UEDA_Aramode

Title:: รักนะ... จุ๊บส์ๆ
Cast :: Ryo x Tatsuya 

06

ปากอิ่มแดงที่เม้มเข้าหากันแน่น มาพร้อมกับใบหน้าหงิกงอของทัตซึยะที่ตอนนี้มานั่ง อารมณ์บูดอยู่ที่ร้านกาแฟเจ้าประจำของตนในตึกบริษัท

"พี่บ้า! คิดจะสั่งก็ดีแต่พูดสั่งๆๆๆ ไม่เคยเปิดโอกาสให้ถามก็ตัดสาย โมโหแล้วนะ!!" เสียงทุ้มนุ่มพึมพำคำรามอย่างไม่พอใจอยู่คนเดียวเบาๆในลำคอ หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากพี่สาวว่า ยังไม่ให้กลับบ้าน จะไปโต๋เต๋ที่ไหนก็ตามใจ ... เมื่อคิดถึงเสียงหวานของพี่สาวที่สั่งขึ้นมา เสียงพ่นลมขึ้นจมูกอย่างขัดใจก็เกิดขึ้นอีกเป็นรอบที่สิบแล้วตั้งแต่ร่างบางมานั่งทีนี่

ในขณะที่ร่างเล็กกำลังตั้งหน้าตั้งตาดูด ช๊อกโกแลตเย็นแก้วที่สามจนเสียงดัง โกรกกกก เพื่อระบายอารมณ์ ไหล่ตนก็สัมผัสถึงมือแกร่งที่ยื่นมาจับตนจากทางด้านหลัง ใบหน้าสวยหันไปมองด้วยสีหน้าหงุดหงิด แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ก็ตีสีหน้าเบื่อหน่ายขึ้นมาทันที...

"มีอะไร ไอ้พวก เดอะ แก็ง" ทัตซึยะเอ่ยถามขณะพ่นลมออกทางจมูก แล้วหันมาเอาหลอดทิ่มๆลงไปในแก้วที่เหลือแต่น้ำแข็งเล่น

"แหม~ ไอ้พรสวรรค์ด้านตั้งชื่อเล่นนี่ยังไม่หดหายไปตามอารมณ์ดีๆที่หายไปเลยนะ คุณลีดเดอร์~" ชายหนุ่มหน้าคมเอ่ยเสียงกวนพลางฉีกยิ้มชวนกระตุกส้นส่งไปให้ก่อนที่จะลากคาเมะลงมานั่งข้างๆตน

"ถ้าคิดจะมากวนประสาทล่ะก็ ไปให้ไกลๆหน้าฉันเลยไป ไอ้อ้วน!" สายตาคมเขียวๆที่ส่งไปให้จินที่ทำลอยหน้าลอยตาผิวปาก แต่ยังไม่วายเอ่ยเถียงเสียงเบาๆว่า "ผอมแล้วมั่งเหอะ"  ยิ่งกระตุ้นต่อมโทสะทัตซึยะได้เป็นอย่างดีแท้ แต่ถ้าไม่ติดที่คาเมะเอามือฟาดไปที่พุงของจินตั้งปุ้ก! และจินมันไม่ทำหงอกับคาเมะที่ส่งสายตาดุๆไห้ล่ะก็... ทัตซึยะคนนี้คงได้อาละวาดจนร้านพังเป็นแน่

"นี่ทัตจัง แล้วไม่กลับบ้านเหรอ? มานั่งคนเดียวแบบนี้แล้วไอ้เตี้ยล่ะ" เสียงนุ่มของผู้อาวุโสแห่งวงคัตตุนเอ่ยถามหลังจากที่เดินไปสั่งเครื่องดื่มของตนและยามะพีเสร็จก็ลากเก้าอี้มานั่งใกล้ๆลีดเดอร์ตาโตต่างวง แต่เพราะคำถามของนากามารุ ทำเอาอารมณ์ที่กำลังหงุดหงิดจนแทบเดือดของร่างเล็กนั้นมอดลงไปอย่างรวดเร็ว

"สูงตายล่ะนายน่ะ! ... เรียวคงไม่มานั่งด้วย" ก็ฉันเป็นคนออกปากว่าไม่อยากเจอเองนี่นา .. เสียงเหงาๆที่ตอบออกไป แต่เสียงหงอยๆที่ตอบในใจนั้น ยิ่งทำให้หน้าสวยนั้นจ๋อยหู่ลงไปมากกว่าเดิม แต่นากามารุก็ไม่ได้สะทกสะท้าน แม้สายตาดุๆของคาเมะจะส่งมา หรือสายตาหวานๆโตๆของยามะพีมองปรามก็ตามแต่

"เอ้อ... ทะเลาะกันมาล่ะซิ" นากามารุเอ่ยออกมาลอยๆ ก่อนที่จะหันหน้าทำทีเป็นว่ากำลังสำรวจร้านกาแฟร้านใหม่อย่างสนอกสนใจเสียเต็มประดา เพื่อหลบสายคมกริบของทัตซึยะที่ปราดมองมาอย่างแฝไว้ด้วยรังสีการฆ่าฟัน

"อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ เรื่องที่พวกนายรู้เรื่องกันหมดแล้วน่ะ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยอย่างฟึดฟัดในคอ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปคว้าแก้วที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งมาเทใส่ปากเพื่อดับอารมณ์หงุดหงิด

"เออ พวกฉันรู้หมดแล้ว... จากปากไอ้เรียว..." จินเป็นคนต่อบท ก่อนที่นิ่งเงียบไปซักพักเพื่อสังเกตุปฏิกิริยาของคนตรงหน้า ก่อนที่จะลอยหน้าลอยตาพูดต่อขณะเอื้อมมือไปรับกาแฟกับเค้กช็อกโกแลตร้อนๆจากยูอิจิที่ส่งมาให้จากทางริมโต๊ะ

"ตอนไอ้เรียวมันเล่า มันก็เล่าแบบซังกะตายอ้ะเนอะพี แถมยังเดินหงอยๆเป็นหมาถูกตัดหางปล่อยวัดทิ้งก่อนกลับอีกแน่ะเนอะ" จินพูดไปมือก็จิ้มเค้กเข้าปากตัวเองไป สลับกับป้อนคาเมะไปโดยไม่เกรงใจสายตาของยูอิจิที่มองมาแบบหมั่นใส้ในที พร้อมกับหันไปยักคิ้วส่งซิกให้ยามะพีที่นั่งดูดชามะนาวเออออไปกับตนด้วย

"ใช่ๆ วันนี้เรียวจังน่ะ นั่งเงียบทั้งวันเลยแหละ ทั้งที่ปกติน่ะ จะชอบลุกไปแกล้งชิเงะ ไม่ก็ ยูยะออกจะบ่อยๆ แถมข้าวกลางวันก็ไม่ยอมกิน ทั้งที่วันนี้เป็นข้าวหน้ายากิโทริของโปรดแท้ๆเลยด้วยล่ะ" ฝ่ายยามะพีตัวดีก็ใช่ย่อย เห็นร่างเล็กที่นั่งฟังเงียบเริ่มมีท่าทีหงอยพร้อมกับสีหน้าเป็นห่วงก็เริ่มที่จะกระพือฉีดน้ำมันใส่ไฟเข้าไปใหญ่

ในขณะที่ยูอิจิกำลังจะอ้าปากพูดสนับสนุนทับถมออกมาบ้าง มือเรียวของทัตซึยะก็ตบลงที่โต๊ะโครมใหญ่ ก่อนที่จะผุดกายลุกขึ้นยืน แล้วหยิบกระเป๋าเหวี่ยงขึ้นบ่าแล้วรีบก้าวไปที่เคาท์เตอร์ทางด้านหน้าเพื่อจ่ายเงินค่าช็อกโกแลตเย็นทันทีโดยไม่ทันได้เห็นสีหน้าของคนในวงที่นั่งพูดจ้อยๆอยู่เมื่อครู่ว่าแอบลอบยิ้มกันได้เจ้าเล่ห์ขนาดไหน ส่วนคาเมะที่นั่งดูดชามะนาวเย็นเงียบๆหันไปป้องปากตะโกนบอกทัตซึยะที่กำลังจะก้าวขาพ้นร้านออกไป

"เห็นเรียวจังว่าแว่วๆว่าจะไปที่บ้านทัตจังแน่ะ" 

ทัตซึยะที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบวิ่งเผล็วออกไปทันที จินที่อมยิ้มมองอยู่ก็หันมาแท๊กมือกับนากามารุที่นั่งอยู่อย่างรู้กันก่อนที่จะหันไปฉวยหอมแก้มคาเมะหนึ่งทีเพื่อตบรางวัล...

"ไอ้เรียวเว้ย ช่วยกันขนาดนี้ถ้าแกยังง้อไม่สำเร็จจะตัดมันออกจากกลุ่ม เนอะไอ้พีเนอะ" จินพูดจบก็หันมายิ้มยิงฟันขาวให้ยามะพีก่อนที่จะหันไปตักเค็กเข้าปากอย่างมีความสุขและท่าทางสนุกสนานซะเต็มประดา....

--------------------------------------------------------------------------------------------

  สายลมยามเย็นที่พัดเอื่อยๆลอดมาทางหน้าต่างที่เปิดอ้ารับลมและอากาศสดชื่นจากสวนเล็กๆนั้นมองดูน่าสบาย แต่สำหรับร่างที่นั่งทับส้นพับเพียบอยู่กลางห้องนั่งเล่นอย่างนิชิกิโด เรียวกลับเหงื่อกาลแตกพลั่กลงอาบใบหน้าอย่างไม่ทราบสาเหตุ...

"นายจะเอายังไงอีกนิชิกิโด" เสียงหวานที่พูดออกมานั้นไม่หวานสำหรับเรียวเลยซักนิด เมื่อเรียวที่เงยหน้าขึ้นมามองเห็นรอยยิ้มที่ดูคล้ายแสยะขู่เสียมากกว่าส่งมาให้ตน ยิ่งทำให้เหงื่อเม็ดเป้งที่ไหลลงมายิ่งเพิ่มความเร็วเพราะมีอีกเม็ดไหลมาสมทบเข้าไปอีก

-โอ๊ย... นิชิกิโดเริ่มป๊อด- เรียวที่ข่มใจกล้าเดินเข้าบ้านมาแล้ว เมื่อมาถึงตอนนี้กลับมาสั่นคลอน แทนที่จะสั่นสู้ อาการใบ้เริ่มรับประทาน ประสาทเริ่มหมุน จึงได้แต่ส่งเสียงอึกอักอยู่ในลำคอ จนกระทั่งเสียงฝ่ามือเรียวของหญิงสาวตบลงกับผืนพรมหนึ่งทีแรงๆ จึงจะได้เรียกสติที่ลอยไปไกลของเรียวกลับมา ... แม้จะมาพร้อมอาการสะดุ้งเฮือกใหญ่ก็ตามที

"หูหนวกเรอะ ฉันถามก็ตอบมาเซ่!!!"

"จะเอาทัตจังคร้าบบบบ"

ด้วยอำนาจตกใจจนสติหลุดหรือเพราะเหตุใดก็ไม่ทราบ คำพูดดั่งการเอาคอพาดเขียงจึงหลุดออกจากปากของนิชิกิโดอย่างไม่มีปิดบัง และดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ต้องการ เพราะเมื่อรู้ตัวว่าตนเองได้เอ่ยอะไรออกไป มือไม้ที่บิดเป็นเกลียวจนกระดูกแขนแทบเสียรูปเป็นเกลียวโปเต้ในทีแรก ก็โบกไหวไปมาเป็นพัลวัน ก่อนที่จะมาลงเอยด้วยการเอามาปิดปากตน

"อ้ะ คือไม่ใช่นะครับ มันไม่ใช่ มันเป็น"

"นายจะบอกว่าที่นายพูดเมื่อกี๊ไม่ได้ตั้งใจ เป็นอุบัติเหตุงั้นซิ?" เสียงหวานของหญิงสาวเอ่ยถามขัดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ทำให้เรียวที่ลุกลี้ลุกลนกลับมามองใบหน้าเธอด้วยท่าทางสงสัย ก่อนที่จะพยักหน้ารับคำหงึกๆเล็กๆอย่างอับจน

"งั้นที่นายจูบน้องชายฉันแล้วบอกว่ารักเมื่อวันก่อนก็เป็นเรื่องไม่ได้ตั้งใจ เป็นอุบัติเหตุเหมือนกันซินะ" เสียงหวานเอ่ยออกมาครั้งราวกล่าวสรุปความ ทำให้เรียวที่นั่งก้มหน้างุดๆอยู่ ผงกขึ้นมาและเอ่ยโต้กลับไปอย่างอัตโนมัติทันที

"ไม่ใช่ครับ"

เป็นอีกครั้งที่ใบหน้าสวยของหญิงสาวบึ้งตึงขึ้นมา หญิงสาวยืดกายขึ้นนั่งตัวตรง ดวงตาคมมองไปที่เรียวนิ่งๆด้วยสายตาจริงจัง ก่อนที่เสียงหวานจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างและคำพูดรัวเร็วทีชัดเจน

"นิชิกิโดซัง ฉันจะบอกกับคุณอีกครั้ง และเป็นครั้งสุดท้าย ทัตซึยะ คือน้องชายของฉัน คุณเข้าใจคำว่าน้องชายมั้ยคะ? นั่นหมายความว่าทัตซึยะเป็นผู้..."

"ผมรู้ว่าทัตจังเป็นผู้ชายครับ" เสียงเข้มของเรียวเอ่ยขัดขึ้นมาก่อนที่หญิงสาวจะเอ่ยจบ เสียงนั้นฟังดูจริงจัง พอๆกับสายตาดุของเรียวที่ส่งมาให้กับหญิงสาวตรงหน้า

"ก็ดีนี่คะ ที่คุณรู้"

"ครับผมรู้ ... แต่ผมจะพูดอีกครั้งว่าผม "รัก" ทัตซึยะ โดยที่เค้าเป็นผู้ชาย เป็นน้องชายของคุณ เป็นลูกชายของคุณลุงคุณป้า ครับ ผมรักเค้าครับ"

น้ำเสียงที่หนักแน่นของเรียว มาพร้อมกับความจริงจัง และคำพูดที่เปิดเผย หญิงสาวที่ได้ฟัง แม้จะนับถือเรียวในเรื่องความเปิดเผย แต่ในสามัญสำนึกที่เธอได้รับรู้มาแต่เด็กก็กำลังค้านหัวชนฝาอยู่เช่นกัน เรียวปากสวยที่แต้มด้วยสีแดงของลิปสติก ขบเม้มเข้าหากันอย่างครุ่นคิดด้วยความลำบากใจ ก่อนที่เอ่ยคำค้านออกมาอีกครั้ง

"แต่..."

"ขอให้ฟังผมพูดให้จบได้มั้ยครับ?" แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะเอ่ยออกมาเป็นคำ เรียวกลับชิงขอตนเป็นผู้พูดเองเสียก่อน เรียวปากแดงของหญิงสาว ขบเม้มเข้าหากันอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะตอบ ชายสูงวัยที่จู่ๆก็โผล่เข้ามาทางด้านหลังหญิงสาวก็พูดโพล่งตอบแทน

"นั่นสิ ฟังเจ้าหนุ่มนี่ให้จบก่อนแล้วกัน"

"คุณพ่อคะ!!" หญิงสาวเอ่ยเรียกชายสูงวัยด้วยน้ำเสียงตระหนก พร้อมทั้งเอี้ยวกายหันไปมองตามร่างของชายสูงวัยที่เดินมานั่งลงตรงหน้าเรียวอีกคน

"จะเป็นไรไปเล่า ไหนๆเจ้าตัวเค้าก็สู้อุตส่าห์ฝ่าด่านกำแพงเจ้าเด็กหัวดื้อนั่นมาได้แล้วนี่ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้านี่น่ะ มันมีอะไรดีถึงกับขนาดที่เจ้าทัตซึยะมันยอมรับได้น่ะ เอ้าว่าไง พูดมาเลย"

ชายสูงวัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงกันเองพลางรูดไทด์ที่คอออกแล้วกำรวบแบบลวกวางลงที่ข้างกายตน ก่อนที่จะหันมามองเรียวแบบเต็มตาพร้อมยกแขนชันที่หน้าขาข้างหนึ่ง

ด้วยทีท่าที่มาผิดแผกจากหญิงสาวที่คอยกีดกัน เมื่อมาเจอกับท่าทางพร้อมลุยได้ทุกอย่างของชายสูงวัยทำเอาเรียวออกอาการเอ๋อลงเล็กน้อย ก่อนที่จะตั้งสติได้แล้วโค้งหัวลงทำความเคารพตามมารยาทที่ตนมี

"ท่าทางสมองไม่เต็มแบบนี้ทัตจังไม่ได้รักหรอกค่ะ แค่หลงชั่ววูบเท่านั้นแหละ คุณพ่ออย่าบ้าจี้ตามน้ำนะคะ!" เสียงหวานใสเอ่ยออกมาขัดคอเสียก่อนที่เรียวจะอ้าปากพูดเสียอีก แถมเรื่องที่เอามาขัด ก็ตรงเสียจนเรียวที่นั่งฟังอยู่อดที่จะยั้งปาก ไม่ให้เถียงไม่ได้

"ถ้าทัตจังไม่รัก ผมจะทำให้รักครับ"

คำเถียงของเรียวที่ดูเหมือนจะออกมาทันควัน ทำให้คนทั้งคู่เงียบเสียงลง ก่อนที่ชายสูงวัยจะหันไปเอ่ยกับหญิงสาวน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

"มันก็พอดูได้นี่นา"

"ปากไวน่ะซิไม่ว่า" หญิงสาวบ่นงุบงิบออกมา แต่ก็ต้องยอมลงให้ เพราะผู้เป็นพ่อของตนเริ่มหันไปมองใบหน้าของเรียวด้วยสายตาคมกริบแฝงแววค้นหา

"เอ้า ว่าไงล่ะเรา"

เรียวที่ราวกับโดนสายตาของชายสูงวัยสะกด ถูกปลุกให้ตื่นด้วยคำถามเบาๆแต่ชัดเจนทุกคำ ตาคมดุของเรียวมองตอบกลับไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ต่างจากครั้งแรกที่มีแววของความประหม่า ก่อนที่จะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงในเส้นเสียง

"ผมจะมาขอทัตซึยะกับคุณลุงคุณป้าแล้วก็คุณพี่ครับ!" .... อาจเป็นเพราะอับจนหนทางในด้านความคิดสรรค์สร้างคำพูดหรืออะไรก็ไม่อาจทราบได้ ผู้ชายร่างกระทัดรัดผู้มีนามว่านิชิกิโด เรียว จึงได้พูดจา อาจหาญโผงผางออกไปราวกับไม่ได้ผ่านการใตร่ตรองนึกคิดจากรอยหลบของเส้นหยักในสมอง .... หลังจากเอ่ยคำจบ สิ่งที่ตามมาคือความเงียบงัน เป็นความเงียบที่ราวกับอากาศถูกดูดไปจนหมด ...

-..........  อ๊างงงงงงงงงงง  นี่กรูพูดอารายออกปายยยยยยยยยยยยยยยยยย ..............-

เสียงโหยหวญค่ำครวญดังคว้างอยู่ในหัวนิชิเรียวอย่างไม่มีจุดจบของมันขึ้นมาทันที...

-----------------------------ทูบีคอนตินิวววว--------------------------------------------------------------

ตัดแบ่งฟิกที่ดราฟค้างไว้ชาติเศษ เหตุผลน่ะเรอะ!? ข้าพเจ้ามีซำเหมอ~

แต่เอาโดยรวมนะ เฮอยากลองของ ...

กิจกรรมต้นไม้ของบล็อกช่างน่าลิ้มจนเอาของเก่าที่ดองไว้มาเล่าใหม่เลยทีเดียว