[SF]ไดอารี่ของมิอุ [JinxUeda]

posted on 06 Nov 2008 18:57 by piengtavan in KAT-TUN, SF

ฟิกเรื่องนี้เป็นฟิกชั่ววูบ เนื่องจากเฮอ่าน นิวยอร์ค นิวยอร์คแล้วทนไม่ไหว.... อยากแต่งงง  มันคันมือ... เพราะงั้น อาจจะดูไม่เท่าไร แต่ฟิกเรื่องนี้แต่งออกมาจากใจจริงๆนะจ๊ะ(แค่สำเนียงการเตือนมันก็ไม่น่าแล้วใช่ม้า~555 - -")

Title:: Miu's Diary
Cast:: Jin Akanishi x Tatsuya Ueda and Rai and Miu

สวัสดีค่ะหนูชื่อมิอุเป็นลูกของปะป๊าจินและคุณพ่อทัตซึยะเป็นน้องสาวของพี่ไรค่ะ

สงสัยใช่ม้า ทำไมหนูถึงมีพ่อตั้งสองคน

พวกคุณรู้จักเด็กๆจากสถาณเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ถูกคู่รักเพศเดียวกันขอรับเลี้ยงมั้ยคะ?

หนูไม่รู้ว่าพวกคุณเรียกเด็กเหล่านั้นว่าอะไร แต่หนูเป็นหนึ่งในนั้นค่ะ

หนูเป็นเด็กที่พ่อแม่แท้ๆสละโอกาศที่จะมีหนูอยู่ในครองครองตั้งแต่เกิด เรียกได้ง่ายๆก็ไม่มีใครเค้าเอานั่นเอง

และพี่ไร ก็คล้ายๆหนูค่ะ เพียงแต่พี่ไรเป็นฝ่ายเลือกไม่ใช่ผู้ถูกเลือกแบบหนู

แต่หนูก็โชคดีนะคะ ที่คนที่เลือกหนู เป็นปะป๊ากับคุณพ่อ ใครจะว่าไงก็ช่าง แต่ที่พวกเค้าทั้งสามคนเลือกหนูก็เพราะพวกเค้าต้องการหนูจริงๆไม่ใช่เหรอคะ? ถึงได้เลือกหนู

ปะป๊าเป็นนักแต่งเนื้อร้องและเป็นนักร้อง ส่วนคุณพ่อเป็นนักแต่งบเพลลงและเป็นนักดนตรีค่ะ

พี่ไรเคยบอกว่า ปะป๊ากับคุณพ่อเป็นคู่บ้า เพราะแทนที่จะทำงานด้วยกันจะได้อยู่ใกล้ๆกันกลับแยกกันทำ เพราะฉะนั้นเวลาที่อยู่ด้วยกันเลยมีนิดหน่อย

ปะป๊าขา คุณพ่อขา ถ้าพวกปะป๊ามาอ่านเจอของหนู มิอุไม่ได้เป็นคนพูดนะคะ พี่ไรพูดต่างหากค่ะ

 

พวกเราได้ไปอยู่ที่บ้านหลังใหม่ทันทีที่พวกคุณพ่อมารับหนูออกจากที่สถาณรับเลี้ยงเด็กกำพร้า

และวันถัดมาก็เป็นวันไปโรงเรียนวันแรกของหนู

หนูหมายถึงโรงเรียนที่มีการเรียนสอนจริงๆ ไม่ใช่แบบที่เก่าที่เคยเรียน เป็นโรงเรียนที่สอนถึงเรื่องที่หนูอยากรู้และไม่อยากรู้ ไม่ใช่สอนให้นั่งบื้อเป็นบ้าใบ้แล้วเอาแต่นั่งมองคุณครูฟังเพลงพื้นเมืองอย่างสบายอารมณ์แบบที่ ไดริวคัง ทำ หนูหวังแบบนั้นจริงๆนะคะ

พูดถึงเรื่องไปเรียนวันแรก หนูยังจำวันนั้นได้ วันนั้น คุณพ่อลุกขึ้นมาแต่ใกล้รุ่งออกมาทำข้าวกล่องให้หนูกับพี่ไรกันคนละกล่อง

พอเช้าพวกคุณพ่อก็มาปลุกพวกหนูแต่เช้า หลังจากนั้นหนูกับพี่ไรก็มานั่งที่เบาะหลัง(แม้พี่ไรจะยังโอดครวญอาลัยต่อเบาะนุ่มๆอุ่นๆที่ห้องนอนพี่เค้าอยู่ก็ตาม)

ปะป๊าเป็นคนขับโดยที่มีคุณพ่อกางแผนที่คอยบอกทาง แต่แล้วพวกเราก็หลง ...

สุดท้ายวันนั้น พวกเราก็ได้ไปเที่ยวทะเล แทนที่จะได้ไปโรงเรียนวันแรก....

ดูท่าทางพี่ไรจะสนุกมากกว่าใครเป็นพิเศษ เพราะพี่ไรเอาแต่หัวเราะ เอามือกุมท้องพลางโอดครวญว่า ไม่ไหวแล้ว หายใจไม่ออก และปวดท้อง

ส่วนปะป๊าก็ได้แต่อมยิ้มนิดๆ พลางเอามือเอื้อมไปลูบหลังคุณพ่อเบาๆ

ส่วนทางคุณพ่อท่าทางจะแพ้ลมทะเลวันนั้น เพราะหน้าคุณพ่อน่ะ แดงเถือกไปจนถึงหูเลยล่ะ

แล้วสุดท้ายวันนั้นเราก็จบด้วยการไปกินมื้อเย็นกันที่ทะเล ปูอร่อยมากเลยค่ะ พี่ไรแกะให้ พี่ไรแกะปูเก่งเหมือนปะป๊าเลย พี่ไรแกะปูให้มิอุกินหนึ่งคำ พี่ไรหนึ่งคำ ปะป๊าแกะปูให้คุณพ่อกิน ในขณะที่คุณพ่อคีบผักใส่ชามให้ปะป๊าพอปะป๊าบ่น คุณพ่อก็จิ๊ปากหนึ่งทีแล้วคีบผักติดเนื้อปลา(แสนน้อยนิด)ป้อนเข้าปากคุณพ่อ(ที่จริงทิ่มลงคอหอย)

อ๊ะ คุณพ่อเข้ามาแล้ว มิอุไปก่อนนะคะ  เดี๋ยวคุณพ่อดุ ไปละค่ะ หลับฝันดีกันนะคะ บ๊ายบาย~

----------------------------(^ ^)/------------------------------

"ยัยหนู! ดึกแล้วทำไมไม่นอน!" เสียงนุ่มเอ็ดดังขึ้น ทำให้เด็กหญิงที่สาละวนอยู่หน้ารีบคว้าผืนผ้าขึ้นมาคลุมก่อนที่กระโจนโถมกายลงบอนเตียงนอนอย่างเร็วรี่...

แต่สายตาคมที่หรี่ลงอย่างดุๆจากร่างบางที่ยืนกอดอกอยู่หน้าประตูห้องยังคงไม่จางหายไป เด็กหญิงที่หันมาเห็น ทำได้เพียงแต่ฉีกยิ้มที่คิดว่าหวานจับใจส่งไปให้...

"เคยคุยกันไว้ว่าไง? สงสัยต้องยกคอมลงไปตั้งที่ห้องนั่งเล่นข้างล่างซะแล้วล่ะมั้ง~" เสียงนุ่มนั้นแม้จะดุแล้ว แต่คำพูดที่เอ่ยออกมา ทำเอาด็กหญิงเลิกผ้าห่มกระโจนลงจากเตียงไปกอดเอวบางซบหน้าลงกับหน้าท้องแล้วเงยใบหน้าขึ้นช้อนสายตามองอ้อนๆ ก่อนที่กลีบปากสีชมพูเล็กๆจะขยับเอื้อนเอ่ย

"คุณพ่อขา~ หนูเพิ่งทำการบ้านเสร็จเมื่อไม่นานมานี่เอง เลยเพิ่งเปิดคอม หนูไม่ได้เล่นนานเกินลิมิตที่คุณพ่อตั้งไว้นี่คะ อย่าเอาลงไปไว้ข้างล่างเลยนะคะ นะคะ" เสียงใสๆอ้อนออดออกมาพลางขย่มกายไปด้วยทำเอาคนฟังถึงกับพ่นลมหายใจออกมาบางๆ...

"คุณพ่อไม่เชื่อมิอุเหรอคะ? มิอุพูดจริงๆนะคะ มิอุ...ไม่" น้ำใสๆที่คลอหน่อวยตาหวานที่มองแป๋วๆนั่น ทำให่ทัตซึยะถอนหายใจออกมาอีกเฮือกก่อนที่จะรั้งร่างเล็กมากอดลูบหลังเบาๆ

"โอเคๆ พ่อก็ไม่ได้ไม่เชื่อขนาดนั้น แต่ที่พูดไปน่ะ พ่อแค่อยากให้เรารักษาคำพูด รู้มั้ยคะ?" เสียงนุ่มเอ่ยเบาๆ ขณะที่ลูบหัว ลูบหนาเด็กหญิงที่ตอนนี้มีใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างเริงร่า ใบหน้าใสนั้นพยักขึ้นลงเป็นเชิงตอบว่า เข้าใจ รัวๆ ทำเอาร่างบางหัวเราะออกมาน้อยๆ ก่อนที่จะอุ้มเด็กหญิงขึ้นไปแล้ววางนอนลงอย่างนุ่มนวล มือเรียวเอื้อมไปคว้าผ้าห่มนวมที่เด็กหญิงสะบัดพรึ่บไปอยู่ท้ายเตียงเมื่อครู่ขึ้นมาห่มให้จนถึงคาง

"นอนซะนะคะ อ้อ... แล้วมุกเมื่อกี๊น่ะ ใช้ได้กับพ่อคนเดียวนะคะ ถ้าเอาไปใช้กับปะป๊าล่ะก็ ระวังปะป๊าจะถามไปถึงคนสอนแล้วพี่ไรจะโดนแทนนะคะ" เสียงนุ่มพูดออก ขณะที่ตาคมส่งประกายกล้าอย่าหยอกล้อและเรียวปากอิ่มแดงนั้นยกขึ้นยิ้มอย่างรู้ทัน มือเรียวลูบหน้าผากเด็กน้อยที่ส่งยิ้มแหยมาให้ ก่อนที่จะเดินไปที่สวิตท์ไฟตรงกำแพงไกล้ประตู

"หลับฝุนดีนะคะ นางฟ้า" ว่าจบพร้อมรอยยิ้มบางๆที่แต้มอยู่บนใบหน้า ความสว่างก็ถูกแทนที่ด้วยความมืดทันที หากแต่แสงไฟจากระเบียงทางเดินที่ลอดเข้ามายังคงพอให้เห็นร่างบางได้แม้ไม่ชัดนัก เด็กน้อยที่นอนอยู่มองใบหน้าร่างบางอีกครั้งก่อนที่จะกล่าวตอบด้วยเสียงใสที่ฟงดูง่วงงุง

"หลับฝันดีเช่นกัน เจ้าชาย" ไม่นาน เมฆหมอกแห่งความง่วงงุนก็พาเด็กน้อยแล่นเข้าสู่อาณาจักรแห่งความฝันอีกคืน

........

เสียงปิดประตูดังขึ้นเบาๆ เรียกความสนใจของร่างสูงที่นอนอ่านหนังสือเอกเขนกอยู่บนเตียงให้หันไปมอง เรียวปากแดงของร่างสุงคลี่ยิ้มออกมาบางๆเมื่อร่างบางเดินตรงมาทิ้งกายลงนอนข้างๆตน

"ไง ยัยหนูเล่นตลกให้ดูรึไง ถึงได้ยิ้มแก้มปริมาอย่างนี้น่ะ"  เสียงทุ้มเอ่ยถามขณะที่มือเรียวกำลังถอดแว่นและวางหนังสือไว้ที่โต๊ะหัวเตียงพร้อมแว่น

"ประมาณนั้น... หลับฝันดีนะจิน" ร่างบางเอ่ยเสียงบางเบาก่อนที่จะยืดยื่นใบหน้าไปจูบลงที่สันคางด้านล่างของจินและหลับตาลง จินอมยิ้มบางๆ ก่อนที่จะหันไปชักเชือกปิดไฟที่โคมไฟหัวเตียงและปล่อยกายลงนอนเช่นกัน

หลับฝันดีเช่นกัน ทัตซึยะ" เสียงทุ้มจางหายไปพร้อมกับแนบเรียวปากลงที่หน้าผากมน ก่อนที่จะหลับตาลงแล้วปล่อยสติเข้าสู่ห้วงแห่งควมฝันเช่นกัน ร่างบางเพียงครางตอบรับในลำคอเท่านั้นและขยับกายเข้าแนบชิดร่างสูง แล้วความง่วงงุนก็พาสติเข้าสู่ห้วงแห่งความฝันตามกันไป

----------------------------------------END (of part?) ------------------------------------------ 

edit @ 6 Nov 2008 21:48:11 by pierce

Comment

Comment:

Tweet

อะหุ๊ เรื่่องนี้จะมีต่อไหมคะ ^^ ป๋าจิน มี๊เอ้

#1 By Hanabi on 2008-11-17 13:18

short fan-fiction