนอย่างอื่นก็แค่เฉยๆ อ้อ อาจจะมีการพูดจาน่ะ ฉะฉานดี ฉันชอบหน่อยๆ" ร่างบางพูดไปขณะที่กำลังเคี้ยวพาสต้าตุ้ยอยู่ที่แก้มอีกข้างหนึ่ง เรียวคิ้วจินขมวดเข้าหากัน แต่ก้ไม่ได้พูดอะไรต่อ ลงมือจัดการพาสต้าซอสเห็ดตรงหน้า...

เวลาไม่นาน ทั้งคู่ก็จัดการอาหารกองโตบนโต๊ะหมด รวมทั้งของหวาน ตอนนี้เหลือเพียงแค่น้ำชาเอาไว้ล้างปากเท่านั้น จินที่นั่งนิ่วหน้ามองทัตซึยะกระทำกับบริกรหนุ่มทุกครั้งที่เดินมาเสริฟ โดยที่บริกรคนนั้นก็ไม่มีท่าทีรังเกียจ รึ ต่อต้านอะไรแม้แต่น้อย ทั้งที่รู้ว่าเพื่อนร่างบางของเค้าเป็นพวกรักเพศเดียวกัน แต่กลับหยอกเล่นกลับด้วยซ้ำ ปากแดงของจินเม้มเข้าหากัน ก่อนที่จะตัดสินใจถามร่างบางออกมา มื่อบริกรคนนั้นเดินออกไปแล้ว

"นี่.. เด็กเสริฟคนนั้นน่ะ เป็นเกย์เหมือนนายเหรอ?" ทัตซึยะที่ได้ยินกับคำถามก็มุ่นคิ้วเล้กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสท

"อ้าว ก็เห็นเค้าออกจะเล่นกับนายได้ดีออก ถ้าไม่ใช่แล้วทำไม..."

"นี่ไอ้จิน เค้าก็เป็นแค่เด็กผู้ชายขี้เล่นเท่านั้แหละ นายเป็นพวกคิดมากตั้งแต่เมื่อไหร่เห๊อะ?" คำถามที่ทัตซึยะสวนกลับ ทำอาจินอมลมแก้งป่องไปข้าง ก่อนที่จะเขยิบหน้าและตัวเข้ามาใกล้ร่างบางมากกว่าเดิม

"นี่... แล้วนายน่ะ... คิดไงมาเป็นเกย์เหรอ?" พอจบคำถาม มือเรียวของทัตซึยะก็ฟาดผัวะลงมาทันทีที่กลางกะหม่อมทุยนั้น เน็ดๆ ตาคมส่งสายตาตำหนิออกมา

"แล้วนายคบกะชั้นมาตั้งแต่ม.ต้น นึกเฮิร์ทอะไรตอนนี้ถึงขึ้นมาถามวะ ห๊ะ?" จินขบริมฝีปากข้างหนึ่งก่อนที่จะกลอกสายตาขึ้นมองเพดานอย่างครุ่นคิด

"ก็แค่... ฉันแค่อยากรู้ว่ากับผู้ชายด้วยกันน่ะ มันจะไปสุดยอดถึงสวรรค์แบบผู้หญิงได้ไงกัน ก็เท่านั้นเอง" ด้วยคำตอบของจิน ทำเอาทัตซึยะแทบอยากลุกขึ้นแล้วยกเท้าถีบห้ไอ้สะโพกมนๆนั้นมันตกจากเก้าอี้แทนเอามือฟาดกบาลให้แยกเสียจริง... แต่แล้ว ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาอย่างคึกคะนอง เรียวปากอิ่มยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ นั่นทำเอาจินที่มองอยู่ขนคอลุกซู่อย่างเสียวๆ ร่างบางเอนกายเข้าหาโต๊ะ และยกแขนเรียวขึ้นเท้าคาง สายตาคมส่งประกายสนุกสนาน ใบหน้าสวยดูเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที...

"อยากรู้... จะลองดูก็ได้นะ" เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ผ่านริมฝีปากอิ่มที่คลี่ยิ้มเล็กๆออกมา

"ห๊ะ!? .. และ .. แล้วจะไปทำกับใครเล่า บ้าแล้ว" จินที่ฟังออกมาก้ออกอาการเด๋อทันที...

รอยยิ้มสวยถูกส่งมาให้นิ่งๆจากร่างบาง ก่อนที่สายตาของจินจะเห็นนิ้วเรียวของทัตซึยะค่อยๆยกขึ้นกวาดชี้ไปที่ทัตซึยะเอง...

"เฮ้!!! กับนาย??"

"ไม่ได้บังคับ... ดีซะอีกจะได้ไม่ต้องมานั่งสอนเจ้าลูกหมูอ่อนหัด" ทันทีที่จบประโยค ข้อมือสวยของร่างบางก็ถูกฉุดให้ลุกขึ้นตาม และโดนลากไปที่แคชเชียร์คิดเงินและออกไปนอกร้านทันที

"เฮ้!! จะลากฉันไปไหนเนี่ย!" ร่างบางเอ่ยถามเมื่อเห็นจินเดินมุ่งหน้าไปทางด้านหน้าตึกและสอดส่ายสายตาไปมา

"ไปบ้านฉัน แล้วนายจะได้รู้ซักที ว่าฉันมันไม่ได้อ่อนหัด!!"

-+-+-+-+-+-+-+-+To Be Continued+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+

อิดิทแปะภาพคุณภรรยา

edit @ 28 Oct 2008 14:32:51 by pierce

edit @ 28 Aug 2009 14:01:00 by pierce