Title::ขอโทษครับ... ผมเป็นโอทากุ
Cast:: Tomohisa Yamashita x Jin Akanishi 

อากาศเย็นชื่นของยามเช้าของวันนี้ ดูเหมือนจะไม่ช่วยให้อารมณ์ของร่างสูงตาโตนั้นแจ่มใสขึ้นมาได้แม้เพียงนิด

ลมหายใจที่ถูกพ่นเป็นเฮือกๆออกมตลอดทางตั้งแต่ร่างสูงตาโตก้าวเท้าออกจากบ้านจนกระทั่งมาถึงหน้าประตูรั้วโรงเรียน สายตาโต ไม่เคยละออกมาจากพื้นทางเดินมาตลอด จนกระทั่งแว่วได้ยินเสียงที่ดูเหมือนเป็นเสียงเดียวที่จะทะลุผ่านรูหูแล้วกลั่นกรองไปถึงสมองได้ในขณะนี้

ใบหน้าหล่อเงยขึ้นละจากพื้นขึ้นมองร่างสูงผิวขาวที่เดินบ่นงึมงำอยู่คนเดียว...

รอยยิ้มปรากฏบางที่มุมปากอิ่มของโทโมฮิสะ ขณะที่ร่างสูงกำลังจะเอื้อนเอ่ยตะโกนเรียกร่างข้างหน้าให้หยุด ก็โดนเสียงเสียดแก้วหูของแตรรถยนต์คันหรูดังขัดไว้ก่อน

รถคันนั้นขับปาดมาจอดข้างร่างบาง และเมื่อกระจกที่ติดไปด้วยฟิล์มดำทึบนั้นลดลงเพื่อต้องการสนทนากับร่างสูงผิวขาว ตาโตของโทโมฮิสะก็เบิกมากกว่าเดิม โดยไม่เกรงว่ามันจะหลุดออกมาซักนิด

"นั่นมัน.... ไอ้แก่โฮโมโอตากุนี่หว่า...." เสียงทุ้มพึมพำเรียกสรรพนามของชายหนุ่มเจ้าของรถยนต์คันหรู เมื่อสมองหวนนึกไปถึงวันแรกที่เป็นจุดเริ่มความรู้สึกของตนกับร่างสูงผิวขาวได้ เมื่อนั้น ขายาวของโทโมฮิสะก็พลันท่จะก้าวไปดึงร่างสูงที่กำลังเดินเข้าไปเสวนากับชายหนุ่มในรถยนต์นหรู หากแต่เสียงของญาติผู้พี่ที่สั่งสอนตนก็แวบขึ้นมารั้งสติร่างสูงตาโตไว้ก่อน 

"ไม่ได้ซิ... เราต้องนึกถึงใจของจินเป็นหลัก .... ซินะ" เสียงทุ้มพึมพำกับตนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จำใจยืนอยู่ที่ตรงนั้น มองดูเหตุการณ์ที่มันบีบหัวใจตนให้ปวด พร้อมกับมือแกร่งที่กำแน่นสะกดอารมณ์และสติตนไม่ให้ทำตามใจเพื่อฝืนความรู้สึกจินอีกครั้ง

หากแต่เมื่อ ภาพตรงหน้าที่ตนกำลังเห็นต่อมาคือภาพของร่างสูงผิวขาวที่กำลังเดินอ้อมตัวถังรถเพื่อที่ขึ้นรกฃถไปกับชายหนุ่มเของรถตฃคันนั้นแล้ว... เท้ายาวก็ก้าวฉับๆออกไปโดยไม่รู้สึกตัว...

---------------------------------------------------------

บรรยากาศยามเช้าที่แสนสดใส แต่ไม่อาจทำให้อารมณ์มัวของร่างบางนั้นลดรังสีมืดดำที่แผ่ออกมารอบตัวลงได้เลย

"ไอ้บ้าโอตากุ! เมื่อวานมาทำแบบนั้น แล้วเงียบหายไปเลยมันหมายความว่าไงกันห๊ะ!! หนอยยย บังอาจมาทำให้เราอดนอนเพราะคิดมากเรื่องนาย คิดว่าเนื้อหอมขึ้นมาแล้วจะมาทำฉันเป็นแบบนี้ได้ย่างสบายใจเฉิบงั้นเรอะ คอยดูนะ ถ้า.... หวา!!!!"

ขณะที่เสียงนุ่มพึมพำกล่าวคาดโทษร่างสูงตาโตที่เดินตามหลังตนอยู่เงียบๆ ก็ถูกขัดขึ้นด้วยเสียงเสยดแก้วหูของแตรรถยนต์คันหรูที่ตนแสนคุ้นตา...

"คุณโคอิจิ?" เสียงนุ่มเอ่ยชื่อชายหนุ่มที่ลดกระจกติดฟิล์มดำทึบที่ส่งรอยยิ้มเท่ห์มาให้จากในรถ

"อรุณสวัสดิ์ จิน" เสียงของชายหนุ่มในรถตอบกลับออกมาอย่างร่าเริงตามสไตล์ตน

"คุณโคอิจิมาทำธุระแถวนี้เหรอฮะ??" ร่างสูงผิวขาวเอ่ยถามออกมาขณะที่สาวเท้าเดินเข้าไปก้มลงคุยใกล้ๆกับชายหนุ่ม

"หึ... ฉันมาหาเธอโดยเฉพาะต่างหากล่ะ" ชายหนุ่มส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนที่จะรอยยิ้มเอ็นดูร่างสูงผิวขาวที่ตอนนี้นิ่วหน้าลงสงสัย

"ผม? มาหาผมทำไมครับ?... ก็ในเมื่อเรื่องของเรามันจบแล้วนี่ครับ" จินเอ่ยขึ้นมาเสียนงสูงเล็กน้อยในการทวงหาถึงความสัมพันธ์ที่ตนคิดว่าฉาบฉวยจากปากของชายหนุ่มตรงหน้า ก็ในเมื่อตอนแรกทั้งตนและคนๆนี้ก็ไม่ได้คิดที่จะจริงจังอะไรอยู่แล้ว

"ฉันอยากให้เธอคิดดูใหม่....วันนั้นเธออาจพูดแออกไปเพราะอารมณ์โมโหรึแอะไรก็ตาม แต่ช่างมันเถอะ ที่สำคัญที่ฉันมาวันนี้เพราะฉันแค่อยากให้เธอทบทวนความคิดเธอใหม่ให้ดีๆเท่านั้น... เอาเป็นว่า ตอนนี้เธอพอจะมีเวลาให้ฉันซักชั่วโมงได้มั้ย? เธอคงไม่คิดจะคุยเรื่องของเราที่นี่ ตรงนี้หรอกใช่มั้ย?" ชายหนุ่มกล่าวออกมา พลางไล่สายตาไปรอบๆตน ทำให้จินยืดตัวขึ้นมองซ้าย-ขวาบ้าง บรรดานักเรียนมัธยมทั้งในรั้วเดียว ทั้งนอกรั้วต่างเริ่มหยุดยืนดูเหตุการณ์ของตนทั้งสอง ใบหน้าคมจึงพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการตกลง

"ฮะ ถ้าแค่ชั่วโมงเดียวล่ะก็ ผมพอมีเวลา"

ชายหนุ่มส่งยิ้มบางๆเป็นการขอบคุณขณะที่เอื้อมตัวไปปลดล็อกประตูอีกฝั่งเพื่อให้ร่างบางที่กำลังเดินอ้อมตัวถังรถมา แต่ขณะที่มือเรียวของร่างสูงผิวขาวเปิดประตูรถและกำลังจะเคลื่อนกายเขช้าไปนั่ง เอวบางของตนก็ถูกมือแกร่งของร่างสูงตาโตที่ววิ่งมายืนอยู่ทางด้านหลังกระชากออกมา ยกขึ้นอุ้มพาดบ่าแล้วพาวิ่งเข้าไปในตึกเรียนทันที...

"เฮ้!!! นาย!!" ชายหนุ่มตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นชั่วครู่ ก่อนที่จะได้สติ ปลดเซฟตี้เบลต์ออกและเปิดปรตูพรวดออกมา ขณะที่เท้ายาวกำลังจะก้าวเข้าในเขตรั้วโรงเรียน แขนตนก็ถูกรั้งด้วยมือแกร่งจากทางด้านหลังทำให้ชายหนุ่มเซถลาเล็กน้อย ก่อนที่จะไปชนกับแผ่นอกของชายหนุ่มร่างสูงอีกคน โคอิจินิ่วใบหน้าอย่างขัดใจขณะเงยขึ้นมองเจ้าของอกแกร่งนั้น

"นาย! โทโมยะ!!"

"เห็นเป็นใครล่ะ?" ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของอกแกร่งเผยรอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก

"นาย!!  ปล่อย!!" เสียงของโคอิจิ ตวาดออกมาอย่างกราดเกรี้ยว โดยไม่เกรงสายตาคนรอบข้าง

"ปล่อยไปก็เข้าไปไม่ได้หรอกครับคุณโดโมโตะ เพราะหากคุณก้าวเท้าเข้าเขตโรงเรียนเพียงเพื่อจะไปพาตัวนักเรียนโดยที่เค้าไม่เต็มใจล่ะก็... ตารางมาให้เห็นรำไรนะครับ"

เสียงนุ่มของร่างบางที่เดินตามชายหนุ่มร่างสูงออกมาจากรถสปอร์ตคันหรูกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเนิบๆ ก่อนที่จะก้มหัวลงเพื่อแสดงกิริยานอบน้อมที่ควรมีต่อคนอายุมากกว่าอย่างไว้มารยาท

"ทัตซึยะ!?  นายก็เอากับเค้าด้วยเหรอ?"

"ครับ?? ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณโดโมโตะสื่อครับ ผมเพียงแค่มาทำหน้าที่ของลูกน้องที่ดีที่จะมาห้ามไม่ให้เจ้านายทำเรื่องเสี่ยงคุกเสี่ยงตารางเท่านันล่ะครับ" ทัตซึยะกล่าวออกมาเสียงนิ่ม พร้อยรอยยิ้มที่ประปรายบนใบหน้าอย่างละมุนละไม แต่กลับยทำให้โคอิจิอารมณ์ขึ้นมากกว่าเดิมแต่ก่อนที่โคอิจิจะอาละวาด ร่างของตนก็ถูกเหวี่ยงหวือขึ้นพาดบ่าชายหนุ่มร่างสูงเสียแล้ว

"ทัตซึยะ ฝากรถของเจ้านายนายด้วยนะ เอ้า!กุญแจ" ชายหนุ่มร่างสูงกล่าวออกมาขณะที่กำลังจับรวบขาร่างชายหนุ่มบนบ่าแล้วแย่งกุญแจรถคันหรูออกจากมือเรียวแล้วโยนมาทางร่างบาง

"ครับ" ทัตซึยะรับคำด้วยรอยยิ้มละไมเช่นเคย ก่อนที่จะยกมือโบกลาเจ้านายแสนเอาแต่ใจของตน แล้วเบนใบหน้ามองเข้าไปในรั้วโรงเรียนมัธยมปลายของญาติผู้น้องของตน

"ไอ้โทโมะ ฉันเคลียร์ทางให้แกขนาดนี้แล้ว แกยังไม่มีปัญญาสานต่อล่ะก็ อย่ามาบอกว่าเป็นญาติฉันเชียวนะเว้ย"

ร่างบางหมุนเท้ากลับไปอย่างสบายอารมณื แต่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็เจอร่างของเด็กหนุ่มร่างเพรียววิ่งเข้าชนจนล้มลง

"อ๊ะ ขอโทษครับ!! คือผมรีบฮ้ะ คุณเป็น'ไรมากมั้ย?" เสียงแหบที่ออกไปทางแหลมนิแต่กลับดูหน้าฟังทำให้ร่างบางเงยใหบน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง ก่อนที่จะยิ้มออกบางๆและส่ายใบหน้าปฏิดฃเสทเล็กน้อย ว่าตนนั้นไม่เป็นไร

"อ้าวคุณ... ญาติของไอ้โอตา... เอ่อ ของยามะชิตะนี่? ใช่มั้ยครับ??" ใบหน้าใสของเด็กหนุ่มขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อยขณะกำลังครุ่นคิด

"เธอเป็นเพื่อร่วมชั้นของโทโมฮิสะเหรอ?" เสียงนิ่มของทัตซึยะเอ่ยถามเด็กหนุ่ม ขณะที่ลุกตามแรงดึงของเด็กหนุ่มตรงหน้า

"ฮะ.. ผม คาเมนาชิ คาซึยะครับ" เด็กหนุ่มกล่าวบอกชื่อตนก่อนที่จะยื่นมืออกมาเพื่อรอคอยการจับมือของร่างบาง

"อือ... ยินดีที่ได้รู้จักนะ ขอบคุณที่ช่วยดึงแล้วก็ ฝากดูแลเจ้าเด็กบ้าคนนั้นด้วยละกัน ไปละ" ร่างบางกล่าวออกมาเรียบก่อนที่จะก้าวเดินผ่านร่างเด็กหนุ่มไปโดยไม่สนมือเรียวที่ยื่นออกมานั้น เด็กหนุ่มเอียงคอเล็กน้อยก่อนที่จะยกมือขึ้นเกาต้นคอด้วยอาการแก้เก้อ แต่ขขณะที่ร่างบางกำลังก้าวเท้าขึ้นรถนั้น เด็กหนุ่มก็ตะโกนแหวกอากาศออกมา

"คุณชื่ออะไรฮะ ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลยนะฮะ!!"

คิ้วเรีวของร่างบางเลิกขึ้น ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นอมยิ้มเล็กน้อยในความเอ็นดู

"ทัตซึยะ"

ร่างบางส่งยิ้มสวยให้ก่อนที่จะสตาร์ทเครื่องแล้วออกตัวไป เด็กหนุ่มที่มองตามนั้น ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาที่มุมปาก ก่อนที่จะหมุนตัวเดินอย่างอารมณืดีเข้ารั้วโรงเรียน โดยไปม่สนใจต่อเสียงออดที่แผดเสียงคล้ายกับตำหนิตนให้เร่งฝีเท้ามากกว่าเดิม

----------------------------------------------------------------------

ตามทางของบันไดที่ทอดยาวที่มีจุดหมายอยู่ที่ดาดฟ้า เสียงฝีเท้าหนักที่ด้าวยาวๆและดูเร่งรีบ สลับกับเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยออ่น ดังคเล้ามาตลอดทาง จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูเหล็กสีแดง มือแกร่งบิดและผลักมันออกไป แสงสว่างจ้าจากท้องฟ้าเบื้องบนทำให้ต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย โทโมฮิสะสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อกอบโกยอากาสที่ขาดหายไปจากตอนวิ่งเข้าปอดให้มากที่สุด แต่ยังไม่ทันที่จะถึงครึ่งปอด แรงทุบดังอั้กจากมือเรียวที่ตนแบกพาดมาขัดจังหวะเสียก่อน

มือแกร่งจับรวบขายาวของร่างสูงผิวขาวไว้ในอ้อมแขน ก่อนที่จะล่นไหล่เลื่อนกายร่างจินให้มายืนอยู่กับพื้นในอ้อมอกตน แต่ยังไมทันที่โทโมฮิสะจะพูดอะไร มือเรียวของจินก็โผล่มาดันใบหน้าของร่างสูงตาโตให้ออกห่างจากตน

จินก้าวถอยห่างออกมาจากร่างโทโมฮิสะเล็กน้อย ใบหน้าคมบูดบึ้งออกมาย่างเห็นได้ชัด

"นายทำบ้าอะไรของนาย!! เมื่อวานก็ที วันนี้อีก มันหมายความว่าไง อยากได้ฉันขนาดที่จะต้องอุ้มมาถึงที่นี่เลยงั้นเหรอ!!" เสียงนุ่มของจินตะโกนด้วยความกราดเกรี้ยว และความสับสนในท่าทางของร่างสูงตรงหน้า มือเรียวเอื้อมมาคว้าคอเสื้อโทโมฮิสะ และกระชากสะบัดไปมาอย่างเค้นหา

"ไม่จิน... เดี๋ยวสิ... ฟังก่อนได้มั้ย??" ร่างสูงตาโต กล่าวบอกจินออกมาอย่างใจเย็น แต่ร่างสูงผิวขาวกลับไม่เย็นลงแม้เพียงสักนิด...

"ฟังบ้าอะไรอีก!!  ตั้งแต่นายจูบฉันวันนั้น นายก็เปลี่ยนไป เพียงแค่ฉันปฏิเสท เปลี่ยนเปลือกนอกเพื่อดึงดูดงั้นเรอะ! ถ้างั้นล่ะก็มันได้ผลเลยล่ะ!! กับการป็อปขึ้นมาทันหูทันตา คงมีพวกสาวๆมาคอยถวายตัวให้นายไม่เว้น ทำไมนายต้องมาคอยยุ่งกับฉันด้วย!!!"

"เพราะไม่ใช่จินน่ะสิ!!!  ฉันเปลี่ยนทุกอย่างเพื่อจิน! จิน! จิน! จิน! เพื่อจินคนเดียว!! ถ้าไม่ใช่นาย ไม่เอาหรอก!! ไม่เอา!!!" เพราะจินไม่สงบด้วยการอ่อนตอบ โทโมฮิสะจึงกระชากร่างมาดันไปที่กำแพง แล้วกักขังไว้ด้วยอ้อมแขนที่ล้อมกรอบไว้ สายตาจริงจัง ส่งออกมาตามคำพูดทุกคำพูด จินที่เป็นฝ่ายมองตาคมเบิกโพลงด้วยความตกใจ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายกับคำพูดขวานผ่าซาก ก่อนที่ก้มลงมองที่อกแกร่งของร่างสูงตาโตเพื่อหลบสายตา ปากแดงเม้มแน่น ก่อนที่จะเปิดเพื่อเอื้อนเอ่ยคำแก้เขินอย่างติดขัด

"ตะ ตาบ้าเอ้ยย ที่จริงไม่ต้องเปลี่ยน... ฉันก็ ... อื้มมม"

เสียงนิ่มกล่าวออกมายังไม่ทันจบดี ริมฝีปากตนก็โดนร่างสูงตาโตช่วงชิงไปเสียแล้ว

"รักจินนะ... ผมอยากพูดคำนี้ก่อนน่ะ.. จินล่ะ?"

ดวงตาโตของร่างสูงไล่ตามสายตาคมของจิน ที่แม้จะหลบยังไง ก็ดูเหมืออนจะเปล่าประโยชน์ ดังนั้น ใบหน้าคมของจินจึงเปลี่ยนมาเป็นมองตรงๆ ปากแดงที่เม้แน่นนั้นคลี่ออกยิ้มอย่างสวยงาม แขนเพรียวถูกยกขึ้นโอบคอร่างสูงตาโต ใบหน้าคมโน้มไปที่ลำคอโทโมฮิสะ ปากอิ่มจ่ออยู่ที่ใบหู น้ำเสียงนิ่มถูกเอื้อนเอ่ยออกมาอยบ่างแผ่วเบาแม้จะสั่นเล็กน้อยด้วยความอาย... แต่มันทไห้รอยยิ้มแป้นนั้นแต้มอยู่ที่ใบหน้าโทโมฮิสะอย่างทันทีทันใด

"รักนายเหมือนกัน... ตาบ้าโอทากุ"

....

 แม้แดดยามสายจะอบอุ่นจนถึงขั้นร้อนเพียงใด... ก็คงไม่ร้อนเท่าบรรยากาศของร่างสูงทั้งสองที่กำลังมอบให้กันและกันอย่างแสนรักไปได้แม้เพียงเสี้ยวหรอก....

-------------------------------- END ---------------------------------------------------

จบแล้ว.... 55555555555555555555555555555555555555555555555555555

 

หัวเราะทั้งน้ำตาด้วยความสะใจ!!

edit @ 28 Oct 2008 14:37:38 by pierce

Comment

Comment:

Tweet

short fan-fiction