UEDA_Aramode

Title:: Idol
Cast:: nakanishi 

เริ่ม-

กลิ่นกาแฟกรุ่น ไอร้อนที่พุ่งเป็นพวยออกจากแก้วเซรามิก แสงแดดและสายลมยามเช้าที่มาเยือนได้จากหน้าต่างที่ถกเปิดไว้เพื่อต้อนรับย่างเต็มใจ ร่างสูงที่นั่งจิบกาแฟจากแก้วเซรามิกนั้นส่งยิ้มอย่างมีความสุขให้กับตนเมื่อสัมผัสได้ถึงสิ่งที่น่ารื่นรมย์เหล่านี้ในยามเช้าวันหยุดที่แสนจะหาได้ยากจากอาชีพนายแบบที่มีดีกรีเป็นถึงซุปเปอร์โมเดลแบบตน

มือเรียวยกแก้วเซรามิกสีครีมขึ้นจิบพร้อมกับสัมผัสความหอมอวลจากกาแฟที่อยู่ในแก้วอย่างละเลียดด้วยความรื่นรมย์ แต่แล้วสายตาคมก็เหลือบไปเห็นนิตยาสารแฟชชั่นที่หน้าปกมีรูปตนขึ้นอยู่เด่นหรา เรรียวคิ้วสวยกระตุกขึ้นด้วยความแปลกใจ ระคนสงสัย ว่าทำไมหนังสือประเภทนี้จึงาปรากฏอยู่ที่บ้านของตนได้ ก็ในเมื่อตัวเองก็ไม่ได้สนใจขนาดที่จะซื้อ ในขณะที่อีกคนที่อยู่ด้วยก็ไม่มีทีท่าแม้แต่จะแลเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ

ร่างสูงชะโงกตนเพื่อเอื้อมมือไปหยิบนิตยาสารเล่มนั้นจากอีกฝากเก้าอีกฝังตรงข้ามขึ้นมาเปิดพลิกไปมา แล้วเรียวปากแดงนั้น็ต้องยกขึ้นยิ้ม เมื่อเจอสาเหตุที่นิตยาสารเล่มนี้มาปรากฏอยู่ที่นี่ เมื่อตาคมเห็นรูปคนที่อยู่กับตนที่ตอนนี้นอนหลับไหลอย่างเปี่ยมสุขอยู่บนเตียงใหญ่มายืนเก็กหน้าเครียดอยู่บนหน้ากลางนิตยาสารแบบเต็มจอควบสองแผ่นคู่

"เอมิซังซินะ ที่เอามาวางทิ้งไว้" เสีนงทุ้มเอ่ยพึมพำบอกกับตนเบาๆก่อนที่จะเปิดหน้าต่อไปเพื่ออ่านบทสัมภาษส์ที่วันนั้นเจได้ว่าเล่นเอาตนเองถึงกับกลั้นขำเมื่อฟังคำบ่นกระปอดกระแปดถึงการสัมภาษส์ที่ตนโดนซักซะเกือบขาว ก็มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้นี่นะ ก็ในเมื่อผลงานเขยนของนักเขียนโนเนมหน้าใหม่ที่เพิ่งริจะเป็นนักเขียนเมื่อไม่กี่ปีมานี้ติดอันดับหนึ่งเบสเซลเลอร แถมยังกวาดรางวัลอื่นๆเสียจนเกือบเหี้ยน

"อ้ะ นี่ไง" เสียงทุ้อุทานเบาๆเมื่อเปิดเจอกน้าที่ตนหาหลังจากเจอแต่รูปของคนหน้าเครียดโพสท่าทื่ออยู่หลายภาพ

แต่แล้วเรียวคิ้วสวยก็ต้องขมวดเมื่อเห็นตัวหนังสือขนาดใหญ่เป็นพิเศษที่ขึ้นเด่นหรา บอกไฮไลท์ของเนื้อหาเพื่อดึงดูดคนอ่านว่า "คนรักของผมเป็น คนสวยขี้เป็นห่วง"

--------------------------------------------------------------------------

"คนรักของผม... เป็นคนสวยขี้เป็นห่วง"

-นากามารุซังคะ ได้ข่าวว่าตอนนี้มีคนเป็นเจ้าของแล้ว แหม พอจะบอกได้มั้ยคะ? ว่าเป็นผู้หญิงแบบไหนคะ?

Nซัง- หะ...เห? อืม  ไปได้ข่าวมาจากไหนครับเนีย?

-อ้าว จริงๆแล้วไม่มีเหรอคะ?

Nซัง- มีครับ... ส่วนที่ว่าเป็นคนแบบไหนนั่นอืม.... ยังไงเหรอครับ?

-ก็ประมาณว่า เป็นคนน่ารัก ผมยาว เป็นคนเรียบร้อย รึเป็นสาวเปรี้ยว ประมาณนี้น่ะค่ะ ไม่อย่างนั้นก็ ให้คำจำกัดความมาสั้นๆก็ได้นะคะ

Nซัง- คำจำกัดความสั้นๆหรือครับ? ... คนรักของผม... เป็นคนสวยขี้เป็นห่วงครับ

-----------------------------------------------------------------------------------------------

เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันมุ่น กับบทสัมภาษศ์ที่ได้อ่าน

"ตอบไปแบบนี้เนียนะ?" เสียงทุ้มเอ่ยกับตนอีกครั้ง ขณะที่จะเปิดอ่านบทสัมภาษส์อันต่อไป แต่ แล้วมือสวยก็ยื่นมาจากทางด้านกลังตน สอดเข้ามาทางใต้วงแขนคว้าร่างสูงเข้าแนบกับอกอุ่นจนแผ่นหลังร่างสูงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่คุ้นเคย มือเรียววางนิตยาสารลงกับโต๊ะแล้วเปลี่ยนมาทาบทับลงบมมือสวยนั่นแทน

"ฉันทำนายตื่นเหรอยูอิจิ?" เสียงนุ่มถามขึ้นเบาๆกับจมูกโด่งที่ตอนนี้ฝังอยู่ที่แก้มตน

"เปล่าหรอก ผมโดนกลิ่นกาแฟเรียกมาต่างหาก มีของผมมั้ยจิน?" 

"ไม่ จะเอามั้ย?จะไปชงให้" ยูอิจิส่ายหัวปฏิเสธก่อนที่จะจูบลงที่แก้มจินแล้วปล่อยจินออกจากอ้อมแขนตน

"เดี๋ยวผมชงเองแล้วกัน" 

"เอางั้นนะ?" จินเลิกคิ้วสูงขึ้นถามขณะที่มือเรียวเลื่อนไปจับหูถ้วยกาแฟมาถือประคองไว้ ยูอิจิพยักหน้าตอบขะที่มองร่างตรงหน้ายกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

จินที่หันมาเห็นก็เลิกคิ้วขึ้นอีกครั้งเพื่อทวนคำถาม พลางยกแก้วกาแฟที่เพิ่งละจากปากตนขึ้นสูงเล็กน้อยด้วยสีหน้ากวนๆยูอิจิที่เห็นดังนั้นจึงเดินถอยหลังมากดปากตนลงกับแก้มเนียนนั้นอีกครั้งด้วยความหมั่นใส้ ก่อนที่จะเดินหายลับไปทางเคาเตอร์ครัวพร้อมด้วยเสียงหัวเราะเบาๆทั้งของตนและจิน

ไม่นาน ยูอิจิก็ปรากฏกายพร้อมกับกลิ่นกาแฟที่หอมฟุ้งไปทั่วห้อง ยูอิจิวางแก้วลงแล้วจึงนั่งตาม จินที่อ่านหนังสือพิมพ์อยู่ละสายตาออกมามองลงไปในถ้วยเซรามิกอีกใบก็ย่นคิ้ว

"จะกินกาแฟดำเหรอ?"

"อื้ม" ยูอิจิครางตอบขณะที่ยกแก้วกาแฟขึ้นซด

"ไปเอาขนมปังมากินด้วยเลย ไม่งั้นก็ไปใส่นมซะ" จินสั่งเสียงเรียบ ขณะยกกาแฟขึ้นซดบ้างจนหมดถ้วย

"ไม่ล่ะไม่อยากกินอะไร แล้วก็ไม่อยากใส่นมน่ะ มันย่อยยาก" ยูอิจิเอ่ยปฏิเสธ แล้วเอื้อมมือไปหยิบหนังสือพิมพ์ที่จินเพิ่งพับวางไว้ขึ้นมากางออกอ่าน จินไม่พูดอะไร เพียงแต่ยกแก้วตนเข้าไปล้างเก็บ แล้วซักครู่ก็ออกมาด้วยขนมปังหนึ่งถุงและโถใส่ครีม มือเรียววางโถครีมลงบนโต๊ะและยื่นถุงขนมปังมาตรงหน้า เรียกได้ว่าแทบจะเสยคางยูอิจิ ยูจิเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่จะเงยใบหน้ามองจินที่ยืนเท้าสะเอวส่งสายตาดุๆมาให้ ลมหายใจถูกพ่นบางๆเมื่อจากยูอิจิ ก่อนที่เจ้าตัวจะรับถุงขนมปังและหยิบขึ้นมากัดไปหนึ่งคำพร้อมกับอีกมือที่เติมครีมใส่กาแฟ

"ทำซะแต่แรกฉันก็ไม่ต้องเมื่อยไปหยิบให้แล้ว เรื่องมาก!" จินบ่นขึ้นมาขณะที่ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามยูอิจิ

"แล้วทำไมจินไม่กินมั่งล่ะ" ยูอิจิว่าพลางยื่นขนมปังแผ่นที่ตนกัดค้างไว้ไปตรงหน้าจิน จินยื่นหน้ามากัดไปหนึ่งคำแล้วดันออก ร่างสูงเคี้ยวจนสามาถที่จะกลืนได้แล้ว จึงเอ่ยตอบ

"ก็เมื่อคืนฉันไม่มีก๊ง เข้าก็กิน ส่วนนายกระเพาะมีแต่น้ำย่อยผสมแอลกอฮอล์ ข้าวก็ไม่กิน แล้วยังจะมาซดกาแฟดำไม่มีอะไรรองท้องอีก กระเพาะนายมันบุผนังด้วยเหล็กรึไง?" ยูอิจิได้ฟังก็ยิ้มบางๆออกมาแล้วยืดกายขึ้นฉวยแก้มคนพูดอีกครั้ง ก่อนที่จะหลบมือเรียวที่หมายฟาดลงมาที่ไหล่มนตนได้อย่างหวุดหวิด

"แล้วนี่จินหยุดเหรอวันนี้?"

"อื้ม... ไปเที่ยวกันมั้ย?" ร่างสูงตอบ พร้อมกับเอ่ยชวนขึ้นมาขณะที่ไล่สายตาไปตามรูปชายหาดบนปกหลังนิตยาสารอย่างสนใจ

"หา? จินขอเดท???" ยูอิจิเอ่ยถามเสียงสูงกลับด้วยความแปลกใจ

"ไปมั้ยล่ะ?" จินถามอีกครั้งขณะที่มือเรียวเปิดไล่ดูรูปไปเรื่อย

"ไปสิ... อ้ะ!!"

"หืม??" จินเงยหน้าขึ้นมาจาหนิตยาสารมองยูอิจิที่อุท่นออกมาอย่างตกใจ "มีอะไร?"

ยูอิจิยิ้มแหยๆออกมาขณะกัดขนมปังอีกคำ เรียวคิ้วสวยของยูอิจิขมวดเข้าหากันอย่างครุ่นคิดขณะเคี้ยว ก่อนที่จะตอบออกมา

"ผมลืมไป... วันนี้ทางสำนักพิมพ์เรียกตัว เห็นว่าจะคุยเรื่องหนังสือเล่มใหม่ที่เค้าจะให้ผมเขียนน่ะ" จินเลิกคิ้วกับคำตอบของยูอิจิ

"แล้วไง?"

"ก็ผมจะไม่ว่างไปเที่ยวกับจินน่ะซี!"

จินที่ได้ยินคำตอบและเห็นสีหน้ายูอิจิถึงกับยิ้มขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนที่จะปิดนิตยาสารวางลงกับโต๊ะ และลุกขึ้เดินอ้อมหลังยูอิจิมา แขนเรียวยกขึ้นคล้องคอพาดบ่ายูอิจิจากทางด้านหลังใบหน้าคมก้มต่ำลงไปไกล้ที่ใบหูยูอิจิ

"ฉันบอกว่า วันนี้ฉันว่าง... หมายความว่า 24ชม.นี้ฉันว่าง นายจะยุ่งเพราะสำนักพิมพ์ รึอะไรก็ตามใจนายนะ แต่บอกไว้ก่อน ทะเลไม่มีเวลาปิด แม้จะเลยเที่ยงคืนก็ตาม" ว่าจบจินก็ปล่อยแขนออกจากคอของยูอิจิและเดินเข้าไปหยิบผ้าเช็ดตัวในห้องนอนก่อนที่จะออกมายืนยิ้มมุมปากพิงขอบประตูห้องนั่งเล่น เรียวคิ้วเลิกขึ้นอีกครั้งหาคำตอบจากยูอิจิที่นั่งเอามือเท้าคางส่งยิ้มมาให้

"จะให้มารับรึนัดเจอกันข้างนอกเลยล่ะ? ซักสองทุ่มผมก็ว่างแล้วล่ะ"

จินกลอกตาขึ้นเพดานครุ่นคิดเพียงครู่ก็เอ่ยตอบออกมา

"สองทุ่มที่ร้านรินริน เลท15นาทีทิ้ง!"

ยูอิจิที่ได้ยินคำตอบก็ยิ้ทออกมา พร้อมยกแก้วกาแฟที่ตอนนี้เหลือเพียงคราบเหนียวๆเกาะอยู่รอบๆแก้วเดินตรงมาทางที่จินยืนพิงอยู่ ยูอิจิยื่นใบหน้ามาใกล้ จินขณะที่รอยยิ้มอ่อนโยนเมื่ครู่ริ่มมีแววเจ้าเล่ห์ฉายอยู่

"ถ้าผมไปก่อนเวลา วันหยุดคราวหน้าของจินเนของขวัญผมนะ" ว่าจบ เรียวปากอิ่มของยูอิจิก็จูบลงบนไหปลาร้าจินเบาๆอย่างจลใจแกล้งแล้วจึงรีบเดินหนีออกมาทันที เมื่อร่างสูงสะดุ้งเฮือก ไปชนกำแพงจัง ไม่นาน เสียงโหวกเหวกของจินก็ดังขึ้นเอ่ยคาดโทษยูอิจิทันที

ฝ่ายยูอิจิที่ยืนทำหูทวนลมอยู่ก็หัวเราะออกมาเบาๆอย่างมีความสุข

 

To be con-------------------ตอนหน้าจบ---------------------------

สงสัยเฮจะเขียนฟิกตอนเดียวจบไม่ได้ซะแล้วล้ะ-*-  ทั้งที่เขียนฟิกยาวก็ไม่เคยเกิน12ตอนจบ.... รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นซรีย์ญ่ปุ่นไงไม่รู้... ยาวไม่เคยเกิน12ตอนซะที - -

edit @ 28 Oct 2008 14:39:20 by pierce