UEDA_Aramode

Title:: What about we that call?
Cast:: Jin Akanishi,Tatsuya Ueda,Tomohisa Yamashita,Kazuya Kamenashi

06

 เสียงใบมีดกระทบกับเขียงไม้ถี่ๆดังขึ้นเบาผสมกับกลิ่นของน้ำซุบมิโสะที่เริ่มเดือด คาเมะยิ้มให้กับภาพที่เห็นตรงหน้า ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเย็นขึ้นกระดกดื่มดับกระหาย ในขณะที่กำลังจะเอ่ยปากเริ่มบทสนทนากับทัตซึยะ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

 เรียวคิ้วโก่งของคาเมะขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย เพราะหากมีคนมาหาตน ก็น่าจะกดอินเตอร์โฟนตรงด้านล่างแล้วเรียก ไม่น่าจะมีเสียงเคาะประตู มือเรียววางขวดน้ำเย็นลงบนหลังตู้เย็น สบตากับทัตซึยะที่ละมือจากการทำมื้ออาหารเย็นตรงหน้าหันมามองทางตนด้วยความสงสัยเช่นเดียวกัน

"เดี๋ยวฉันออกไปดูเอง" คาเมะว่าพลางส่งยิ้มให้ทัตซึยะ ร่างบางพยักหน้ารับเบาอย่างเข้าใจ ก่อนที่จะหันไปจัดการกับมื้ออาหารตรงหน้าต่อให้เสร็จ

ขาเรียวก้าวไปที่ประตู แล้วชะโงกใบหน้ามองลงไปที่ตาแมวที่นานทีปีหนตนจะได้เห็นประโยชน์จากการมีอยู่ของมัน แล้วร่างของคนที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ทำให้กรามของคาเมะกระตุกอย่างไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที มือเรียวปลดกลอนออกไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนทันที

  "ไม่ทราบว่ามาหาใครครับ?" คาเมะเอ่ยทักพร้อมกับยกยิ้มให้ร่างตรงหน้า

 "ผมมาหาทัตซึยะครับ" จินตอบกลับด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่เรียบเฉย

 "ไม่มีคนที่ต้องการพบคุณที่นี่" ใบหน้าใสเอียงไปด้านข้างเล็กน้อยขณะตอบกลับร่างสูง คำตอบของคาเมะทำเอาเส้นเลือดตรงสันกรามของจินปูดขึ้นมาเล็กน้อย ขายาวก้าวขึ้นไปข้างหน้าเล็กน้อย ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันมากขึ้นดวงตาประกายกล้าของคาเมะสบกับดวงตาคมของจินอย่างไม่ยี่หระในอารมณ์คุกรุ่นที่ปะทุขึ้นที่มองเห็นได้ง่ายในดวงตาของจิน

  "ฟังนะ วันนี้ ผมจะมาคุย คนที่ผมต้องการพบอยู่ข้างในห้องนี้ เพราะงั้น กรุณาอย่าขวาง" คำพูดที่ดูสภาพ แต่กับท่าทางที่คุกคามช่างขัดกันอย่างเห็นได้ชัดของจิน คาเมะเดาะลิ้นเบาๆ ก่อนที่หันหน้ากลับส่งเสียงถึงคนในห้อง

  "มิโฮะจังห้องข้างๆน่ะทัตจัง เหมือนจะมีเรื่องให้ฉันช่วย เดี๋ยวมานะ"

  "อื้ม กลับให้ทันข้าวเย็นล่ะ" เสียงนุ่มคุ้นหูตะโกนตอบกลับ เรียกให้ใบหน้าจินมองเข้าไปในห้อง แต่สายตาเห็นได้เพียงแค่ชั้นวางรองเท้า ประตูก็ปิดลงและร่างตนก็ถูกเหวี่ยงไปติดกำแพงทันที โดยที่ร่างของคาเมะตามมาติดๆ คาเมะคว้าเข้าที่คอเสื้อเชิ้ตของจินและใช้แขนกดเข้าที่หัวใหล่ดันให้แผ่นหลังกว้างของจินแนบสนิทกับกำแพง

 "ข้อดีของแมนชั่นแพงๆก็คือ มันเก็บเสียงได้ดี นายว่างั้นมั้ย?" คำถามของคาเมะได้คำตอบมาเป็นลูกโหม่งของจินที่เกือบจะถูกดั้งจมูก แต่คาเมะไหวทัน จึงได้เพียงแค่ปลายคาง แม้จะไม่ถูกเป้าที่เล็ง แต่ตอนนี้ลำแขนที่พันธนาการตนก็คลายลงแล้ว

 จินไถลลำตัวไปด้านข้างหนีออกจากแนวลำแขนของคาเมะ ก่อนที่จะปล่อยหมัดทั้งที่ตนยังยืนไม่มั่นคง กำปั้นพุ่งเข้าที่สันกรามคาเมะ แต่แล้วคนที่ถูกล็อกเป้าก็เอนหลบและชักหมัดสวนกลับทันที

หมัดของคาเมะซัดเข้าจังๆที่ดั้งจมูก เล่นเอาจินแทบล้มลงไปนั่งกอง หากที่แต่เรียวขายาวก้าวประคองลำตัวไว้ได้ทัน ความปวดหนึบและความมึนของสมองที่ถูกกระเทือน ทำให้จินชะงักค้างสะบัดใบหน้าไปมา แต่ก่อนที่จินจะรู้สึกตัว คาเมะก็ยกเท้าขึ้นถีบอัดร่างของจินเข้าที่กลางลำตัว จินลอยตามแรงถีบของคาเมะจากด้านหน้าไปกระแทกเข้าที่กำแพงด้านหลัง ความจุกขึ้นจู่โจม จินล้มไปกองหน้าทิ่มพื้นทันที

คาเมะไม่ปล่อยให้เสียเวลา เรียวขายาวตวัดหวดแข้งลงที่กลางลำตัวอีกครั้ง คราวนี้ ร่างของจินกระเด้งไปด้านข้างกองอยู่หน้าประตูห้อง จินคู้ตัว พยายามลุกขึ้น แต่เมื่อเห็นฝ่าเท้าคาเมะที่กำลังยกขึ้น จึงเปลี่ยนเป็นกลิ้งลำตัวหลบไปด้านข้างแทน คาเมะจิ๊ปากอย่างขัดใจ ก่อนที่จะสาวเท้าเดินตามร่างที่พยายามกระเสือกกระสนลุกหนีตน

แต่แล้วจินก็ยันกายลุกขึ้นได้ ร่างคาเมะก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าตนพอดี คาเมะปล่อยหมัดเสยเข้าที่คางอีกครั้ง จินเบี่ยงหลบทันคว้ากำปั้นคาเมะไว้ได้ จินกระชากกำปั้นคาเมะไปทางด้านหลัง ทำให้ลำตัวคาเมะเซเข้าไกล้ตน จินยกเข่าขึ้นสวนกระแทกเข้าที่สีข้างคาเมะพอดี คาเมะกัดฟันต่อความจุกพุ่งหัวขึ้นสวนหมายกระแทกที่ปลายคางแต่จินเงยหน้าหลบทัน ก่อนที่จะเตะเข้าที่ข้อพับด้านในทำให้คาเมะทรุดลงคุกเข่า จินยกเข่าขึ้นเสยพอดีกับจังหวะที่หน้าคาเมะก้มลงต่ำตามแรงล้ม ทำให้ลูกเข่าของจินอัดเข้าที่ปลายคางคาเมะพอดี  

 ใบหน้าใสลอยหวือตามแรงกระแทก ร่างคาเมะหงายหลังพึ่งไปนอนหรากับพื้น ท่ามกลางสติที่เต้นตุ้บจากสมองที่กำลังเขย่าอยู่ในกะโหลก คาเมะรู้สึกถึงความอุ่นที่ไหลออกจาหางคิ้ว คาเมะสะบัดหน้าไปมาเบาๆไล่อาการมึนเมื่อรู้สึกว่าสมองเริ่มเข้าที่ จินไม่ปล่อยให้เสียโอกาส ขายาวสาวเท้าเข้าไป จับร่างคาเมะพลิกคว่ำ คว้าข้อมือบิดขึ้นไพล่หลังและกดน้ำหนักตนลงทันที

 เสียงหอบหายใจดังก้องไปทั่วทางเดิน จินสูดลมหายใจเข้าออกอย่างเอาเป็นเอาตาย เพื่อปรับระดับลมหายใจให้ตนสามารถพูดได้ แต่คาเมะกลับผ่อนลมหายใจเข้าออกช้าๆนอนนิ่งงัน อย่างสงบ

 "... ที่ ..ที่ฉัน ... ... ฉันมาวันนี้ ... ฉันมาบอก ... เรื่องสำคัญที่ฉันลืมไป ... ไม่ได้มาหาเรื่อง .... เพราะ ... เพราะงั้น ... ฉัน ...  ..  ขอ.. ขอร้องนาย ...  ... อย่าขวาง " จินเค้นคอพูดออกมาอย่ายากลำบาก เสียงพูดที่สั่นเทาและแสนเบาดังขึ้นสลับกับเสียงสูดหายใจเข้ายาวๆ และถี่ครั้ง

 คาเมะที่นอนนิ่งฟังคำพูดของจิน เหลือบตาขึ้นมองใบหน้าจิน ก่อนที่จะเหลือบไปมองซากอะไรซักอย่างที่เคยดูเป็นช่อดอกไม้ที่ตอนนี้เละกองอยู่ข้างประตูหนีไฟ

 "อะไรล่ะ" คาเมะเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบฟังเสียงหอบหายใจราวคนขาดอากาศหายใจ ที่ตอนนี้เริ่มดีขึ้นจากตอนแรก เรียวปากบางยกยิ้มหยันที่มุมปาก ก่อนที่จะเอ่ยคำต่อ

 "อะไรที่นายต้องการจากของที่นายปล่อยมือไปแล้ว? ความรู้สึกเสียดายมันบอกให้มารึไง"

  "ไม่ใช่!!" เสียงทุ้มตวาดตอบคำพูดเย้ยหยันจากร่างข้างใต้ตน จินปรับลมหายใจที่เริ่มแรงขึ้นอีกครั้งให้เบาลง ก่อนที่จะพูดต่อความออกมาด้วยน้ำเสียงที่ใกล้จะเป็นปกติ

 "ฉัน ไม่ได้เสียดาย ที่สำคัญ ฉัน ไม่เคยคิดที่จะปล่อยทัตซึยะไป ฉัน... ฉันน่ะ" เสียงทุ้มเริ่มขาดหายไป ก่อนที่จะพยายามเอ่ยคำออกมา แต่เสียงที่ได้ช่างแหบแห้งจนไม่อาจฟังออกมาเป็นคำ

  คาเมะที่นอนนิ่งอยู่ใต้ร่างจิน พ่นลมหายใจออกมาเบาๆอย่างเบื่อหน่าย ก่อนที่จะรวบแรงใช้แขนข้างที่เป็นอิสระดันตัวลุกขึ้นนั่งทันที ทำให้ร่างจินที่กดอยู่บนตัวคาเมะต้องปล่อยข้อมือและถอยออกจากร่างคาเมะ จินถลาลุกขึ้นยืนถอยห่างจากคาเมะทันที

 ภาพที่เห็นทำให้คาเมะกระตุกยิ้มอย่างขบขัน

  "เออน่า ไม่หาเรื่องนายแล้วน่า" คำพูดราวสงบศึกที่ออกมาจากปากบางของคาเมะ ทำให้จินเลิกที่จะสืบเท้าถอยออกห่าง ก่อนที่จะหันไปดูร่างของคาเมะตรงหน้าชัดๆอีกครั้ง เมื่อเห็นร่องรอย จึงทำให้รู้ว่า ที่ตนกดคาเมะได้ เพราะความฟลุกชัดๆ ก็ในเมื่อหน้าจองตนที่รู้สึกได้ตอนนี้ นอกจากปากและคิ้วจะแตก ยังรู้สึกปวกหนึบๆที่แก้มซ้าย รวมทั้งหน้าผากอีกด้วย กลับกันที่อีกฝ่าย แม้จะได้เลือดที่หางคิ้ว แต่นอกจากนั้น ก็แทยไม่มีรอยอะไรบอกให้รู้ว่าเพิ่งเกิดเหตุการณ์อัดกันมาแบบตน

  "หึ หมัดนายแบบนี่ก็หนักเหมือนกันแหะ" คาเมะยกมือขึ้นจับคางบีบไปมาเบาๆ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นสบตาร่างสูงแล้วเผยยิ้มให้บางๆ ก่อนที่จะยกนิ้วขึ้นชี้หน้าจิน "แต่ลูกเข่าน่ะ เจ๋งสุดว่ะ หึหึ" คาเมะว่าพลางหัวเราะลงลำคอ ขณะที่มือเรียวขยับลงไปล้วงที่กระเป๋ายีนส์ แล้วโยนวัตถุสีเงินไปให้จินที่ยืนงงกับท่าทีของคาเมะที่ต่างจากครั้งแรกราวฟ้ากับเหว

  "ข้าวน่ะ อย่าลืมบอกทัตจังเหลือไว้เผื่อฉันด้วยล่ะ" คาเมะว่า ก่อนนี่จะเดินหันหลังไปทางลิฟต์ จินขมวดคิ้ว ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองร่างที่กำลังเดินห่างออกไป ขายาวขยับก้าวตามร่างคาเมะไป เรียวปากแดงขยับอ้าออก ก่อนที่จะหุบลง แล้วก็อ้าออกอีกครั้ง ก่อนที่จะเอ่ยคำพูดออกมา

  "ขอบใจ" ไม่มีเสียงตอบใดๆออกจากปากของคาเมะ แต่จินกลับยิ้มส่งให้ร่างที่กำลังยืนนิ่งอยู่หน้าประตูสีเงินนั้นนิ่งๆ ก่อนที่จะหันหลังเดินกลับไป โดยไม่ทันสังเกตุเงาที่สะท้อนจากประตูสีเงินเมื่อร่างที่ยืนหันหลังให้นั้น ที่มุมปากบางกำลังยกขึ้นยิ้มให้...

--------------------------------------To be continued--------------------------------------------------- 

ช่วงเม้าท์นอกเรื่อง

แบบว่า เพิ่งดู คุณชาย... วันเดอร์...อืม คิดอยู่ ตาลุงน่าจะเอาพีวีที่ฉายข้างบนมาทำเป็นสเปแถม หวังว่าลุงคงจะใจดีนะ ขอเหอะ ไอ้เฮอยากเห็นแบบเต็มๆ อยากรู้ว่า อิคุณชายมันจะทำออกมาให้เป็น อเมริกันป็อปซักแค่ไหน อยากรู้จริงๆนะเนี่ย รู้สึก แกนี่ นับวันๆ จะกลายเป็นอเมริกันชน เอาเถอะ ฉันก็เริ่มจะเบี่ยงเหมือนกันแหละ  หลังจากที่กลับมาบ้าเพลงฝั่งเกาะอังกฤษกับฝั่งอเมริกาเนี่ย ยอมรับว่ะ ว่า... ทิ้งพวกแกไป... นานอยู่- -" เอาน่า เอาน่า

ส่วนเกอิชาหนุ่ม โมริ รันมารุ เอ้ย ซามูไรหนุ่มรันมารุ ไม่ใช่สิ พ่อซามูไรวัยใสกิ๊ก คาเมนาชิ ... บอกคำเดียว กูโครตถูกใจว่ะ!!!

ไม่หยาบเน้อ เพราะ ไม่มีอะไรที่จะบอกความรู้สึกหลังดูเธอ กระดึกๆ บึ๊กๆ ย้วยย้ายๆ ร่าย ร่าย บนเวทีได้อีกแล้ว แบบว่า เพลงนี้น่ะ ที่จริง เป็นโซโล่เดียวที่ไอ้เฮฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เอาจริงๆนะ ทั้งอัลบั้มน่ะ แค่เพลงเดียวที่กดเพื่อฟังย้ำโดยเฉพาะ นอกนั้น ... แล้วแต่อารมณ์ว่าจะขี้เกียจกดรีโมตรึเปล่าเท่านั้น แล้วนี่... โซโล่ดัน ... ถูกใจอย่างหนัก อะไรนักหนา ความจริงฉันรักแกนะคาเมะ  แต่... แกจะให้ฉันคลั่งเลยเหรอ? อย่าเลย แค่อุเอะคนเดียว ไอ้เฮก็เหนื่อยแระ อย่าเรยนะ แต่ ถ้าทำอีก ....ก็ดี เพราะฉันชอบดู .... เพราะแกแหละ ทำให้ฉันเริ่มมีอารมณ์เก็บตังซื้อคอน นอกเหนือจากที่เก็บเพื่อจะเรียน โฮกกกกกกก

อุเอดะคุง คือว่า รู้ตัวบ้างมั้ย ว่า... อุเอดะคุงเป็นคนที่ร้องไลฟ์ได้ดีกว่าร้องแบบอัดเดโมน่ะ... แบบว่า สองเพลงละนะ ร้องดีกว่าเดโมเยอะเลย....

แล้ว ...ข้างบน .... โรมิโอ (กระพริบตาปริบๆ) ไม่มีอะไรจะพูดค่ะ!

ไม่ได้ว่าอะไร แต่ไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆนะคะ

แต่ชอบท่อนโซโล่... เท่าที่เห็นน่าจะเป็นคีย์บอร์ดธรรมดานะ ดีดได้เพราะดี ไม่ใช่เพราะดีธรรมดา เพราะดีมาก แบบ โครตจะมากๆ แอบคิดเล็กน้อย ว่าทำไม ฮานะมาโอฯ ไม่เป็นเปียโนทั้งเพลง แต่คิดไปคิดมา แบบนี้ก็ดีไปอีกแบบ เพราะขืนเป็นเปียโนทั้งเพลงคงแบบว่า ไร้สีสันน่าดู แบบนี้ก็ดูสนุกไปอีกแบบ ดูได้จากท่าทาง อัน ลัลล้า ... โดดไปร้องไป เด้งไปร้องไป แอบส่ายเล็กๆไปตามจังหวะ ... จะ.... น่ารัก ไปถึงไหนคะคู๊ณณณณณณ

อุเอะเป็นคนที่ร้องเพลง(+แสดงออก) ตามทำนองซินะ อืมๆ เข้าใจๆ ...

และสุดท้าย ไฮคาดว่า ก็คงจะไม่ดูแฟนแคมอีกแล้วล่ะ จะอ้วกบวกขัดใจ รอดูเป็นดีวีดีไปเลยแล้วกัน สะใจดี ดูแบบเต็มๆ ด่าแบบเต็มๆ(?) กรี๊ดแบบเต็มๆ เอาเถอะ ซักวัน จะไปฟังแบบเสียงสดๆถึงที่เลยเถอะ พ่อคุณ

รู้สึกนอกเรื่องคราวนี้ มันจะ ยาวกว่าฟิกที่ลงมั้ย?-*- .... แต่ ไอ้เฮแต่งเรื่องนี้จบไปห้ารอบแล้วนา แต่ละรอบ มันไม่เหมอืนกันซ้าดดดดด ติ๊ด-*- แต่คราวนี้ จะเลือกเอาอันที่มันแว่บแบบเด่นชัดที่สุดมาลงล่ะเน้อออ

เอ้อ แถมๆ แบบว่า อคานิชิ เห็นแบบพีวีที่อินโทรแกร้องกึ่งแร็พใช่มะ ไอ้อันที่เหมือนบ่นๆน่ะ ตอนนั้นน่ะ แกเหมือน สนู้ปด็อกในพีวีbottomของ pussycatdoll เลยอ้ะ นอกนั้น แกก็จะออกแนว จัสตินว่ะ พูดถึงจัสติน ตอนแรกที่ได้ยินว่าแกมีร้องเฟธ.กะคริสตี้นะ ฉันก็คิดว่าเพลงแกจะคล้ายๆ love sex and magicของciara ซะอีก พอไปฟังดู ... แกมันเด็กแร็พเปอร์นี่หว่า ว่างๆนี่ฟังเอมิเนมล่ะซี้~

เอาเถอะ นอกเรื่องมายาว เฮไปล่ะเน้อ~ เจอกันใหม่ เมื่อไอ้เฮนึกคำเขียนเรื่องเก่าได้ บ๋ายบี~ ^A^)/

อ้อ สุดท้าย เกือบลืมๆ

กลายเป็นปอมเปอร์เรเนี่ยนไปซะแล้วอุเอะเฮ ... แต่ ........  เสื้อนั่น ... มันอะไรกันฟะ!!!! ขัดลูกตาเฟ้ย!

edit @ 23 Jul 2009 20:50:45 by pierce