UEDA_Aramode

Title:: Idol
cast:: nakanishi

  มุมหนึ่งของร้านอาหารประเภทครอบครัวสไตล์ญี่ปุ่น โต๊ะพีวีซีสีฟ้าใสใกล้กระจกบานใหญ่ที่ทำหน้าที่เป็นหน้าต่างและอาณาเขตกั้นระหว่างพื้นที่ภายในร้านและริมฟุตบาทที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนหมู่มาก

ยูอิจินั่งเท้าคางเบนใบหน้าออกไปทางด้านนอกด้วยท่าทีสบายๆ สายตาที่คอยจับจ้องออกไปตามทางถนนที่ริมฟุตบาทเพื่อมองหาร่างที่นัดตนไว้อย่างนิ่ง แต่เมื่อพบ สายตานั้นก็ฉายแววยินดีออกมาอย่างไม่สามารถปิดได้ เรียวปากอิ่มค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาบางๆอย่างมีความสุข

  ท่ามกลางฝูงชนที่เดินกันขวักไขว่ ร่างสูงที่ปรากฏเด่นชัดที่สุดแม้การแต่งกายจะเรียกได้ว่าแสนจะธรรมดาแต่ก็สามารถสะดุดสายตาให้คนที่เดินผ่านคอยมองเหลียวหลังอยู่ไม่เว้น ร่างสูงเดินทอดน่องมาอย่างสบายอารมณ์ ข้อมือเพรียวถูกยกขึ้นมาดูเวลา เรียวปากแดงอมยิ้มขึ้นมาเมื่อเห็นว่าตนมาก่อนเวลาสิบห้านาที จึงเดินทอดน่องพร้อมฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์โดยไร้การเร่งรีบ แล้วสายตาคมก็พลันไปเห็นหนังสือเล่มหนึ่งที่วางอยู่หราที่ชั้นวางหน้าร้าน ตรงมุมเบสเซลเลอร์ของสัปดาห์ จินหยุดฝีเท้าและเบนเลี้ยวไปหยุดยืนหน้าร้านนั้นแทน มือเรียวเอื้อมขึ้นหยิบหนังสือเล่มนั้นออกมาจากชั้น พลิกไปมาเล่นดูรายละเอียดปลีกย่อยและคำชมที่เขียนแนะนำไว้สั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ

"พี่จิน!" เสียงเรียกชื่อ ดังขึ้นจากทางด้านหลังด้วยน้ำเสียงที่สดใสร่าเริงเสียจนร่างสูงสะดุ้งเฮือก รีบหมุนตัวกลับมามองโดยอัตโนมัติ และก็พบเจ้าของเสียงที่ยืนยิ้มเผล่ให้แก้มแทบปริ

"ฮิคารุ?" เสียงทุ้มเอ่ยชื่อเรียกร่างนั้นด้วยน้ำเสียงงงๆ

"ฮะ พี่จริงๆด้วย ผมมองตั้งนานแต่ไม่กล้าทัก พี่มาทำอะไรแถวนี้ฮะ" เด็กหนุ่มเอ่ยถามน้ำเสียงร่าเริงตามสไตล์ตน พร้อมทั้งเคลื่อนกายเข้ามาใกล้ จนจินสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายที่หอมโคโลญจ์นอ่อนๆของเด็กหนุ่ม ในขณะที่จินกำลังจะยกมือขึ้นดันร่างฮิคารุให้ขยับออกไปไกลจากตนนั้น  เด็กหนุ่มกลับถอยไปซะเอง ใบหน้าของเด็กหนุ่มเบนหันไปด้นข้าง ก่อนที่จะจามออกมาเสียงดัง

จินที่เห็นแบบนั้น มือเรียวที่ยกค้างไว้จึงเปลี่ยนมาเป็นอังที่หน้าผากใสนั่นแทน และก็เป็นดังคาดที่รับสัมผัสได้ถึงไอร้อนนิดๆ เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันส่งสายตาดุๆไปที่เด็กหนุ่มที่ตอนนี้ยืดกายเต็มความสูงสูดมูกฟุดฟิดเพื่อไล่น้ำมูกที่ทำท่าจะไหลออกมาให้ย้อนกลับไปในโพรงจมูกดังเดิม

"เป็นหวัดรึเรา?" จินเอ่ยถาม ขณะที่ใช้สายตาไล่มองไปตามเสื้อผ้าที่เด็กหนุ่มใส่แล้วจิ้ปากอย่างขัดใจ เมื่อเห็นเพียงแค่ เสื้อยืดและกางเกงยีนส์เท่านั้น

"ฮะนิดหน่อย แต่เดี๋ยวก็หายฮะ ช่างมันเหอะ ว่าแต่พี่ยังไม่ตอบผมเลยพี่มาทำอะไรแถวนี้ฮะ?" เด็กหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย เมื่อเพิ่งสูดน้ำมูกเข้าไปและตอนนี้มันเริ่มที่จะออกมาอีกครั้ง จินที่เห็นแบบนั้นก็ส่ายหัวน้อยๆ ก่อนที่จะล้วงมือเรียวเข้าไปควานหาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อคลุมขึ้นมาแล้วยื่นให้ เด็กหนุ่มมองอย่างขออณุญาต โดยที่จินผลกหัวเล็กน้อย

"นัดคนไว้ ว่าแต่เราเถอะ เป็นหวัดแบบนี้ยังแต่งตัวแบบนี้อีก นีมันจะเข้าหน้าหนาวแล้วนะ!" ร่างสูงเอ่ยดุพร้อมส่งสายตาเขียวๆไปให้เด็กหนุ่มที่ยื่นมือมารับผ้าเช็ดหน้าแล้วเช็ดพร้อมหัวเราะในลำคอเบาๆ

"มันยังไม่หนาวเท่าไหร่นี่ฮะ จะรื้อแจ็กเก็ตมาใส่ซะตอนนี้เดี๋ยวเจ้ายาบุก็หาว่าอ่อนอีกอะ" เด็กหนุ่มเอ่ยตอบเสียงเจื้อยแจ้วพร้อมทำหน้าเบ้เมื่อพูดถึงซี้สนิท

จินอมยิ้มขำออกมา ก่อนที่จะคิดได้ และถอดแจ็กเก็ตที่ตนสวมอยู่ยื่นให้เด็กหนุ่มตรงหน้า

"งั้นเอานี่ไปใส่ก่อน ตอนนีเจ้ายาบุไม่อยู่คงไม่มีใครว่าหรอก"

เด็กหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ แต่แล้วรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มาพร้อมเขี้ยวเสน่ห์ก็โผล่ออกมา เด็กหนุ่มยื่นมือไปทำท่าที่จะรับแจ็กเก็ต แต่แล้วกลับดึงจินเข้ามาสวมกอดแทน จินที่โดนการกระทำแบบปุบปับของเด็กหนุ่มตกใจร้องหวีดขึ้นมาเบาๆ ก่อนที่จะเริ่มแกะมือเด็กหนุ่มออกจากตัวตน แต่ดูเหมือน เด็กหนุ่มจะกลายร่างเป็นตุ๊กแกไปเสียแล้ว เมิ่อจินพยายามแกะเท่าไหร่ก็ไม่ออกเสียที แถมแม้จะหลุดจากที่หนึ่ง แต่ก็ต้องลงไปแหมะอีกที่หนึ่งอย่างรวดเร็วเสียทุกที

"ที่จริงนะ ตัวพี่จินน่ะ อุ่นกว่าแจ็กเก็ตที่จะให้ผมยืมอีกฮะ จะเป็นไรมั้ย? ถ้าผมจะอุ้มพี่กลับไปทั้งแบบนี้เนี่ย"

"เป็น!!" ทันทีที่เด็กหนุ่มเอ่ยจบ เสียงทุ้มและแรงกระชากคอเสื้อเด็กหนุ่มก็เกิดขึ้นพร้อมกันแทบจะในทันที เด็กหนุ่มโดนดึงกระชากลงไปนั่งกองกับพื้น ตาโตเบิกโพลงทันทีที่เห็นว่าร่างนั้นเป็นใคร

"พี่ยูอิจิ" เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงอ่อย พร้อมกับหัวเราะแห้งๆในลำคอ เมื่อเจอกับสายตาพิฆาตที่ส่งมา ก่อนที่จะเอ่ยคำขอโทษออกมาแบบอุบอิบ ขณะค่อยๆยันกายลุกขึ้น จินเห็นแบบนั้นจึงยื่นมือหมายจะให้เด็กหนุ่มจับเพื่อพยุงกาย แต่กลับถูกยูอิจิฉวยไว้แล้วลากออกไปจากที่ตรงนั้นทันที

ยูอิจิลากจินมาที่รถตนแล้วเปิดประตูดันจินให้เข้าไปนั่งก่อนที่ตนจะเดินอ้อมมาขึ้นทางฝั่งคนขับแล้วขึ้นมานั่งนิ่งอยู่หน้าพวงมาลัย

"ยู... โกรธเหรอ?" จินเอ่ยถามเสียงแผ่ว เมื่อเห็นท่าทางของคนข้างๆตนเป็นแบบนั้น ยูอิจิส่ายหัวปฏิเสทต่อคำถามนั้นเงียบๆ 

"นี่นะยู... ฮิคารุน่ะ เป็นหวัด แล้วไม่ได้มีเสื้อหรืออะไรมาเลย ฉันก็เลยจะให้ยืมแจ็กเก็ตเท่านันเอง ไม่มีอะไรมากเลยนะ" เสีงทุ้มเอ่ยอธิบายเหตุการออกมาเพื่อหวังว่าบรรยากาศนิ่งเงียบจะคลี่คลายขึ้น ยูอิจิหลับตาลงและพ่นลมหายใจออกมาเบาๆก่อนที่จะเอ่ยโต้ตอบออกมา

"ผมรู้... แล้วผมก็ไม่ได้โกรธ แต่เพียงแค่... ผมแค่หงุดหงิดนิดหน่อยที่เจ้าเด็กนั่นมันกอดจิน แล้วผมก็หงุดหงิดจินด้วยล่ะ"

ยูอิจิเบนใบหน้าหันมามองจินที่นั่งมองตนอยู่เงียบ ด้วยดวงหน้าที่เป็นกังวล มือสวยของยูอิจิยื่นไปจับที่ข้อมือเพรียวของจิน ข้างที่ตนดึงลากมา

"ไม่เจ็บใช่มั้ย?" จินส่ายหน้าเป็นคำตอบ พร้อมทั้งส่งรอยยิ้มบางๆเป็นคำปลอบเสริม ยูอิจิยืดกายขึ้น เอนกายไปใกล้จิน ริมฝีปากอิ่มของยูอิจิ จูบลงเบาๆที่หว่างคิ้ว และเริ่มไล่ลงมาที่สันแก้ม และย้อนขึ้นไปที่ตาคมของจิน จินหลับตาลงรับสัมผัสอ่อนโยนนั้นจากยูอิจิ

ยูอิจิลากริมฝีปากไล่มาเรื่อยจนมาหยุดลงที่เรียวปากแดง เรียวปากอิ่มจูบลงเบาที่เรียวปากนั้น ก่อนที่จะค่อยๆลงน้ำหนักมากขึ้น และสอดแทรกเรียวลิ้นอุ่นเข้าไปกวาดความหวานจากปากนั้น ... เนิ่นนาน...

.... เสียงหอบหายใจดังสะท้อนขึ้นเบาๆในรถ ยูอิจิยิ้มบางออกมาเมื่อเห็นจินหลบสายตาตนลงและแก้มเนียนนั้นเริ่มซับเลือดฝาดขึ้นมา ยูอิจิวาดวงแขนขึ้นโอบกอดจิน ก่อนที่จะเอ่ยคำพูดออกด้วยเสียงกระซิบที่ข้างใบหูนิ่มนั้น

"จินรู้มั้ย ผมน่ะ รักจินที่ความขี้เป็นห่วง แต่บางครั้ง ความขี้เป็นห่วงแบบนั้นน่ะ... มันก็ทำให้ผมกลายเป็นคนนิสัยเสียไปได้เหมือนกันนะ"

จินที่ได้ยินแบบนั้น จึงยกมือขึ้นดันกายตนออกจากอ้อมกอดอุ่นนั้น ตาคมจ้องมองใบหน้าของยูอิจิด้วยดวงตาประกายสวย ก่อนที่จินจะยืดกายขึ้นและเป็นฝ่ายโถมกายเข้ากอดยูอิจิเสียจนร่างทั้งสองลงไปกองที่เบาะฝั่งคนขับทั้งคู่ จินฝังใบหน้าตนลงกับซอกคอยูอิจิ กลิ่นโคโลญจ์อ่อนๆที่คุ้นจมูกโชยมา ช่วยพาให้ใจที่เริ่มเต้นรัวสงบนิ่ง

"แม้ว่านายจะเรียกไอ้อาการขี้หึงแบบเมื่อกีว่านิสัยเสียรึอะไรก็ตาม แต่บอกไว้เลย ฉันก็ไม่ได้เกลียดมัน แต่กลับออกจะชอบเสียด้วยซ้ำ รู้มั้ยเจ้าบ้า!"

เสียงทุ้มเอ่ยตวาดออกมาเสียงดังก้องรถ แต่ยูอิจิกลับสัมผัสได้ถึงความเขินอายในน้ำเสียงนั้น เสียงหัวเราะทุ้มๆของยูอิจิดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่จะยกเรียวแขนขึ้นโอบกอดร่างสูงที่ตอนนี้ฝังใบหน้าลงแน่นกับวอกคอตนเพื่อปกปิดถึงใบหน้าที่แดงซ่ายไปด้วยเลือดฝาดจากความเขินอาย

"นั่นซินะ ก็คนรักของผมเป็นคนวยขี้เป้นห่วงนี่นะ"

ยูอิจิเอ่ยพูดกับตนเบาๆพร้อมรอยยิ้มที่เนิ่มคลี่มากขึ้นตามเรียวปากอิ่มนั้น...

จบ

---------------------------------------FIN-------------------------------------------------

เป็นฟิกแรกที่เขียนให้จินมันได้เคะมากกกกกกกกกก  ทำไมมันเคะแบบนี้ ไม่ให้ความรู้สึกถึงอคานิชิเลยยยย -*-

เอาเหอะ ก็มันเป็นฟิก(ซะงั้น)... ไร้จุดยืน ... ส่สยไปมา  โดยที่จุดเริ่มใต้นของเรื่องนี้มีเพียงแค่คำพูดคำเดียวว่า "คนรักของผมเป็นคนสวยขี้เป็นห่วง"-*-

 เจอกันใหม่ค่ะ คราวหน้าจะพยายามมาต่อเรื่องเก่า ได้ข่าว มีอีกเป็นกระบุง

คิดถึงทั้มที่หายไปจัง... ฟิกเฮอยู่ในนั้นเพียบ คอมก็เมนบอร์ดเจ๊ง พระเจ้า!!!T^TT

edit @ 28 Oct 2008 14:39:32 by pierce