UEDA_Aramode

Title::เพื่อน... กูมึงว่ะ
Cast :: KAT-TUN

คำเตือน:: ติดเรท ฉ (NC-17) ทั้งทาง กาย จา เด็กๆที่ดีไม่ควรกดเข้ามาอ่านเว้นเสียแต่ว่า จะมีผู้ปกครองคอยชี้แนะ

และที่สำคัญที่สุด!!!   เรื่องนี้มีแต่คู่ไม่ธรรมดา อ่านแล้วรับไม่ได้ อย่าหาว่าเฮไม่เตือน...

01

เคยมั้ยครับ ที่กำลังนั่งๆกินข้าวกองถ่ายฟรีอยู่แหม่บๆ แทบอยากจะพ่นพรวดออกมาให้ชาวนาด่าพ่อเล่น ยังไงตอนนี้ผมก็กำลังทำแบบที่ว่าอยู่อย่างงั้นครับ...

.

.

.

"จิน... ฉันอยากฟันนาย" ....

เสียอย่างเดียว ข้าวมันไม่ยอมพุ่ง แต่มันเสือกทะลึ่งไหลเข้าไปคาอยู่ที่คอหอยผมน่ะซิครับ...

"เฮ้ย! ไอ้เหี้ย! ไอ้เหี้ย! คาเมะ คาเมะ! น้ำเด้ะ น้ำ!!" เสียงทุ้มนุ่มของไอ้คุณหัวหน้าวงมันแหกปากโวยวาย ดังแว่วเข้ามาในหูผม แต่ดูท่าผมจะไม่รับรู้ เพราะตอนนี้ ก้อนข้าวหน้าไก่ย่างมันกำลังจุกคอหอยผม และลมหายใจมันกำลังจะจากไป...

แล้วปากขวดกลมๆของขวดน้ำพลาสติกก็พุ่งเข้ามาแยงปากผมที่ตอนนี้กำลังตะเกียกตะกายดิ้นกระแด่วๆอยู่บนพื้น ไม่นาน ไอ้ก้อนข้าวที่จะให้พลังงานแต่กลับจะพรากชีวิตผมไปมันก็ไหลลงคอผมไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ

ผมลงไปนั่งกองแหมะอยู่กับพื้น ขณะพยายามกอบโกยเอาอากาศที่เพิ่งขาดหายไปเมื่อกี๊เข้าปอดอย่างเอาเป็นเอาตาย พอผมเริ่มกลับมาหายใจเป็นจังหวะปกติ ผมก็หันไปมองไปหน้าไอ้ตัวที่พูดจาพาซวยซะจนผมเกือบตายอย่างอาฆาตแค้น

"ผีห่าเข้าสิงมึงรึไง ไอ้ทัตซึยะ!" ดูเหมือนทุกคนจะตกใจนะครับที่คนอย่างผมกล้าโวยวายไอ้เพื่อนรักร่างเล็กที่ตอนนี้ยืนทำหน้านิ่งไม่ทุกข์ร้อนกับอาการเกือบตายของผม... เห็นแล้วมันน่าฟาดกะโหลกให้ยุบให้หายแค้น แต่ไม่ได้หรอกครับ เพราะไอ้เจ้าตลกหน้าตายคนนี้น่ะ มันมีผีคุ้มคอยเฝ้าปกปักษ์รักษามันอยู่

"มึงแหละจิน ผีเข้า อยู่ๆมาตะโกนใส่ทัตจังแบบนี้หาห่าอะไรวะ!" นี่ไง... พูดไม่ทันขาดคำ ไอ้ผีบ้าหน้าเต่ามันก็เข้ามาแล้ว

"จะผีห่าอะไร มึงก็ลองถามมันดูเองเซ่! แม่งเอ๊ย!!!" แต่คิดเหรอ ว่าผมจะยอม ก็แม่ง เล่นพูดเหี้ยไรมาเล่นเอาผมเกือบตาย ถ้าผมตายไปจริง พ่อกับแม่จะขาดลูกชายที่หน้าตาหล่อเหลาที่ไม่สามารถผลิตได้ออกมาเป็นครั้งที่สอง สาวๆที่คลั่งใคล้ผมแทบบ้าอาจจะต้องฆ่าตัวตายตามผมก็ได้ ถ้าเป็นแบบนั้นขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ เห๊อะ??

"ฉันผิดเองคาเมะ ไอ้จินขอโทษจริงๆว่ะ" ทัตซึยะเอ่ยปากขอโทษอย่างจริงจังพร้อมกับผงกหัวเล็กน้อยเชิงขอโทษ เออ... ที่จริงผมก็ไม่ใช่คนใจร้ายใจดำ ก็เลยพยักหน้าให้มันเป็นเชิงไม่ถือ แต่ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปเริ่มทำงาน มันก็จับศอกผมเอาไว้พร้อมกับดึงเข้าหามัน... แม้ผมจะเอะใจเล็กน้อย ว่ามันไปเอาแรงมามากขนาดนี้จากไหน แต่ไอ้คำพูดต่อจากนั้นที่มันมากระซิบข้างหูผมเล่นเอาผมสลัดความสงสัยหายไปได้เป็นปลิดทิ้ง...

"แต่เรื่องที่พูดน่ะ เรื่องจริงนะเว่ย" แล้วมันก็ปล่อยแขนผม ก่อนที่จะเดินตัวปลิวจากไป ปล่อยผมที่ตอนนี้ดูเหมือนสติกำลังหลุดลอยทิ้งไว้ตรงนั้นนานจนกระทั่งพี่ๆสต๊าฟต้องมาลากผมไป

-------------------------------------------------------------------------------------------

พอการถ่ายแบบลงนิตยาสารขาประจำพวกผมจบ ผมก็รีบตั้งท่าจะโกยอ้าว เพราะของน่ะ แค่กวาดให้ลงกระเป๋าแล้วปิดฉึบก็เป็นอันเรียบร้อย แต่ถ้าไม่ติดไอ้มือของใครบางคนที่ตอนนี้มันมีเส้นเลือดปูดโปนจนดูมาดแมนมารั้งข้อศอกผมไว้แล้วลากออกไปโดยที่ผมยังไม่ทันได้ลาใครเลยซักคำ...

"เฮ้ย ไอ้เจ้าคู่นั้นมันเป็นอะไรกันอ้ะ? เห็นทุกทีไม่เคยด่ากันต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้เลยนี่หว่า? แถมนี่ยังออกไปด้วยกันอีก มันไม่ตีกันตายกลางทางเรอะวะนั่น"  เสียงเล็กแหลมของพ่อหนุ่มแร็พเปอร์เอ่ยถามออกมาทันทีที่เสียงประตูปิดดังปังไปนานหลายนาที...

"ไม่ต้องไปยุ่งกะเค้าเลยไอ้คิ มานี่เลยมา ไปกินเนื้อย่างกัน วันนี้ฉันว่าง ป้ะ" ร่างเล็กของเมมเบอร์สุดท้องแต่อยู่อักษรตัวแรกไม่ว่าเปล่า พอสิ้นเสียงแหบๆปุ๊ป มันก็กระโดดลงจากโต๊ะที่มันนั่งห้อยขามองคนที่ตัวเองคอยทำหน้าที่เป็นผีคุ้ม เอ้ย เทวดาคุ้มจากไป แล้วลงมาจับแขนของแร็พเปอร์ลากออกไปจากห้อง พร้อมด้วยเสียงท้วงหน่อยๆจากเจ้าตัว แต่ไม่นาน มันก็เงียบหายไป

"เอาไงดียู พวกมันออกไปหมดแล้ว?" เสียงของจุนโนะดังขึ้น เรียกให้ยูอิจิที่ได้แต่นั่งมองเหตุการณ์ตาปริบๆหันไปมอง แต่แล้วยูอิจิก็ต้องสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าตาตี่ๆของจุนโนะมันอยู่ใกล้แค่คืบเดียวกับหน้าเค้า ...

"อะ เอ่อ ... กลับบ้านไงจุนโนะ วันนี้พี่จะมารับ หรือว่าจะกลับเองล่ะ?" ยูอิจิรีบผละใบหน้าออกจากจุนโนะทันทีแล้วรีบก้มหน้าก้มตาเก็บของในกระเป๋าอย่างเร่งรีบ ...

จุนโนะที่มองอยู่อมยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนที่จะยื่นใบหน้าเข้าใกล้ยูอิจิที่มัวแต่ก้มหน้าอยู่กับกระเป๋าตัวเอง ...

"อยากกลับกับยู วันนี้ขอไปด้วยคนได้ป้ะอ้ะ?" คำพุดที่เหมือนธรรมดาทุกวัน แม้จะติดอ้อนหน่อยๆ ในวันนี้กลับทำให้ยูอิจิต้องกัดปากด้วยท่าทีลำบากใจ ปากอิ่มของยูอิจิขบกัดเข้าหากันอย่างชั่งใจ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาบอกปัดปฎิเสทไป แต่เมื่อเงยขึ้นมาเจอกับสายตาออดอ้อนของร่างสูงโปร่ง ปากที่เคยคิดจะพูดว่าไม่ กลับตอบไปอีกแบบหนึ่งเสียได้

 "เดินไกลหน่อยนะ วันนี้จอดไกลน่ะ" และสิ่งที่ได้ตอบกลับมาคือรอยยิ้มสดใส และหัวทุยที่พยักขึ้นลงหงึกหงัก

ยูอิจิเห็นแบบนั้นก็ แอบลอบถอนหายใจ ก่อนที่จะเดินนำออกไป จึงไม่ทันเห็นรอยยิ้มที่ร่างสูงโปร่งนั้นยิ้มอย่างไรกับตนเอง

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

เสียงประตูปิดดังสนั่น พร้อมกับข้าวของที่ถูกเหวี่ยงอย่างไม่ใยดีดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน ก่อนที่มือเรียวของทัตซึยะจะเอื้อมไปคว้าที่หัวใหล่จินที่กำลังตั้งท่าจะเดินลิ่วหนีเข้าไปในห้อง แล้วดึงให้แผ่นหลังของจินแนบชิดกำแพง และเสือกกายตนเข้าไปประกบชิดแนบแน่น...

ดวงตาคมของจินมองสู้ร่างบางอย่างเอาเรื่อง แต่ทัตซึยะก็ใช่ว่าจะยอม ตาคมของทัตซึยะจ้องตอบกลับด้วยประกายกล้าเช่นกัน

"สัญญาลูกผู้ชาย... คำไหนคำนั้น ใครหน้าไหนมันพูดไว้แบบนี้?" ทัตซึยะที่หงุดงิดกับเกมส์ทำลายประสาทพร้อมกับอารมณ์ที่คุอยู่แล้วจึงเป็นฝ่ายเปิดฉาก แล้วคำพูดที่เอ่ยออกไปก็ทำหน้าที่ของมันได้ดี เมื่อจินมีท่าทีอ่อนลง...

"แต่ว่า...." จินที่เอ่ยปากเถียง แต่ยังไม่ทันได้พูดจบดี สายตาคมที่เคยแข็งกร้าวจ้องดุๆ กลับกลายเป็นแววตัดพ้ออย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่ใจกระโดดร่ำร้องคัดค้านอยู่เหยงๆว่า อย่าไปมองๆ แต่เมื่อเห็นสายตาแบบนั้น ลมหายใจก็ถูกพ่นออกมาอย่างแรง

"ก็ได้..." ทันทีที่จินตอบคำ รอยยิ้มหวานจับจิตของใครหลายคน แต่กับจินกลับดูเสียวสันหลัง และด้านหลังจับใจก็เผยออกมา เรียวปากอิ่มของทัตซึยะจูบลงที่แก้มจินเบาๆ ก่อนที่จะผละกายปล่อยให้จินเป็นอิสระ

"จะอาบน้ำก่อนก็ได้นะ ตัวจะได้หอมๆ" ว่าจบร่างบางก็หันมาเต๊ะท่ายืนยิ้มให้ด้วยท่าทีที่ว่า "ข้านั้นหล่อ" จนจินได้แต่ยิ้มแหยๆไปให้ ก่อนที่จะเดินกระแทกส้นเข้าไปหยิบเสื้อคลุมและผ้าขนหนูจากในห้องและเข้าไปนั่งแหมะลงที่ขอบอ่าง พลางยกมือขึ้นกุมขมับด้วยท่าทีกลุ้มอกกลุ้มใจยิ่งนัก

"แม่งเอ้ยยย  ไม่น่าปากดีเลยกู!!!" จินที่นั่งรอให้น้ำเต็มอ่างได้แต่นั่งสบถกับตัวเองไปเพื่อระบายอาการกลัดกลุ้ม...

---------------------------------ต่อตอนต่อไป~ -----------------------------------------------------------

แปะรูปคนมาดแมนกันบล็อกเบี้ยว ....

edit @ 3 Dec 2008 16:52:36 by pierce