UEDA_Aramode

Title:: เพื่อน... กูรักมึงว่ะ
Main Acter:: KAT-TUN
Sub-acter:: News

 คำเตือน:: ติดเรท ฉ (NC-17) ทั้งทาง กายและวาจา เด็กๆที่ดีไม่ควรกดเข้ามาอ่านเว้นเสียแต่ว่า จะมีผู้ปกครองคอยชี้แนะ

และที่สำคัญที่สุด!!!   เรื่องนี้มีแต่คู่ไม่ธรรมดา อ่านแล้วรับไม่ได้ อย่าหาว่าเฮไม่เตือน...

02

 .... ย้อนเหตุการณ์ไปก่อนหน้านั้นหนึ่งอาทิตย์ ....

"เฮ้ยจิน มึงจะรีบออกไปไหนนักหนาวะ?" เสียงของจุนโนะตะโกนเรียกเพื่อนร่างสูงหัวฟูให้หยุดการเคลื่อนไหวแบบเร่งรีบหลังจากที่งานถ่ายแบบเพิ่งเสร็จไปหมาดๆ

"กูมีนัดกะพวกไอ้พีน่ะ เฮ้ยไอ้คิ ตกลงมึงจะไปกะกูมั้ยเนี่ย? หรือจะตามไปทีหลัง กูจะได้บอกพวกมันไว้ก่อน" จินเอี้ยวตัวหันมาตอบ พร้อมกับตะโกนถามหาคำตอบจากแร็พเปอร์ของวงที่ง่วนอยู่กับการถอดเอาเครื่องประดับสวมเข้าที่ของมัน

"เออๆ มึงไปก่อนเลยจิน เดี๋ยวกูตามไป" โคคิตอบแบบขอไปที จินที่ได้ยินก็พยักหน้าหงึกๆ เชิงเข้าใจ ก่อนที่จะสาวเท้าไปที่ประตูห้องพัก

"เดี๋ยวดิ่ ฉันอยากไปด้วยอ้ะ ไม่มีไรทำ ไปด้วยได้มะ?" เป็นอีกครั้งที่จุนโนะรั้งไว้ จินหันมาทำหน้าเอือมใส่ ก่อนที่จะพยักหน้าส่งๆรับคำก่อนที่จะเปิดประตูแล้วก้าวพรวดเดินลิ่วออกไป

"แม่งจะรีบไปตายที่ไหนวะ ยามะพีก็ไม่ได้จะแดกเหล้าเก่งจนมันไปสายแล้วจะไม่คุ้มซะหน่อย" จุนโนะบ่นออดแอดก่อนที่จะคว้าประตูแล้วเปิดตามออกไป

"เฮ้อ~ ไอ้ที่แดกเก่งน่ะไม่ใช่ยามะพีหรอก ไอ้เรียวต่างหากเล่า ไอ้โย่งเอ้ยย" โคคิพึมพำบ่นปรอยๆ ก่อนที่กำลังจะตามออกไปมั่ง และคงจะเป็นคนสุดท้ายที่จุดหมายคือการไปเติมแอลกอฮอล์เข้าเส้นเลือด หาก ทัตซึยะที่นั่งเล่นรอยูอิจิอยู่ไม่ได้ยินชื่อเพื่อนรัก เพื่อนกัดออกจากปากโคคิ

"เดี๋ยวโคคิ ไอ้เรียวไปด้วยเหรอวันนี้?" คนคิ้วโก่งที่ได้ยินคำถามชะงักฝีเท้าก่อนที่จะหันหน้ามาพยักหัวหงึกหงักให้เป็นคำตอบ

"เออ งั้นฉันไปด้วย ยู ฉันไปกับโคคินะ ยูจะกลับหรือจะไปด้วยกัน" ร่างสมส่วนที่ได้ยินคำถามก็ประมวลผลในหัวก่อนที่จะเอ่ยตอบออกมา

"ฉันไปด้วยดีกว่า เผื่อนายเมามากจะได้มีคนไปดูแล" ทัตซึยะที่ได้ยินคำตอบก็พยักหน้ารับแกนๆ ก่อนที่จะเดินนำหน้าโคคิออกไป พร้อมกับตะโกนเร่งแร็พเปอร์ให้ตามมาเร็วพร้อมกำชับว่าอย่าลืมบอกจุดหมายให้ร่างสมส่วนรู้

"อ้าวคาเมะ จะไปด้วยกันมั้ย? เค้าไปกันเกือบหมดแน่ะ" พี่ใหญ่หันมาถามน้องเล็กที่หูข้างหนึ่งเสียบหูฟังเอาไว้ คาเมะเงยหน้าขึ้นมาส่ายหัวเป็นคำตอบปฏิเสท ก่อนที่จะบอกเหตุผล

"ไม่อ้ะ คืนนี้ฉันมีนัดกับเพื่อนสมัยเรียนน่ะ ไปกันเหอะ" ยูอิจิได้ยินก็พยักหน้ารับคำเบาๆก่อนที่จะหันไปหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายแล้วเดินตามออกไปอย่างสบายๆ

.........................................

"โห~~  วันนี้พวกมึงยกวงมาบุกกูเหรอวะจิน" ยามะพีทักเพื่อนรักพร้อมกับแขวะทันที  ที่เห็นสมาชิกคัตตุนไปกันเกือบพร้อมหน้า ขาดก็แต่น้องเล็กของวง

"เออน่า มันมามันก็จ่าย พูดมากน่ามึง แดกๆไปเหอะ" จินตอบปัดรำคาญ ก่อนที่จะเขยิบที่ให้เพื่อนๆที่เหลือได้มีเนื้อที่ในการหย่อนก้นลงบ้าง

"จินมึงพาแม่มึงมาคุมความประพฤติด้วยเหรอวะ ตั้งแต่มากูไม่เห็นยักกะกระดกอะไรเข้าปากซักอึก" ยังไม่ทันที่ ยามะพีจะทักทายเพื่อนต่างวงครบคน สัตว์เลี้ยงน่ารักในปากเรียวก็ทำงานทันที ทัตซึยะที่โดนเอ่ยพาดพิงก็เผยยิ้มเย็นออกมาก่อนที่จะโต้กลับได้แสบสันต์ไม่แพ้กัน

"อ้าว นิชิกิโด มาด้วยเหรอเนี่ย? นี่ถ้าไม่เห่าก็คงไม่เห็นนะเนี่ย โทษทีนะ ที่สายตากูมันมองเห็นแต่ระดับระนาบเดียวกับสายตา"

"เหี้ยจิน ปากดีอย่างนี้ไม่ใช่แม่แล้วมั้งมึง อย่างนี้เอาเหล้ากรอกปากแล้วเอาทำเมียซะยังดีกว่า เผื่อลูกรักในปากมันจะสงบเปลี่ยนเป็นครางเสียงหวานๆกะเค้ามั่ง" ทางด้านเรียวก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน นอกจากจะตอกกลับด้วยวาจาเฉือดเฉือนแล้ว เจ้าตัวยังเอาจุดอ่อนของทัตซึยะในเรื่องหน้าหวานมาสวนกลับได้อย่างไม่อนาทร

"เหี้ย พูดจากามว่ะมึง มึงก็อีกคน มานั่งนี่เลยมา เอานี่ไปกรอกไป แล้วจะคุยอะไรก็คุยไป แต่อย่ากัดกัน กูขี้เกียจฟัง" ทางด้านจินที่เห็นว่าถ้าจะไม่ดีแน่ถ้าปล่อยไว้ให้สัตว์สองครอกมันกัดกัน เดี๋ยวจะได้กินเลือดแทนกินเหล้าก็ออกปากห้ามพร้อมกับดึงทัตซึยะมานั่งข้างๆ แล้วกำชับให้เงียบ แต่เพราะมันไม่ได้ผล จึงกลายเป็นเอาเหล้ายัดแทนอย่างที่เรียวมันว่า ยัดเอาๆ จนไม่ทันได้สังเกตุว่าทั้งตนและทั้งคนข้างๆ สติดีๆมันเริ่มหลุดลอย...  ไปทั้งคู่

.... สิ่งสุดท้ายที่ทัตซึยะจำได้คือ เหล้าที่ไม่เคยพร่องจากแก้ว พร้อมทั้งมันเข้มขึ้นทุกครั้งที่กระดก รวมทั้งใบหน้าของจินในห้องแห่งหนึ่งที่มีไฟสลัว หยาดเหงื่อหยดไหลไปตามใบหน้าที่กระทบกับแสงไฟสลัว ความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมาแทนอาการเจ็บแปลบและอึดอัดจากช่องทางด้านหลัง และเสียงเรียกชื่อจินที่อ่อนหวาน พร้อมทั้งเสียงกระซิบเรียกชื่อตนอย่างคลั่งใคล้ และสติก็ดับวูบไปพร้อมความอุ่นร้อนที่พุ่งเข้ามาและอ้อมกอดแกร่งที่แสนอุ่นสบายที่โอบล้อมร่างกายไว้....

..................................... เช้าตรู่ของอีกวัน ...........................................

"โอ๊ย! ถีบกูทำเหี้ยอะไรมึงเนี้ย ไอ้สัดทัตซึยะ!!!"

เสียงจินโหวกเหวกร้องตะโกนลั่นออกมาเป็นเสียงแรก ของคอนโดหรูกลางใจเมือง ร่างบางที่กำลังเลือดขึ้นหน้าแบบไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่ฟังเสียงประท้วงโอดโอยทั้งของจิน และร่างกาย ลุกขึ้นมาก้าวไปเงื้อมเท้ากระทืบจินซ้ำอีกรอบ ดีที่จินไหวทัน แทนที่จะนั่งบ่นต่อก็พลิกร่างหนีแล้วรีบลุกขึ้นวิ่งไปที่ประตูแล้วเปิดหนีออกไปจากห้องทันที

"ไอ้ส้นตีน มึงจะหนีไปไหน เหี้ยเอ้ยมึงมาให้กูฆ่ามึงก่อน สัดเอ้ย!" เสียงฝีเท้าทัตซึยะวิ่งตามพร้อมกับเสียงสบถด่าลั่นตามมาติด

จินที่เห็นท่าไม่ดีก็รีบหาทางหนีทีไล่อย่างชำนิชำนาญ  เพราะคอนโดนี้ไม่ใช่ของใครที่ไหน นอกจาก ของไอ้เพื่อนรักหน้าตายามะพี พระเอกขวัญใจป้าๆ

"ห่าเอ้ย มึงมรสิทธิ์อะไรมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีกูวะ สัดเอ้ย ไอ้ยูอีกคน ไหนว่าจะดูแลกูตอนกูเมา แม่งหายหัวไปไหนเว้ยยยย!!" เสียงบ่นกร่นด่าของทัตซึยะเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆตามดีกรีอารมณ์ห่ามที่เพิ่มขึ้นสูง ก่อนที่จะจบท้ายด้วยการไประบายอารมณ์กับประตูไม้บานหนึ่งเข้า แล้วนั่นก็เป็นตัวตอบคำถามว่าทำไมยูอิจิถึงไม่ดูแลตนตอนเมา

ภาพที่เห็นทำเอาร่างบางนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เมื่อเห็นร่างเปลือยครึ่งท่อนของคนที่ตนบ่นถึงนอนตะแคงข้างหันหน้าออกทางหน้าต่าง ตามร่างกายมีร่องรอยจุดเป็นแดงอยู่ประปราย และสุดท้ายคือ ร่างที่ว่านั้นถูกร่างสูงโย่งของไอ้ตี๋แปะยิ้มประจำวงนอนกอดจากทางด้านหลัง

"เอะอะโวยวายอะไรกันแต่เช้าวะห๊ะ เดี๋ยวพ่อเพ่นกบา...น  อ้าว ไอ้ทัตซึยะ ตื่นแล้วเหรอมึง?" เสียงคุ้นคยของคนที่เมื่อเจอหหน้าเป็นอันต้องเปิดศึกน้ำลายกันตลอดดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง พาลเอาทำให้ทัตซึยะสะดุ้งสุดตัวเด้งหันมามองต้นเสียงด้วยสีหน้าตื่นๆ

"อะ.. ไอ้เรียว?"

"เออ กูเอง แล้วไหงมายืนโป๊ยู่วะ กรรมของกูฉิบหายมาเห็นภาพอุจาดแต่เช้าเนี่ย" เรียวว่าล้อพลางส่งเสียงขำๆในลำคอ ส่ายหัวหงึกๆอย่างรับไม่ได้เสียเต็มประดา แต่แล้วก็ต้องหยุดการล้อเล่นไว้แค่นั้นเมื่อเห็นถึงสีหน้าของเพื่อนตนซีดขึ้นมาจริงๆจังๆ เรียวมองปราดไปตามสภาพแวดล้อมก็เป็นอันเข้าใจเกือบปรุ จึงได้แต่พ่นลมหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินไปโอบหลังร่างบางให้เข้าไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นก่อนที่จะไปหาเอาชุดคลุมอาบน้ำมาให้ใส่

"นั่งนี่แล้วจิบกาแฟไป เดี๋ยวกูไปลากไอ้ตัวปัญหามาก่อน รอแปป เข้าใจนะมึง?" ทัตซึยะที่เริ่มใจสงบก็พยักหน้ารับไปทีหนึ่ง เรียวจึงไปได้ ก่อนที่จะกลับมาพร้อมกับตัวปัญหาพร้อมหน้าพร้อมทั้ง กรรมการอีกหนึ่ง

"มึงไปนั่งข้างมันเดี๋ยวนี้เลยไอ้จิน ไอ้จุนโนะมานั่งนี่กะไอ้ยู พีมึงมานี่มา" เรียวเอ่ยจัดสรรที่นั่งให้แต่ละคนก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้ามกับคนทั้งสี่ ที่ตอนนี้ ยูอิจิมีสีหน้าซีดไม่แพ้ทัตซึยะก่อนหน้านี้ซักนิด

"เริ่มที่มึงเลยไอ้จิน มึงจะรับผิดชอบไอ้ตัวดียังไง?" เรียวเปิดปากก็ถามอย่างตรงประเด็น เล่นเอาทัตซึยะสะดุ้งเฮือกออกมาทันที ส่วนจินได้แต่ตีสีหน้าเบื่อหน่าย พร้อมกับคิดวา ทำกับผู้หญิงยังไม่เคยมาพูดเรื่อง "ตามหาความรับผิดชอบ" แต่พอมาทำกะผู้ชายทีนี่เสือกมี น่าหัวเราะชะมัด!

"กูจะทำอะไรด้ายย เหี้ย กูไม่อยากพูดจาอุบาทว์ๆว่ากูเมาและไม่รู้เรื่อง แล้วจะให้กูทำไง ในเมื่อกูเป็นงั้นจริงๆนี่หว่า"จินว่าพลางกุมขมับส่ายไปมาอย่างเอือมระอา

"พูดจาได้เหี้ยดีแท้นะมึงเนี่ย เอ้า แล้วมึงจะเอาไงห๊ะ?" เรียวสบถด่าจินไปทีก่อนที่หันหน้ามาถามความเห็นทัตซึยะ ที่นั่งหน้าตาถมึงทึงจ้องจินตาแทบถลนออกมานอกเบ้า

"... มึงว่ามึงเมาใช่มะ มึงว่ามึงจำไม่ได้มะไอ้สันดาน เออ เป็นอันว่า กูจะรื้อฟื้นให้มึงเอง แต่คราวนี้กูจะเป็นคนเอามึงมั่ง!!!" ทัตซึยะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เล่นเอาจินสะดุ้งโหยง เงยหน้าหันมามองขวับทันที

"ครวยแน่ะสัด! เรื่องไรกูจะให้ไอ้คนหน้ายังกะผู้หญิงมาเอาตูดกูห๊ะ เสียศักดิ์ศรีกูหมด ให้กูโดนไอ้พียังดีกว่ามึงเลยเหอะ"เพราะคำพูดจาพาตีนแบบมีเสน่ห์เย้ายวน จึงเกิดมวยกันอีกรอบ โดยที่มีทัตซึยะเป็นผู้เริ่มโดยการลุกขึ้นกระโดดถีบยอดหน้าของจินจนร่างสูงหงายท้องตึงก่อนที่จะคว้าเท้าทัตซึยะที่เงื้อมง่าจะกระแทกลบงมาบนยอดอกเพื่อซ้ำอีกที และสุดท้ายผู้ห้ามทัพก็คือพ่อคนดี ยามะพี พระเอกขวัญใจป้าๆนั่นเอง

"พวกมึงจะกัดกันกูไม่ว่า แต่อย่ามาทำกันต่อหน้ากู เดี๋ยวกูมีเอี่ยวแล้วเกิดแอ็คซิเด๊นหน้ากูเป็นแผลคุณป๋าด่ากูกูจะมาเล่นพวกมึงต่อ โอเค๊!!!"

ทั้งสองยังคงไม่ตอบ ได้แต่จ้องหน้ากันแบบจะฆ่าให้ตาย โดยที่หน้าอกยังคงกระเพื่อมขึ้นลงเฮือกๆอยู่อย่างนั้น

"กูถามว่าโอเค๊! มึงฟังภาษาคนออกมั้ย? ถ้าฟังออกพวกมึงก็กลับมานั่งที่เดิมแล้วสงบสติอารมณ์ เดี๋ยวนัดนี้กูตัดสินเอง มึงๆเข้าใจมั้ยวะ ไอ้สัด!" คราวนี้ คนห้ามทัพเริ่มจะเป็นฝ่ายรบกับเขามั่งแล้ว หากไม่ได้เรียวฝ่ายเสริมมาห้ามไว้อีกที

ทั้งคู่หันมาพยักหน้าให้ยามะพีก่อนที่จะเดินกลับไปนั่งที่ของตนอย่างโดยดี แม้จะไม่สงบเสงี่ยมเท่าไหร่ แต่ก็เป็นอันว่าปลอดภัยจากการเกิดสงครามได้แน่

"ไอ้จิน กูคิดว่า ทัตจังพูดถูก ทึงเอาเค้าโดยที่เค้าไม่รู้ตัว มันก็หยามศักดิ์ศรีเคาเหมือนกัน เพราะงั้น มึงก็ยอมเค้าซะ อย่าเพิ่งสอด! กูยังพูดไม่จบ!!" ยามะพีกล่าวคำตัดสินฉอดๆ ก่อนที่จะเอ่ยปากตวาดห้ามเพื่อนตัวดีที่ทำท่าจะอ้าปากเถียง จนจินเป็นอันต้องหุบปากไป

"ส่วนทัตจัง จะไปว่าไอ้จินคนเดียวมันก็ไม่ถูก คราวนี้มันเกิดจากความเลินเล่อของนายด้วย เพราะงั้น พอไอ้จินเสร็จนายแล้ว ทีนี้ ก็เป็นว่าหายกัน เลิกแล้วต่อกัน ห้ามนำเรื่องนี้มาเป็นเหตุไห้กัดกันอีก เอาง่ายๆ ห้ามเอามาพูดถึงอีก ไม่ว่ากรณีใดก็ตาม โอเคมั้ย?" ทัตซึยะได้แต่พยักหน้ารับคำด้วยใบหน้าหงิกๆ ยามะพียิ้มให้ทีหนึ่งก่อนที่จะเอื้อมมือไปลูบหัวทัตซึยะ แต่ก็ได้รับการปัดมือออกมาเป็นของตอบแทน

"เอาน่าไอ้พี คนที่จะทำแบบนี้กับมันได้ก็มีแต่ไอ้เต่าสุดโอ๋ของมันคนเดียวนั่นแหละ" คำแขวะของจินเอ่ยขึ้นทันทีที่สีหน้างงงันของยามะพีฉายออกมา ทัตซึยะหันขวับไปมองด้วยสายเฉือดเฉือน ก่อนที่จะลุกพรึ่บ แล้วสะบัดตัวเดินกลับไปในห้องตนไม่นานก็ออกมาพร้อมกับร่างกายที่เพรียบพร้อมในชุดของเมื่อวานแล้วเดินตรงรี่ไปที่ประตูทันที แต่แล้วก่อนที่ร่างบางจะลับตา ทัตซึยะก็หันกายกลับมาทางห้องโถงอีกครั้ง

"มึงเตรียมตัวล้างลำใส้ใหญ่กับรูข้างหลังมึงให้ดีเลย ไอ้จิน" เสียงนุ่มๆที่กล่าวออกมาฟังดูเย็นยะเยือกสำหรับทุกคนในห้องม่เว้นแม้แต่นิชิกิโด ที่เถียงกับทัตซึยะประจำก็ยังอดไม่ได้ที่ขนจะลุก แต่สำหรับจิน นอกจากจะเสียวสันหลังแล้วยังเสียวด้านหลังช่วงล่างอีกต่างหาก มันเป็นเสียงคำสั่งรอทัณบนชัดๆ!

----------------------------------------------------------------------------------------------------

--------------------------ปัจจุบัน-----------------------------------------

"เชี้ยจินนนนนน  กูรอจนกูแข็งจนเหี่ยวไปรอบแล้วนะเว้ยยย มึงจะอาบน้ำรึล้างเครื่องในมึงว้า~ ห๊า!" เสียงโหวกเหวกโวยวายมาพร้อมกับเสียงทุบประตูปึงๆ แบบรัวเร็ว

"มึงก็ไปรูดของมึงให้แข็งอีกรอบสิสัด มาบอกกูแล้วจะไห้กูเอาไวยากร้ายัดปากมึงรึไง๊! ไอ้ควาย!!" แม้เสียงเรียกหน้าห้องน้ำว่าเถื่อนแล้ว คนกลับทำลายสถิติเถื่อนและกามได้อีก

"แหม ปากดีนักนะมึง เดี๋ยวกูจะเอาให้ตูดทะลุนั่งไม่ได้แม่งซะเลยเหรอก เหี้ยนี่" ทัตซึยะน่ามู่ทู่พร้อมบานกระปอดกระแปดกลับมาทิ้งตัวลงโซฟายาวปึบ หลังจากที่ถีบประตูห้องน้ำไปหนึ่งทีเพื่อระบายความหมั่นใส้จากคำพูดของจิน

ทางด้านจินที่นั่งแช่อ่างมาตั้งแต่น้ำยังไม่อุ่น จนมันร้อน และมันเริ่มเย็นอีกรอบ ก็ยังคงไม่ยอมลุกขึ้นออกจากอ่างไปแต่งตัวเสียที เพราะกะว่า ถ้าไม่สบาย ตัวรุม ทัตซึยะคงเห็นใจไม่ทำวันนี้เอาบ้าง แต่แล้วแผนก็ต้องเป็นอันล้มเลิก เพราะชั่วครู่ก่อน ร่างบางดันรู้ทัน เดินมาตะโกนหน้าห้องน้ำบอกว่า จะแช่นานๆให้ไข้ขึ้นก็ดี จะได้ไม่เสียแรงโอ้โลมตอนที่จินกะจะพยศ เก็บเอาไว้แทงอย่างเดียว สบายกว่าเป็นไหนๆ เล่นเอาจินแทบอยากเอาหัวโขกก็อกน้ำเคลือบทองเหลืองให้หัวแตกตาย แต่ติดว่า ห่วงแฟนคลับของตนที่มีมากล้นทั้งในและนอกประเทศจะเสียใจมากจนตายตาม ก็เลยหยุดความคิดนั้นเอาไว้เสียก่อน

"แม่งเอ้ยยย จะเอากูละเร่งจัง ทีตอนกูจะเอานี่วิ่งหนีกูรอบห้องเลยนะเมิง ไอ้ห่า!"จินบ่นสบถร่างบางที่เริ่มนั่งสัปงกรอจนเงกอยู่ข้างนอกถึงเรื่องราวในวันก่อนอย่างเสียไม่ได้ ก่อนที่จะมุดหัวดำลงในน้ำเพื่อทำใจรอรับผลกรรมจากการปากพล่อยในงานวันก๊งประจำอาทิตย์อย่างปลงๆ สุดท้ายจึงตัดสินใจขึ้นจากอ่างด้วยร่างกายที่สั่นเทาด้วยความหนาวและความเสียว(สัน)หลัง และริมฝีปากที่เริ่มคล้ำ

ปัง!

เสียงประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดออกด้วยฝ่าเท้ากระทบเข้ากับฝาผนังดังสนั่น พร้อมกับจินที่ยืนหน้าหงิกอยู่หลังประตูเดินย่างอาดๆตรงมาที่โซฟาที่ทัตซึยะเปลือยอกนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวนั่งรออยู่

"เอาเลยมึง! กูพร้อมแล้ว" จินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงมั่นคง พร้อมหลับตาปี๋ขณะที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าร่างบางที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา แต่แล้ว เมื่อผ่านไปซักพัก สิ่งที่เกิดขึ้นก็มีแต่ความเงียบสงัด

-เชี้ยยยเอ้ย จะเอากูยังทำเก็กให้กูลุ้น สัดเอ้ยยย- เพราะความเงียบนั่นทำให้จินเริ่มฟุ้งซ่านอีกครั้งหลังจากเตีรยมกายพร้อมไว้แล้ว จึงทำได้แต่ตะโกนด่าทัตซึยะในใจเพื่อกลบอาการฟุ้งซ่านแต่ทว่า ตราก็ยังไม่ยอมลืมขึ้นมา เพราะยังไม่ได้เตรียมมารับชมภาพบาดใจ

...............

.....

...

แต่แล้วก็ยังคงไม่อะไรเกิดขึ้น...

ความอดทนยของผู้ชายชื่ออคานิชิมันมีน้อยเกินพอที่จะรอไหว จินจึงเปิดหนังตาขึ้นแล้วเอื้อมไปคว้าคอเสื้อทัตซึยะขึ้นมาเขย่าแล้วไซโคเสียงใส่อย่างเหลืออด

"ไอ้เหี้ยเอ้ย! มึงจะเอากูได้รึยัง! สัดนี่ ปล่อยให้กูลุ้นขมิบตูดจนตะคริวจะกินอยู่แล้วยังเสือกลี... ... ลา..."

หลังจากที่ตวาดไปแบบหลับหูหลับตาด่าเพราะความกลัวผสมหงุดหงิดได้ไม่นาน ก็ได้ฤกษ์แหกตาขึ้นมาดูความเป็นจริงในตอนนี้ที่เห็นทัตซึยะหลับคอพับคออ่อน หัวโยกไปมาตามแรงเขย่าโงกเงก พร้อมกับเสียงตอบรับที่ได้ยินเพียงเสียง อือ อา ในลำคออย่างรำคาญเท่านั้น ทำเอาจินหยุดการกระทำแล้วถอนหายใจเฮือกออกมาอย่างหมดอารมณ์ ก่อนที่จะปล่อยร่างบางให้เอกเขนกอยู่ที่โซฟาตามเดิม

"ห่านี่ ทำกูซะเกร็งจนตะคริวจะแดกท้อง เสือกมานอนหลับเป็นตายรอกูนี่นะ  ไอ้ทัตซึยะเอ้ยยย" ร่างสูงพูดแบบขำ ก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆทัตซึยะที่ตอนนี้ ผืนผ้าขนหนูที่เป็นที่ปกคลฃุมร่างกายเพียงผืนเดียวคลายตัวจากการถูกมัดแล้วหมิ่นเหม่พาดอยู่ที่สะโพกมนเพียงเท่านั้น

จินที่มองดูอยู่ เห็นภาพนั้นก็ถึงกับฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ตัวเองทันที

"หึหึ มึงพลาดซะแล้ว เพื่อนเอ๋ยยย"

-------------------------------------------- ทู บี คอนตินิววว -----------------------------------------------

อีกนานกว่าจะมาต่อ  ขออำภัย คนที่อ่านรอบครึ่งแรก อันนั้นไม่เอา ตัดทิ้งฉึบ เพราะมันห่วย อันนี้ดีกว่าหน่อย หวังว่าถูกใจนะฮะ  เฮไปละ

พรู้พแล้ว ตรงไหนยังผิดอีกก็ขออำภัยมา ณ ที่นี้ ด้วยเน้อ~ -[]-/

ปล. ตัวแสดงรอง เค้าเรียกงั้น แบบที่จั่วหัวไว้มั้ยง่ะ?