UEDA_Aramode

คลิ้กได้

Title :: -----------
Cast:: --------------
Rate:: NC-17 หรือ (ฉ) = เยาวชนที่มีอายุต่ำกว่า 18 ปีไม่สมควรอ่าน
Type:: Y =YAOI หรือ เกย์

คำเตือน: 1.สิ่งที่เขียนในนี้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากการแต่งเรื่อง จากผู้เขียน ไม่มีเค้าโครงของความจริงใดๆทั้งสิ้น
               2. ทุกสิ่งในนี้ หาก ข้าพเจ้าได้ จั่ว หัวไว้ว่า sf SF หรือ FIC นั้นล้วนเป็นนิยายทั้งสิ้น
               3. และทุกเรื่องราวนั้นเป็นเนื้อเรื่อง หรือเนื้อหาที่เกี่ยวกับ ชายรักชาย "ชายรักชาย คือเกย์ เกย์ คือ YAOI" และหากขึ้นเรท นั่นคือติดเรท หากท่านรับไม่ได้ ให้กดปิดไป
               4. หากที่ได้เตือนไว้ไม่เข้าใจข้อไหนซักข้อ แล้วท่านยังเสนอหน้าอ่าน ก็ขอให้จากไปโดยปราศจากคอมเม้นเสื่อมๆ เพราะ เจ้าของบล็อกขี้เกียจลบ มันเปลืองแรงโดยเปล่าประโยชน์

หากท่านเข้าใจ  ขอบคุณที่เข้าใจ 

End in part 

'อย่าเข้าไปที่ห้องนั้นเด็ดขาด นี่ถือเป็นคำสั่ง'

คำสั่งที่เฉียบขาดถูกกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ และใบหน้าที่บึ้งตึง ตั้งแต่จำความได้ คำสั่งนี้ก็คอยกล่าวเตือน ร่างสูงมาตลอดเวลาว่า ห้ามเข้าไปในห้องที่ปิดตายทางปีกตึก ทิศตะวันตกของบ้าน

แม้คำถามว่า"ทำไม?" จะถูกตั้งขึ้นเมื่อได้ยินคำสั่งนั้นจากคนที่เรียกตนเองว่า พ่อ
แต่ก็ไม่ได้ติดใจมากไปกว่านั้น ก็ในเมื่อเจ้าของไม่อยากให้เข้า ในฐานะลูกบ้าน หรือ ลูกชาย ก็ไม่อยากที่จะยุ่งเกี่ยวด้วยซักเท่าไหร่

จนกระทั่งวันนี้ วันที่ ผู้ชายที่ตนเรียกว่าพ่อ ได้จากไปกระทันหันด้วยโรคหัวใจ ตามแบบฉบับของผู้ดีมีอันจะกินที่พยายามยื้ออายุมาด้วยเงินทรัพย์สินที่ตนได้มี แต่ก็ไม่อาจที่จะยื้อไว้ได้

มือเรียวโยนพวงกุญแจพวงใหญ่ขึ้นลงเบาๆอย่างครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับบ้านหลังนี้ ในเมื่อ ตนก็ไม่ได้อยากที่จะมาอยู่ และไม่มีใครที่จะมารับไว้ได้ ร่างสูงครุ่นคิดขณะเดินไปรอบๆตัวบ้านเพื่อสำรวจถึงสิ่งต่างๆที่มีอยู่ แต่แล้วสายตาก็พลันไปเห็นห้องที่พ่อของตนได้สั่งห้ามเข้าไว้แต่ยังเด็ก เรียวคิ้วสวยขมวดลง ขณะที่ยืนมองห้องนั้นอยู่กับที่ ในที่สุด ก็ตัดสินใจที่จะเข้าไป ก็ในเมื่อตอนนี้เจ้าบ้านเป็นตำแหน่งของเค้า เค้าก็คงจะมีสิทธิ์ที่จะไปไหนต่อไหนในที่แห่งนี้ได้อย่างสบายๆสินะ

ขายาวสาวเท้าก้าวไปหยุดยืนที่หน้าประตูไม้บานใหญ่ที่ปิดตาย สายตามองไปที่รูกุญแจที่ปิดผนึกห้องนี้ ก่อนที่ก้มลงมองพวงกุญแจพวงใหญ่ในมือตน และไล้้นิ้วเรียวไปตามลูกกุญแจทีร้อยเข้ากับเหล็กกลมจนเจอเข้ากับดอกที่ดูท่าว่าคงจะใช่

มือเรียวหยิบมันออกมา แล้วใช้มันไข เพื่อเปิดผนึกนั้น ก่อนที่จะผลักบานประตูบานนั้นออกด้วยแรงเพียงเล็กน้อย

เมื่อบานประตูนั้นเปิดออก สิ่งที่พบเป็นสิ่งแรกคือเตียงสี่เสาหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง...
และร่างที่นั่งหน้านิ่งอยู่บนเตียงหลังใหญ่นั้นราวกับตุ๊กตากระเบื้องตัวใหญ่

ร่างสูงยืนมองด้วยทีท่าที่นิ่งงัน และสายตาที่สงบนิ่ง แต่เมื่อร่างที่ราวกับตุ๊กตากระเบื้องนั้นแย้มยิ้ม ขาเรียวยาวนั้นกลับก้าวขยับเข้าหาร่างนั้นราวกับโดนสิ่งใดลากไปโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่สามารถรับรู้ได้

ร่างสูงหยุดยืนนิ่งอยู่ที่ปลายเตียง สายตายังคงจดจ้องร่างที่อยู่บนเตียงนั้นอย่างไม่ลดละ โดยไม่ทันที่สังเกตุถึงระยะห่างของตนกับร่างนั้น ว่ามันใกล้กันขนาดที่ปลายจมูกของตนและร่างที่ราวกับตุ๊กตานั้นแตะกันได้ตั้งแต่เมื่อไหร่

กว่าที่จะรู้ตัว ร่างสูงก็ถูกร่างที่ราวกับตุ๊กตาตรงหน้า ดึงล้มลงไปบนเตียงสี่เสานั้นเรียบร้อยแล้ว

แผ่นหลังร่างสูงสัมผัสเข้ากับความนุ่มของฟูกเตียงบริเวณที่เคยมีร่างโปร่งที่อยู่เหนือร่างตนนั่งอยู่ แต่แผ่นหลังนั้นกลับสัมผัสไม่ได้ถึงไออุ่น เฉกเช่นที่สิ่งมีชีวิตควรมี ความคิดที่ว่า สิ่งที่เห็นคือภาพลวงจึงก่อเกิดขึ้น แต่แล้วความคิดนั้นกลับถูกดึงออกไป เมื่อเรียวปากของร่างตรงหน้าตัวนั้นประกบปิด บดเบียดลงมาที่ปากตน และความร้อนชื้นจากโพรงปากแดงนั้นถูกส่ง มาให้อย่างติดๆ

มือเรียวของร่างข้างบนนั้น ละออกจากการจับยึดที่ท่อนแขนของร่างสูง ไล้ไปตามลาดไหล่ สัมผัสอย่างแผ่วเบา และเย็นเฉียบ ในขณะที่อุณหภูมิของร่างสูงกลับยิ่งใต่สูงขึ้นในทุกขณะ และทุกสัมผัสที่ได้จากเรียวมือของร่างโปร่ง

เรียวปากนั้น ละออกมาจากเรียวปากของร่างสูง ในขณะที่ร่างสูงครางออกมาอย่างเสียดายในรสสัมผัสนั้น ปากของของร่างโปร่ง ก็กดเรียวปากลงบนลาดไหล่ และดูดเม้มจนเกิดร่องรอยแดงเรื่อผุดขึ้นมา มือเรียวนั้นลากไล้ไปตามเนินอก บีบเค้นเล่นอย่างมันมือ เสียงทุ้มห้าวครางออกมาอย่างพึงใจกับการกระทำของร่างนี้

ปากแดงของร่างที่ราวกับตุ๊กตากระเบื้อง ไล่จูบจากไหล่ ลงมาที่ร่องไหปลาร้า ก่อนที่จะมาใช้ลิ้นดุนดันกับเม็ดตุ่มไตที่เนินอกราวกับเม็ดลูกกวาดแสนหวาน ในขณะที่มือเรียวตอนนี้ไปปัดป่ายที่ขอบกางเ้กงของร่างสูง ก่อนที่จะรูดซิบและล้วงเข้าไปกอบกุมส่วนกลางลำตัวที่ตอนนี้แข็งขึ้นสู้มือเสียแล้ว

มือเรียวนั้นลูบไล้ขึ้นลงกับส่วนนั้น ราวกับมันเป็นของเล่น ในขณะที่เสียงครางทุ้มนั้นแหบห้าวมากขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งขึ้น แต่ก่อนที่ร่างด้านบนจะรุกล้ำไปมากกว่านี้ มือเรียวของร่างสูงกลับดึงร่างนั้นให้อยู่ใต้ร่างของตนแทน และระดมพายุจูบอย่างบ้าคลั่งลงไปที่เรียวปากแดงนั่น ไล่ลงมาขบเม้มสร้างรอยแดงเรื่อไปตามเนินอกและหน้าท้อง สองมือก็ปลดเปลื้องอาภรณ์นิ่มมือให้ออกไปเสียให้พ้นสายตา ก่อนที่มือนั้นจะเอื้อมไปคว้าเข้าท่อนกลางลำตัวของร่างที่ราวกับตุ๊กตาตัวนั้น และเล่นกับมันอย่างทีีร่างนี้ได้ทำกับตน...

เสียงครางแผ่วหวานดังขึ้นมาจากเรียวปากนั้น ขณะที่นิ้วเรียวของร่างสูงสอดใส่เข้าไปในช่องทางด้านหลัง เสียงนั้นราวกับยากระตุ้นอารมณ์ชั้นดี ที่ยิ่งโหมกระหน่ำไฟอารมณ์ร่างสูงให้มากยิ่งขึ้น

และเมื่อความอดทนร่างสูงถึงขีดสุด มือเรียวของร่างสูงจึงจับร่างโปร่งนั้นให้คว่ำใบหน้าลงกับฟูกเตียง มือของตนกำแท่งอารมณ์ที่คุร้อนอย่างเต็มที่เข้าจ่อที่ช่องทางด้านหลัง ใบหน้าหล่อของร่างสูงโน้มเข้าไปจูบลงที่ต้นคอระหงของร่างนั้น

"ตุ๊กตาตัวน้อย... เจ้ามีชื่อว่าอะไรกัน"

เสียงทุ้มที่แหบปร่าด้วยเพลิงอารมณ์ กระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหูนั้นอย่างอ่อนโยน ใบหน้าคมของร่างนั้นเอนหัวทุยขึ้นมาเมียงมอง ก่อนที่จะส่งยิ้มแสนสวยให้อีกครั้ง แต่ไร้สิ้นคำตอบ ในเมื่อปากของร่างนั้น กลับมอบจูบที่น่าหลงใหลให้แทน

และดูเหมือนร่างสูงก็จะไร้ความสนใจกับชื่อของร่างนี้ไปเสียแล้ว เมื่อแท่งอารมณ์ของตนได้แทรกเข้ากายของร่างนั้น และขยับโหมอย่างรุนแรง.....

..........................

.....................

................

........ 

 ...

..... ไม่รู้วันคืนที่พัดผ่าน .... ไม่รู้กาลเวลาที่ก้าวเดิน .... ไม่รู้แม้นามที่เรียกขาน .... สิ่งที่รับรู้ มีเพียงแค่ร่างตรงหน้าที่แสนสวยและทรงเสน่ห์อย่างมหาศาลที่อยู่ใต้ร่างเท่านั้น .... และร่างนั้น ก็จะอยู่กับร่างสูงตลอดไป จนสิ้นลมหายใจ....

---------------------------------------------------------------------

'จำเอาไว้นะ อย่าเข้าไปที่ห้องริมสุดทางปีกตึกตะวันตกเด็ดขาด'

'ทำไมล่ะฮะ พ่อ'

'เพราะเมื่อเจ้าได้หลงเข้าไปแล้ว เจ้าจะไม่มีวันได้ก้าวออกอีกเลยน่ะซิ'

'ทำไมล่ะฮะ ในนั้นมีผีที่จะลักตัวผมไว้เหรอ? ผมไม่กลัวหรอกฮะ!'

'หากเป็นแค่เพียงสิ่งที่เจ้าว่า คงไม่เท่าไหร่ แต่สิ่งที่อยู่ในนั้นคือสิ่งที่ยิ่งกว่าผีสาง สิ่งที่คอยหลอกล่อมนุษย์อย่างเรา ด้วยตัณหา ราคะ ที่มนุษย์ทุกคนย่อมมี และไม่สามารถที่จะละทิ้งไว้ได้ กักขังไว้ และสูบเลือดเนื้อเจ้า จนกว่าลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะหมดสิ้น...'

***************************** END ******************************

edit @ 21 Sep 2008 19:10:44 by pierce

edit @ 24 Sep 2008 14:21:37 by pierce

edit @ 28 Oct 2008 14:39:11 by pierce