UEDA_Aramode

Title:: เพื่อน... กูรักมึงว่ะ
Main Actor:: KAT-TUN 
Sub-Actor:: News

คำเตือน:: ติดเรท ฉ (NC-17) ทั้งทาง กายและวาจา เด็กๆที่ดีไม่ควรกดเข้ามาอ่านเว้นเสียแต่ว่า จะมีผู้ปกครองคอยชี้แนะ

และที่สำคัญที่สุด!!!   เรื่องนี้มีแต่คู่ไม่ธรรมดา อ่านแล้วรับไม่ได้ อย่าหาว่าเฮไม่เตือน...

ย้ำว่าคู่ไม่ธรรมดาจริงนะเอ้อ

03

อากาศกลางเดือนของฤดูใบไม้ผลิที่แสนจะอบอุ่นและสดชื่น แต่ ณ ตอนนี้ กลับไม่ทำให้อารมณ์ของพ่อยอดชายนายอคานิชิที่กำลังกรุ่นนั้น ดับลงไปได้เลย แม้ซักนิด ใบหน้าที่ใครๆก็ตรีตราว่าหล่อเหลากำลังหงิกได้ที่แบบที่สุดถึงที่สุด แถมรังสีพิฆาตก็ถูกปล่อยออกมาแบบไม่หยุดยั้ง จนกระทั่ง....

ผัวะ!!!!

.................................................................................................................

"ครวยเอ้ย ปามาหาแม่งหรอสัด!" โมโหครับ โมโห แม่ง คนกำลังครุ่นคิดแผนแก้แค้นไอ้ทัตซึยะอยู่แท้ๆ แม่งเสือกปามาทำลายสมาธิ แม่งปาเหี้ยไรมาวะ .... โห หนังสือสารานุกรมอารยธรรมตะวันตก มิน่า ยังกะถูกเสาไฟฟาด

"ไอ้ยู มึงอยากมีสถาณภาพเป็นศพแทนเป็นนิสิตใช่มั้ยวะ!!!"

"ไม่ใช่กรู!!!" ไอ้ยูหน้าซีด ตาลีตาเหลือกส่ายหัวยิกเลย ... ท่าจะไม่ใช่มัน งั้น มีแม่งคนเดียวที่กวนตีนผมได้ตลอดนอกจากไอ้หัวหน้าวงหน้าตุ๊ดนั่น

"ไอ้สัดคาเมะ!" ผมหันไปชี้หน้ามันทันที มันหันหน้ามามองผมช้าๆ พร้อมกับยกคิ้วโก่งๆของมันขึ้นเชิงว่า "จะทำไมกู"   เออ เดี๋ยวมึงได้รู้แน่ ไอ้เต่าครึ่งพุดเดิ้ลทอยเอ้ยยย ผมสาวเท้าไปกระชากคอเสื้อมันขึ้นมาทันที แต่มันยังไม่สะทกสะท้าน หรือผมยังโหดไม่พอ?? แต่ก่อนที่ผมกำลังจะทำอะไรก็....

 ผัวะ!!! ชัดเลย ความรู้สึกแบบนี้ ชัดๆ ... ผมปล่อยมือจากคอเสื้อไอ้คาเมะ แล้วก้มลงมองที่เท้าผม เห็นหนังสือเล่มเดียวกันกับเมื่อกี๊เด้ะๆแผ่หราอยู่ แถมแรงช้างสารบวกกับจุดโฟกัสที่แสนเคยชินแบบนี้ ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร เหอะ!

"ว่างนักหรือไง อคานิชิซัง" เสียงนุ่มๆแบบนั้นนั่นไง ทำไมผมจะจำไม่ได้

"ไม่เท่าคุณหรอกม้างง คุณลีดเดอร์" ผมหันหน้ากลับไปทางเดิมที่ผมเคยนั่งอยู่พร้อมกับเลิกคิ้วมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาตีสีหน้าโปกเกอร์เฟสที่ไม่ได้ทำมานานอยู่ตรงหน้าประตูนิ่งๆ แล้วทันทีที่ผมจี้จุดเรียกคำที่เจ้าตัวไม่ชอบอย่างจงใจอย่างนั้น สีหน้านั้นก็กระตุกเล็กๆตรงหัวคิ้ว ก่อนที่จะกลับมาเป็นเฉยชาอย่างเดิมเด้ะๆในเวลาไม่กี่วิ หึ อ่อนว่ะ!  แน่จริงมึงตีหน้าตายแล้วอย่าให้หลุดซีฟระ โด่~

มันเดินก้าวเท้าเข้ามาฉับๆ ผมเลยเตรียมตั้งการ์ดรับ ใครจะไปยอมโดนซ้ำสอง(สามมั่งเหอะ) แบบเมือเช้ากันล่ะ แม่ง นึกถึงเข่าลอยที่กินไปแทนข้าวเช้าแล้วยังจุกกระเพาะเมื่อเช้าอยู่เลย ใครวะใคร แม่งช่างคิด เอาหน้าตาแบบนี้ไปเรียนมวยเนี่ย เดี๋ยะพ่อจะเบิ๊ดกะโหลกคนต้นคิดให้สมองเสื่อมไปข้างเลยคอยดู

แต่ก่อนที่จะลงมือ มันก็เอื้อมมือไปดึงมือไอ้เต่าที่ยืนอยู่ข้างหลังผมพาเดินออกไปจากห้องเฉยดุ่ยซะงั้น .... เออ งงเว้ย

"อะไรของมันวะ" ผมพึมพำออกมาเบาๆ อย่างงงๆ ก่อนที่จะเดินส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมของผม

"จิน ขอถามไรหน่อยเหอะว่ะ" ยังไม่ทันที่จะนั่งตูดได้ร้อนดีเลย โคคิที่นั่งมองนิ่งอยู่ตั้งแต่เมื่อครู่ก็เดินตีหน้าเครียดมายืนอยู่ตรงหน้า

"เอาดิ่" ผมเสมองหน้ามันแว่บนึง ก่อนที่จะซุกหน้าลงกับแขนที่วางพาดอยู่บนโต๊ะข้างๆ

"ฟังดีๆหน่อยดิ่มึง ... คือ ... มึงน่ะ ไปทำอะไรกับทัตจังแรงๆไว้เปล่าวะ?" ผมขมวดคิ้วฉับเลย ทำไมมันรู้เรื่องนี้วะ ไหนแม่งบอกเองว่าให้เก็บเงียบ รึว่าไอ้ยู? ห่าเอ้ย

"กูรู้เองแหละ แต่กูไม่รู้ว่าเรื่องอะไร อย่าไปมองไอ้ยูอย่างงั้นดิ่มึง แค่นั้นมันก็มีเรื่องท่วมหัวหูมันแล้วนะเว้ย" ไอ้คิมันพูดขัดทันทีที่ผมเงยหน้าขึ้นมองไปทางไอ้ยู  ห่วงกันซะจรี๊ง~

"ก็ .... มีเรื่อง ... กันนิดหน่อย..." มั้ง .... ก็ คงจะมั้งน่ะแหละ 

"อืมๆถ้ามันแค่นั้นจริงก็ไปเคลียร์กันเหอะมึง กูเห็นแล้วกูกลัวแทนว่ะ มึงนะมึง หาเรื่องใครไม่หา ไปหาเรื่องกะทัตจัง ไอ้เต่ามันองค์ลงแล้วมึงจะรู้สึกเหอะ"

"เออๆ เดี๋ยวกูหาทางเองแหละ ขอบใจที่เตือนว่ะ" ไอ้คิยิ้มไห้ผมนิดๆแล้วมันก็เดินกลับไปนั่งฟังวอล์คแมนของมันต่อ

เฮ้อออ ผมถอนายใจออกมายาวๆ ทำไมชีวิตช่วงนี้แม่งมีแต่เรื่องวะ งานก็เยอะ แถมเรื่องไอ้ทัตซึยะก็เสือกมีมาแจมอีก นี่ถ้าไม่เคลียร์ ก็แบบที่ไอ้คิว่า ไอ้เต่าแม่งต้องมาแจมแบบร่วมด้วยช่วยกันยำ(ตรีน)ผมแน่ๆ แม่ง ปวดหัวว่ะ!!!

แก๊ก ปัง เสียงประตูปิดเบาๆดังขึ้น เรียกความสนใจของทุกคนให้มองไปทางจุดเดียวกัน

"ไอ้โนะ มาสายอีกแระนะมึง ช่วงเนี้ยถี่เกินไปแล้วนะ" เป็นไอ้คิที่ชิงด่าก่อน เออ ถูกของมันเว้ย

"เออๆ กูขอโทษ แม่ง บ่นแต่เช้า" เป็นที่น่าสงสัยมาก เพราะไอ้โนะมันตอบกลับแบบหงุดหงิดในที ไอ้คนที่ได้ชื่อว่าไอ้แป๊ะยิ้มแห่งวงเนี่ยนะ หงุดหงิด... ถ้าจะมีเรื่องเหมือนกันแหะ

"สายแล้วมั่งเหอะ" ผมที่มองอยู่พูดบ้าง เงี้ยแหละปกติของพวกผม เห็นเพื่อนซวยคือสุข เห็นเพื่อนทุกข์ก็แอบแหย่ เห็นเพื่อนผิดแล้วทับถมมันคือความปรีดา...  แต่วันนี้ยังมีอีกคนที่นั่งนิ่งอยู่คน ผมเหล่มองด้วยหางตา แล้วส่ายหัวน้อยๆให้กับหน้าที่ซีดนิดๆของไอ้ยู

ไอ้นี่ก็อีกคน ที่ปัญหาเยอะ ...

"เออ กูออกไปหาไอ้เรียวแปป พวกมึงจะเอาไรป้ะ?" ผมดันตัวลุกขึ้นพร้อมกับล้วงเอากระเป๋าตังค์ในเป้ที่วางกองอยู่ข้างๆ ไอ้คิถอดหูฟังออกข้างนึงมองผมแปปนึงแล้วส่ายหัวตอบ ส่วนไอ้ยูกะไอ้จุนโนะ อย่าไปพูดถึงเลยเหอะ แม่งเข้าสู่วังวนสงครามเย็นอีกรอบของอาทิตย์ไปแล้ว

ผมถอนหายใจเบาๆ แล้วก็เปิดประตูเดินออกไปจากห้อง

คิดๆไป ผมนี่มันก็โชคดีในระดับหนึ่งเหมือนกันแฮะ.... ถ้าไม่เทียบกับเรื่องเมื่อเช้าล่ะนะ  แหวะ นึกถึงแล้วจุกอกว่ะ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

โมโหว่ะ โมโหมาก แม่ง เกิดมาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะโมโหตัวเองได้มากเท่านี้เลยเหอะ แม่ง แม่งงง แม่งงงงง

นี่แหละคือสิ่งที่ผมทำได้ตอนนี้ ตอนที่เดินกระแทกเท้าไปตามทางเดินพร้อมกับลากคาเมะมาด้วยแบบนี้ มันน่าหงุดหงิดจริงเลยเว้ยยยยย!!!!!!

"ทัตจัง ฉันว่า ตรงนี้ก็เงียบคนแล้วล่ะ เล่ามาได้รึยังว่าเกิดอะไรขึ้น?" เสียงประท้วงของคาเมะที่ดังมาจากทางข้างหลังหยุดฝีเท้าผมไว้ ผมหันหน้าไปมองหน้าใสนั้น ก่อนที่จะหันไปคว้าที่จับประตูห้องๆหนึ่งทีท่าจะว่างแล้วพาเราทั้งสองคนเข้าไปในนั้น 

"คือ... " ทำไงดีอ้ะ ... จะพูดไงดีวะ ถึงคาเมะจะเป็นคนที่ไว้ใจได้ เป็นที่พึ่งได้ดี แต่เรื่องแบบนี้ อีเรื่องแบบนี้ จะพูดได้เหรอ? แถม ... เรื่องเมื่อเช้าอีก ทำเอาเฮิร์ตไปได้อีกรอบ คนอย่างแม่ง เก่งจริง เรื่องกวนประสาท ยั่วโมโห ยั่วส้นตีน แม่ง แม่ง แม่ง!

"ทัตจัง" เสียงคาเมะเรียกชื่อผม เลยได้สติ ผมได้แต่ส่งยิ้มแหะๆไปให้มัน ... เอาไงดี เอาไงดี โอ้ยย อย่ามามองหน้ากันแบบนั้นนะคาเมะ เดี๋ยวปั๊ด จับกด น่ารักเว้ย ผู้ชายอะไรวะ น่ารักฉิบหาย ขนาดดัดผมพลาดยังน่ารัก ยิ่งมาทำตาแบ๊วเอียงหัวนิดๆแบบนี้ น่าร้ากกกกกกกกก โฟร้ยยยยย

ไม่คิดเปล่า ผมคว้าตัวคาเมะมากอด แม้ไม่นิ่มเท่าที่คิด แต่ก็หอมดี ผมชอบแบบนี้ แบบน่ารักๆแบบนี้น่ะ เสป็คผมเลยทั้งน่ารัก ทั้งแสนดี อย่าว่างั้นงี้เลยนะ ก็ผมน่ะ มันผู้ชายนะ ทั้งแท่ง! แถมตอนม.ต้น ม.ปลายก็ออกจะป็อป เป็นเอสของทีมบาส สาวกรี๊ดตรึม ทำไมมันต้องมามีเรื่องแบบนี้ด้วยวะ ถ้าเป็นคาเมะล่ะก็ ผมยังพอเข้าใจ ก็นะ...แต่นี่มันผมนะ ดูเด้ะ กล้ามเนี่ยกล้ามที่ไปฟิตมาเนี่ย! ความสูงก็เกินมาตรฐานหญิง(ญี่ปุ่น)แท้ นะเว้ย! ไอ้เชี่ยจิน มึงมองเห็นมั่งมั้ย ว่าที่มึงกอด มึงแกล้ง มึงหยอก มึงทำแบบนั้นแบบนี้จนตูดกูระบมน่ะ กูเป็นผู้ชายยยยยยยย เห็นม้ายยยย ไอ้ควาย!!!!

คิดถึงมันพาลอารมณ์ขึ้น อย่าให้พูดถึงเรื่องเมื่อเช้า ของจะขึ้นเอาด้วย ไอ้สันดานนั่น! แม่งเลว

"ทัตจัง... กอดแน่นจังเลย" เสียงพูดประท้วงของคาเมะทำให้ผมรู้สึกรีบผละออกทัน

"ขอโทษนะคาเมะ ไม่ได้ตั้งใจน่ะ แค่คิดอะไรเพลินแล้วอารมณ์มันเลยเผลอขึ้นน่ะ ขอโทษนะ" ผมตีสีหน้ารู้สึกผิดเต็มที่ คาเมะได้แต่ส่งยิ้มน้อยๆมาให้ผมก่อนที่จะทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาแล้วดึงผมลงไปด้วยก่อนที่จะกดหัวผมลงให้ไปหนุนที่ตักของมัน

"ตอนนี้ทัตจังท่าทางจะร้อน นอนก่อนให้เย็นกว่านี้ เดี๋ยวถึงเวลาค่อยว่ากัน นะ..." คาเมะพูดพลางเอามือมาลูบหัวผมให้ผ่อนคลาย ผมชอบจังเลย เสียงแหบๆที่พูดแบบนั้นกับสัมผัสแบบนี้ เหมือนจะทำให้ผมค่อยๆเลิกคิดมากเรื่องงี่เง่า แล้วในที่สุด ผมก็ผล็อยหลับไปคาตักคาเมแบบนั้น ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ แต่ก็คงจะนานพอเท่าที่ผมจะพักได้อย่างเต็มอิ่มล่ะนะ...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ย้อนกลับไปเมื่อเช้าของวันนั้น

แสงสว่างจ้าสาดทะลุแผ่นเปลือกตาบางรวมทั้งกระแสลมอ่อนๆจากเครื่องปรับอากาศช่วยปลุกร่างที่กำลังหลับอย่างมีความสุขให้ตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ 

"อือ" เสียงนุ่มครางครึมในลำคออย่างรำคาญแสงแดด แต่ก็พยายามฝืนตนให้ลุกขึ้นนั่งเพื่อไปทำหน้าที่ตามการงานของตนที่มีในเช้าของวันใหม่ มือเรียวขยับยกขึ้นมาเพื่อที่จะขยี้ตาไล่ความง่วงงุนที่กำลังโจมตีอย่างหนักและต่อเนื่อง แต่แล้วก็ต้องเอะใจ เมื่อรู้สึกได้ถึงความร้อนของผิวกายที่สัมผัสอยู่ตรงช่วงเอวและหน้าท้องของตน

ตาคมเหลือบลงมองที่หน้าท้องตน ก็พบกับท่อนแขนขนาดย่อมของใครซักคนวางพาดอยู่อย่างพอดิบพอดี

เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เห็นเพียงครู่ ก็ได้สติพอที่จะชักเท้าขึ้นและออกแรงยันไปในทิศที่น่าจะมีเจ้าของแขนท่อนที่วางพาดตนนอนอยู่อย่างแน่นอน และก็เป็นอันเป็นผล เมื่อทันทีที่แรงฝ่าเท้าเข้ากระทบกับวัตถุ มวลนั้นก็เคลื่อนที่ไหลลื่นลงถลาไปตกกระทบลงกับพื้นไม้ปาร์เกต์ที่ถูกคลุมด้วยพรมขนนิ่มดังปึ้ก ตามด้วยเสียงของเจ้าตัวที่ส่งเสียงร้องโหวกเหวกโวยวายออกมาอย่างตกใจในสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนได้ไม่นาน เสียงนั้นก็เงียบเสียงไป สร้างความประหลาดใจให้ทัตซึยะได้ไม่น้อย 

ทัตซึยะชะโงกหน้ามองลงไปที่ปลายเตียงตนเพื่อมองดูผลงาน แต่แล้วร่างที่ตกลงไปนั้นจู่ๆก็กระโดดผางขึ้นมาทับร่างของทัตซึยะไว้  ร่างนั้นนั่งคร่อมลงเหนือยอดอกของทัตซึยะมือข้างหนึ่งพันธนาการมือทั้งสองของทัตซึยะไว้แน่น ก่อนที่จะใช้มืออีกข้างบีบเข้าที่คางแหลมแล้วกระชากให้ใบหน้าคมนั้นเงยขึ้นเพื่อสบตากับตน

"มึงเป็นห่าอะไรของมึงอีกวะ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วนะ ที่มึงถีบกูโดยที่กูไม่ตั้งตัวน่ะห๊ะ!" ร่างนั้นไซโคเสียงเถื่อนพร้อมทั้งจ้องมองใบหน้าของทัตซึยะที่ตอนนี้แดงเถือกไปทั่วทั้งใบหน้าและลำคอ ลมหายใจของร่างบางถี่กระชั้นจนร่างที่นั่งทับอยู่นั้นกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อยตามแรงของลมหายใจ

"แล้วนี่มันก็ครั้งที่สองของกูเหมือนกันที่ต้องตื่นนอนมาโดยที่กูเจอผู้ชายเหี้ยๆอย่างมึงมานอนกอดกูไว้อยู่แบบนี้ มึงน่ะแหละ เป็นห่าอะไรวะ!" ทันทีที่จบคำช่วงล่างของทัตซึยะก็ทะลึ่งพรวดฝืนยันขึ้นมาก่อนที่จะปล่อยให้ตกลงอย่างรวดเร็วจนแรงที่มือของจินเผลอคลายออก ทัตซึยะฉวยโอกาศกระชากออกอย่างรวดเร็วแล้วซัดกำปั้นเข้าที่คางของจินเต็มๆแรงจนสติของจินเกือบหลุดแต่เจ้าตัวยังคงยั้งไว้ได้เอามือเท้ายันเตียงไว้ก่อน แต่ก็ได้ไม่นานเมื่อทัตซึยะที่พลิกร่างหนีจากการคร่อมทับไปลุกขึ้นยืนตั้งหลักเหวี่ยงหน้าแข้งเข้าที่ยอดอกจินเต็มเปา ทำให้จินที่ฝืนยันกายไว้ได้ลอยละลิ่วลงไปนอนสลบกองอยู่ที่พื้นปลายเตียงในทีเดียว

ปากอิ่มของทัตซึยะขบกัดเข้าหากันอย่างแรงจนริมฝีปากนั้นห้อเลือดปริ่มจะไหล แต่เมื่อนึกได้ว่าวันนี้มีงานตอนบ่ายจึงได้แต่กระฟัดกระเฟียดเดินกระแทกเท้าเข้าห้องน้ำไปอย่างเหลืออดในอารมณ์

ส่วนทางด้านจนที่นอนฟุบแหมบอยู่กับพื้นห้องนั้นก็ฟื้นคืนสติได้หลังจากที่ทัตซึยะแต่งตัวออกไปหาที่สงบใจได้ไม่นาน....

----------------------------------To be contineud--------------------------------------------------------

ตอนนี้เหมือนเฮรู้สึกว่ามันออกแนวเครียดๆนิดหน่อย นะ แต่... ช่างเถอะ(เฮ้ย!)
เอาเป็นว่า ห่วยไง ก็ด่ามาได้ ไม่ว่ากัน แต่เรื่องคู่นี่ เฮแพลนไว้แล้วว่าจะเอาใครคู่ใคร เพราะงั้นไม่มีเปลี่ยนนะคะ(จะมีก็แต่ จะใส่พ่อยามะพีดีมั้ย ถ้าใส่ จะเอาไปกิ๊กใครดี พีเรียวมันก็เกลื่อนแล้ว แต่เฮก็ชอบ รึจะเอาแบบนั้นดี มันง่ายดีด้วย เหอเหอเหอ(แกนี่- -") ) ช่างเถอะ เดี๋ยวนึกได้ จะมาต่อใหม่อีกทีวันหลัง วันที่เก้าดีมั้ย?... ถ้าได้น่ะนะ เหอะๆๆๆ
ตอนนี้ก็พยายามต่อฟิกเก่าๆให้จบอยู่ พยายามอยู่นะคะ(พี่แป๋ว ... เฮพยามอยู่นะ เรียวดะน่ะ เพียงแค่มันเข็นไม่ออกเท่านั้นเอง แหะๆ^-^")
อยากต่อฮังกรี ก็เล่นเอาเครียดจนไปไม่เป็นกันไปข้าง อิฟิกข้างชาตินี่... ยากเนอะ แต่รักมันมากกว่าอันอื่น ก็จะพยายามกันต่อไป ใครที่เคยอ่านไว้ก็รอเถอะนะ เฮขอ(ขอกันหน้าด้านๆ 555) คาดว่าไม่เกินเดือนนี้ เฮจะมาต่อฮังกรีอ้ะ แน่ๆ(นะ... มั้งนะ....) เอาล่ะไปแระๆ วันนี้เฮมาเล่นร้านแพง ตังยิ่งมีน้อย ต้องใช้สยอย่างตระหนี่ เนอะ บายบี๋~

อ้อ ก่อนจาก... กันบล้อคเบี้ยวด้วยภาพบาดใจลัทธิ

credit:: I forgot but I guess this pic from jejinda.livejornal

ปล. เหมืนจะเป็นภาพประกอบฟิก เค้าอยากอ่านฟิกนี้~~~~~
คู่นี้ ฝรั่งมันก็เขียนวุ้ย นึกวง่าจะมีแต่ อคาเมะอยากอ่านคู่ยูจินด้วยจัง ใครจะใจดีแต่งให้อ่านบ้างน้า~~

edit @ 3 May 2009 14:54:03 by pierce