UEDA_Aramode

Title:: What abouth we that call?
Cast:: Jin Akanishi x Tatsuya Ueda

04

มีคนว่าไว้ว่า ผลกรรมคือผลที่มาจากการกระทำ ....

เพราะตัวเองเป็นคนทำตัวเอง... แล้วจะให้ใครมาเป็นคนรับผลกรรม?

-----------------------------------------------------------------------------------

"มานั่งขวางอะไรหน้าร้านคนอื่นเค้าเนี่ย?" เสียงทุ้มที่เอ่ยดังขึ้นขัดเสียงจอแจจากถนนที่แว่วมาให้ได้ยินจากทางด้านปากซอย เรียกสติของร่างบางที่จมจ่อมอยู่กับเหตุการณ์ครั้งเก่าให้กลับมาสู่ ณ เวลาปัจจุบัน... เวลาที่ความสนุกแบบนั้นมันไม่เหลือแล้ว

ทัตซึยะดันกายตนขึ้นยืนตรง มองใบหน้าจินนิ่งๆ นิ่งเสียจนทำจินสงสัย แต่กลับไม่กล้าเอ่ยถามออกไป เพราะในความสงสัยนั้น ความกังวลเสียจนน่าใจหายมันมีอยู่ปะปนกัน

"ไม่มีอะไร ว่าแต่... ทำไมมาช้ากว่าได้เนี่ย เป็นคนนัดนะเว้ย"  ทัตซึยะเอ่ยท้วงร่างสูง ขณะเบนสายตาหลบลงไปมองที่ระดับหน้าอกต่างจากทุกครั้ง ร่างสูงได้เพียงแต่ยักไหล่ให้กับคำท้วงนั้น ก่อนที่จะจับมือจูงร่างบางเข้าไป

"อคานิชิครับ" เสียงทุ้มเอ่ยบอกชื่อตนกับบริกรที่หน้าเคาท์เตอร์หน้าชานร้าน ก่อนที่จะรับป้ายเบอร์ที่จองไว้ แล้วจึงพาร่างบางเข้าไป

...........................................................................................................................

"คาเมะ... นายคิดว่า ทัตจังน่ะ รักจินมั้ย?" เสียงทุ้มขึ้นจมูกราวกับคนเป็นหวัดเสมอเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ ขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งละเลียดหวานเย็นคนละแท่งอยู่บนชิงช้าเก่าๆในสนามเด็กเล่นที่ร้างผู้คนเป็นมื้อกลางวัน

คำถามของโทโมฮิสะที่โพล่งขึ้นมา ทำให้คาเมะนิ่วหน้าครุ่นคิดเพียงครู่ ก่อนที่จะหันหน้าไปหาโทโมฮิสะ

"ทำไมนายถึงคิดว่าทัตจังไม่รักจินล่ะโทโมะ?"

"ก็ไม่ได้คิดว่าไม่รักหรอกนะ เพียงแค่ไม่แน่ใจเท่านั้นแหละ" โทโมฮิสะเอ่ยพลางดูดซับหยดน้ำหวานที่ละลายไหลเปื้อนไล้ลงมาจนถึงโคนนิ้วโป้ง คาเมะที่ได้ฟังก็โคลงหัวเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด .

"ที่นายคิดแบบนั้น เพราะทัตจังไม่ยอมลุยต่อ ทั้งที่รู้ว่าตัวเองรักไอ้บ้านั่นซินะ" คาเมะว่าพลางอ้าปากงับยอดหวานเย็น

"อืม มันไม่ถูกเหรอ? ก็ในเมื่อรู้ตัวเองว่ารัก แล้วทำไมไม่สานต่อ ทำไมไม่เดินไปบอกจินมัน ทำไมไม่เดินมาบอกฉันที่ต้องมานั่งเล่นเป็นแฟนจอมปลอมของไอ้จินว่า ไปจากจินซะ ไม่ก็... แย่งมาเลยซะก็หมดเรื่อง เพราะทัตจังไม่ทำแบบนี้น่ะแหละ ฉันเลยไม่แน่ใจว่าตกลงทัตจังรักจินจริงหรือเปล่าน่ะซิ" โทโมฮิสะพูดพลางเม้มริมฝีปากอย่างขบคิด ในขณะเดียวกัน คงวามคิดของคาเมะก็คิดไปตามคำพูดของโทโมฮิสะเช่นกัน เรียวปากบางของร่างเล็กเม้มเข้าหากัน ก่อนที่จะเอ่ยออกมา

"ความจริง ฉันก็คิดแบบนายนะโทโมะ แต่เท่าที่เห็น ฉันว่าทัตจังรักจินชัวร์ เพียงแต่แค่กลัวที่จะสานต่อล่ะมั้ง"

ด้วยคำพูดของคาเมะ ทำให้โทโมฮิสะ ละสายตาที่มองไปอย่างไม่มีจุดหมายไปข้างหน้าหันกลับมามองคาเมะด้วยความงุนงง

"กลัว? กลัวอะไร?"

"ก็กลัวที่จะต้องเสียจินไปตลอดโดยที่รับรู้ว่า สาเหตุที่จินไปเพราะไม่รักตัวเองน่ะซิ" โทโมฮิสะที่ได้ยินถึงกับเบ้หน้าออกมา

"ความคิดไหนเนี่ย? ก็ในเมื่อตอนนี้ทัตจังกำลังจะไปบอกเลิกไอ้จินมันไม่ใช่รึไง แล้วมาว่าว่ากลัวเสียไอ้จินไปเนี่ยนะ!" โทโมฮิสะขมวดคิ้วมุ่นมากยิ่งขึ้น ในความคิดที่คาเมะเอ่ยบอกตนมา ทางฝ่ายคาเมะที่ได้ยินเสียงขึ้นจมูกของคนข้างตนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นและฟังดูสับสนก็ยิ้มบางๆขึ้นมา ก่อนที่จะเงยใบหน้าขึ้นมองท้องฟ้าใสแล้วเอ่ยตอบ

"นายไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอโทโมะ ... ทัตจังกลัวที่จะเสียจินไปโดยที่รู้ว่าจินไม่รัก ดังนั้นเลยยอมเสียจินไป โดยที่ไม่รู้อะไรเลยเสียจะดีกว่าไงล่ะ ... ทัตจังน่ะ เป็นเด็กขี้กังวลขั้นสุดยอดเลยนะ เห็นหน้านิ่งๆแบบนั้นก็เถอะ" เสียงแหบของคาเมะ กล่าวจบก็ตามด้วยเสียงหัวเราะในลำคอเล็กน้อยเบาๆ โทโมฮิสะที่หันไปมองใบหน้าเรียวของคาเมะที่ยิ้มให้กับท้องฟ้าขมวดคิ้วเข้าหากันอีกครั้ง ก่อนที่จะเอ่ยคำพูดออกมา

"ทัตจังน่ะเห็นแก่ตัวที่สุดเลย" คาเมะที่ได้ยินคำตัดพ้อเบาๆของโทโมฮิสะ ก็ละสายตาจากท้องฟ้าลงมามองใบหน้าของโทโมฮิสะ

"ทุกคนก็มีความเห็นแก่ตัวแบบนี้ทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?" คาเมะกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะอ้าปากงับหวานเย็นคำสุดท้ายจนหมด

"อ้ะ ฉันได้ไม้ฟรีอีกแท่งด้วยล่ะ ไปเอากันเถอะ" คาเมะเอื้อมมือไปฉุดมือโทโมฮิสะให้ลุกขึ้นเดินตามตนไปเงียบๆ

.........................................................................................................................

เสียงประตูปิดลง พร้อมกันกับเสียงวัตถุที่มีขนาดใหญ่แบบย่อมทุ่มลงบนฟูกที่นอน

ร่างสูงของจินนอนคว่ำ เอาหน้าซุกหมอนโดยที่ไม่สนว่ารองเท้าที่ไม่ถอดจะทำให้ที่นอนเลอะหรือไม่ เพราะสิ่งเดียวที่ก้องอยู่ในหัวร่างสูงตอนนี้คือเสียงเรียบๆของทัตซึยะที่เอ่ยพูดกับตอนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้

..........................................................................................................................

'นายเงียบเกินไปแล้วนะ มีอะไรรึเปล่าเนี่ย' จินเอ่ยถามร่างบางที่นั่งจิ้มเส้นสปาเก็ตตี้เล่นในจานอย่างเหม่อๆ

'เปล่า แค่คิดอะไรนิดหน่อย ว่าแต่วันนี้มีอะไร ถึงได้โทรมาเนี่ย' ทัตซึยะเอ่ยถามลอย ก่อนที่จะเริ่มม้วนเส้นสปาเก็ตตี้แล้วเอาเข้าปาก

'ก็แค่... ไม่มีเพื่อนกินมื้อกลางวันด้วยก็เท่านั้น' คำตอบของจิน ทำเอาทัตซึยะถึงกับพ่นลมททางจมูกแบบหน่ายๆ ก่อนที่จะละปลายส้อมออกจากมีทบอลแล้วหันเอามาชี้หน้าจินแทน

'ไอ้คุณดารา ฉันจะบอกอะไรให้นะ บางครั้ง การเอาแต่ใจน่ะมันก็เป็นเรื่องดี แต่บางที มันจะพาให้นายหัวแตก เข้าใจมั้ย' จินที่เงยหน้าขึ้นมาฟังพร้อมทำตาแป๋ว พยักหน้าขึ้นลงตอบรับเชิงเข้าใจทั้งที่ในปากยังเต็มไปด้วยสปาเก็ตตี้จนแก้มตุ่ย ท่าทางที่บ้องแบ๊วเสียเหลือเกินจนน่าหมั่นใส้ ทำให้ทัตซึยะเอาปลายส้อมเคาะลงที่กลางหน้าผากจินเต็มแรง

 'โอ๊ย ทำไรวะ มันเจ็บนะเว้ย' จินว่า พลางนิ่วหน้าพร้อมกับยกมือถูหน้าพลางตรงที่โดนเคาะป้อยๆ

'ไม่เจ็บฉันจะเคาะกบาลแกทำไมให้เมื่อยวะ ห๊ะ' ร่างบางว่าพลางหัวเราะ ขณะที่จินทำปากขมุบขมิบบ่นเบาๆแล้วหันไปสนใจกับมื้ออาหารต่อ

เรียวปากอิ่มที่คลี่ยิ้มของทัตซึยะมองภาพตรงหน้าอย่างมีความสุข ก่อนที่รอยยิ้มจะริ่มจางลง ลมหายใจถูกถอนออกมาอย่างเบาๆ แต่กระนั้น จินก็ยังคงสังเกตุเห็น ใบหน้าคมจ้องมองดวงหน้าของทัตซึยะอย่างนิ่งๆ ก่อนที่จะเอ่ยปากถาม

'ตกลงนายมีอะไรกันแน่ ทัตซึยะ' ใบหน้านั้นฉายแววจริงจัง และดูวิตกกังวลด้วยความเป็นห่วงเสียจนทัตซึยะยิ้มน้อยๆออกมา มือเรียวเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู่ด้านข้างมาเช็ดซอสที่เปื้อนอยู่ตรงมุมปากของจินให้ ก่อนที่จะเอ่ยตอบกลับพร้อมรอยยิ้มที่ยังไม่จางหาย

'เป็นเพื่อนกับนายนี่มันก็สนุกดีเนอะ' คำพูดที่เอ่ยขึ้นมาลอยๆของทัตซึยะ ทำเอาจินขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

'มันก็ต้องงั้นสิ ยังไงเป็นเพื่อน มันก็ไม่มีอะไรที่ต้องมานั่งกลุ้มมากมายนี่นา เนอะ' ทัตซึยะยังงคงเอ่ยออกมาอยู่คนเดียว พร้อมกับเบนใบหน้าออกไปมองทางด้านนอกหน้าต่าง แต่จินที่นั่งมองร่างบางอยู่นิ่งๆนั้น ยังคงขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

'นี่จิน... นายว่า การเป็นเพื่อนกันต่อไปหลังจากนี้น่ะ ฉันกับนายจะเป็นได้มั้ย?' คำถามที่เอ่ยออกมาลอย ทำเอาจินที่เริ่มรู้สึกแปลกๆ เอื้อมมือไปคว้ามือของทัตซึยะที่ประสานกันอยู่บนโต๊ะขึ้นมาบีบไว้แน่น

'นายไม่ต้องพูดอะไรต่อทั้งนั้นนะ ทัตซึยะ' จินกล่าวเสียงเข้ม ทัตซึยะที่ได้กระตุกปากยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะเบนใบหน้าหันกลับมามองจินเต็มตาอีกครั้ง

'เรากลับไปเป็นเพื่อนแบบเมื่อก่อนเถอะ เพื่อนแบบตอนนี้น่ะ ฉันเบื่อแล้วล่ะ'

ทัตซึยะเอ่ยคำพูดนั้นออกมาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่จะค่อยๆผละมือของตนออกจากการกอบกุมของจินแล้วลุกขึ้นยืน

'แต่ถ้านายลำบากใจล่ะก็ ไม่พบกันอีกเลยก็ได้นะ ฉันไม่ว่า ส่วนมื้อนี้ เดี๋ยวฉันจ่ายเองแล้วกัน ลาก่อนนะ จิน' เสียงนุ่มของทัตซึยะกล่าวออกมานิ่งๆ พร้อมรอยยิ้มที่ยังคงอยู่ ก่อนที่จะเดินหันหลังออกมาจากโต๊ะนั้น ปล่อยให้จินนั่งนิ่งอึ้งอยู่ทางด้านหลังเพียงลำพัง...

.................................................................................................................

มือแกร่งที่วางแปะอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาว ขยับกำเข้าหากันแน่น ก่อนที่จะยกขึ้นทุบลงแรงๆอย่างอักอั้น

ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม วันนี้ ทัตซึยะได้แต่ยิ้ม ทั้งที่เจ้าตัวเกลียดการยิ้มพร่ำเพรื่อเป็นที่สุด แต่วันนี้ ในช่วงที่อยู่กับทัตซึยะ ทัตซึยะได้แต่ยิ้มออกมา เค้าเกลียดรอยยิ้มของทัตซึยะวันนี้เป็นวันแรก

"ทำไมกัน" เสียงทุ้มกล่าวถามอย่างรำพึงกับตน ก่อนที่จะขบริมฝีปากเข้าหากันด้วยอารมณ์อัดอั้น ก่อนที่จะกระเด้งตัวลุกขึ้นยืนขึ้นจากเตียงและหันไปเหวี่ยงขาใส่กำแพง และเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างภายในห้องพร้อมกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่สุดท้ายจะมาจบลงที่การทิ้งตัวลงนั่งกองอยู่บนพื้นพรมปลายเตียง

ร่างสูงเกยหัวกับฟูก แหงนหน้าขึ้นและหลับตาลงเพื่อระงับลมหายใจที่หอบถี่ ไม่นาน หน้าอกที่ไหวกระเพื่อมขึ้นลงเร็วๆก็กลับมาอยู่ในระดับปกติ ลมหายใจที่กระชั้นถี่เริ่มยาวขึ้น ดวงตาภายใต้เปลือกตาบางเคลื่อนไหวไปมาอย่างช้า ก่อนที่จะค่อยๆเปิดมันออก

"หึ เพื่อนอะไรกัน ฉันไม่ได้อยากเป็นซักหน่อย" เสียงทุ้มเอ่ยบอกกับตนเรียบๆ

"ลาก่อนอะไรนั่นน่ะ... อย่าฝันไปเลย" เรียวปากแดงของจินค่อยคลี่ยิ้มออกอย่างเจ้าเล่ห์

"นายไปไหนจากฉันไม่ได้หรอกทัตซึยะ"

---------------------------------------To be continued------------------------------------------------------

อ้า~ ... ในที่สุดก็ได้ฤกษ์อัพ หลังจากดราฟค้างไว้ข้ามปี ฮูเร่!!! ~ ....

ที่จริงตอนแรกก็คิดว่า เดือนนี้คงจะไม่มีฟิกอัพอีกแล้วซินะ... แต่สุดท้ายก็มีจนได้เพราะเขียนรอดีวีดีคอนโหลดเสร็จ ต้องขอบคุณมีเดียร์ไฟล์นะเนี่ยไฟล์หนึ่งโหลดแต่ละที ไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมง แสรดมาก-*- แต่เอาเถอะ เพื่ออุเอะ อิเฮทนได้ซำเหมอ~~

โหมดตอนนี้ตันมาก มีฟิกดราฟค้างเพียบห่านโครต ... ทำไมมันตื้ออย่างนี้ฟร้าสมองตรู!! *ล้มโต๊ะ*

ปล. คอนเค้าท์ดาวน์ ช่วยอวยพรให้อิเฮมันรวมไฟล์ได้สำเร็จทีเถอะค่ะ โหลดมาสามวันแล้ว กดจนแร็งค์โหลดเค้าขึ้นเป็นร้อยแล้วมั้งT T ขอโทษนะค้า~

 ปลล. ตอนนี้ อัพแบบ ฟลุค ไม่มีรูป บล็อคก็ไม่เบี้ยว แต่เราจะใส่ เพราะเราถูกใจ ชะเอิงเงย  เหอ เหอ เพราะงั้น...

เครดิต http://hanabibutterfly.exteen.com/ ขอบคุณมากเลยเค่อ~ (^ o ^ )/

edit @ 12 Jan 2009 22:30:22 by pierce