UEDA_Aramode

Title: What about we that call?
Cast : Jin Akanishi, Tatsuya Ueda, Tomohisa Yamashita, Kazuya Kamenashi 

End

"ฉันลืมบอกนายไป... ฉันรักนาย"

     ทัตซึยะตาโตกับคำบอกรักสายฟ้าแลบของจิน ปากอิ่มอ้าหวอออกมา   จินที่เห็นกริยาท่างของทัตซึยะก็นิ่วหน้าออกมา 

 "เฮ้ ทำหน้าแบบนี้น่ะ มันรู้สึกแย่กว่านายบอกฉันว่า 'งั้นหรอ' อีกนะ"

 ทันทีที่ได้ยินคำของจิน ปากที่อ้าก็หุบลงสนิท ดวงตาโตกระพริบปริบๆ มือเรียวยกขึ้นมาจับเอามือของจินออกจากหน้าตน ใบหน้าสวยก้มลงส่ายไป-มา ก่อนจะเงยขึ้นมามองจินด้วยสีหน้าเครียดๆ เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันจนบางเฉียบจนเกือบเป็นเส้นตรง  ทัตซึยะจ้องมองจินอย่างเงียบๆเพียงครู่ ก่อนที่อาการอึ้งแข็งเป็นรูปปั้นนั้นจะหายไป และเสียงหัวเราะในลำคอก็ดังออกมาจากทัตซึยะ ใบหน้าสวยก้มลงต่ำ และส่ายไปมาเบาๆ มือเรียวยกขึ้นกุมเข้าที่หน้าผากมน   

   "อะไร?" จินเอ่ยคำถามเมื่อเห็นท่าทีของทัตซึยะ ท่าทางที่เคยประหม่าเริ่มกลับมาวางท่าตามฉบับของนายแบบ ใบหน้าคมเชิดขึ้นมองคนตรงหน้า แววตาฉายความขุ่นข้องใจที่เคลือบไปด้วยอารมณ์ที่เริ่มขุ่นมัว

  ทัตซึยะสะบัดหน้าขึ้นมองจินด้วยใบหน้าเรียบเฉย หากแต่แววตากลับวาววับไปด้วยความโกรธ เอ่ยย้อนกลับด้วยน้ำเสียงตวัด

 "ฉันสิที่ต้องถาม นายล้อเล่นอะไร"

  "ห๊ะ!?"

ทัตซึยะขบเม้มเรียวปากอิ่มอย่างอัดอั้น มือเรียวยกขึ้นคว้าเข้าที่คอเสื้อจินแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง

  "ฉันถามว่านายกำลังล้อเล่นอะไรอยู่! คราวที่แล้วเล่นเป็นเพื่อนนอน คราวนี้ จะเล่นเป็นอะไรล่ะ คนรักแบบเล่นๆอีกรึไง!!" เสียงของทัตซึยะที่ตวาดใส่หน้าจิน ไม่ได้ทำให้จินเกิดความรู้สึกท้อถอยลงไป หากแต่กลับบันดาลโทสะห้เสียมากกว่า มือแกร่งคว้าเข้าที่ข้อมือของทัตซึยะ แล้วรวบกำกระชากออก จินใช้กำลังพลิกร่างของทัตซึยะดันไปติดกำแพง จับข้อมือทั้งสองตรึงเอาไว้ด้วยกันแน่น ใบหน้าคมยื่นเข้าไปใกล้

  "ฉัน-ไม่ได้-ล้อเล่น" ถ้อยคำที่ชัดเจนถูกสะกดออกมา ด้วยน้ำเสียงที่จินเค้นลงต่ำด้วยความพยายามที่เก็บอารมณ์โทสะไว้ให้มิดที่สุด

  ทัตซึยะ จ้องกลับไปที่ใบหน้าของคนตรงหน้า ดวงตาที่แดงก่ำสันกรามที่เส้นเลือดปูดขึ้นเห็นเป็นไรบางเนื่องจากฟันกรามที่ขบกันอย่างแรง ลมหายที่จินพยามผ่อนลงจนทำให้หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเฮือกๆ นั่นทำให้ทัตซึยะสั่น ใบหน้าสวยหันหนีไปทางด้านข้างเพื่อหลบเมื่อรู้สึกได้ความร้อนผ่าวที่เริ่มแผ่กระจายไปทั่วขอบตา ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น จนเป็นตรงบางเฉียบ

 จินที่เห็นจึงผ่อนแรงที่ตรึงข้อมือของทัตซึยะออก และก้าวถอยฉากห่างออกไปหนึ่งก้าว ใบหน้าคมก้มลงต่ำด้วยความสำนึก ปากแดงขยับอ้าเอ่ยคำ แต่ในทีแรกน้ำเสียงกลับเหือดหาย จนกลืนน้ำลายลงคอก่อนที่จะเอ่ยออกมาอีกครั้ง

  "ขอโทษ"

 ทัตซึยะที่ได้ยินกลับยิ่งหันหน้าหลบเข้าหากำแพงมากยิ่งขึ้น

  "นาย... ไม่เชื่อ ..ฉันซินะ"  จินเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง ทั้งที่พยามกลืนน้ำลายลงคออีกครั้งแต่ก็พบแต่ความเหนียวหนืดราวกับทั้งปากถูกราดไปด้วยกาว

  ทัตซึยะหันใบหน้ากลับมาเผชิญกับจินอีกครั้ง ดวงตาวาวไปด้วยประกายจากหยาดน้ำ ริมฝีปากอิ่มสั่นระริกก่อนที่จะขยับเอ่ยคำ

   "ไม่เชื่อ"

  คำตอบกลับของทัตซึยะเรียกให้จินละสายตาจากพื้นและปลายเท้าตัวเองเงยขึ้นมามอง หยดน้ำใสๆที่ค่อยๆไหลกลิ้งลงมาตามเนินแก้มใสทั้งที่เจ้าตัวพยายามอย่างที่สุดทีจะขังมันเอาไว้ข้างใน จินยกมือขึ้นจับหัวของทัตซึยะและดึงเข้าไปซุกลงที่อกของตน ก่อนที่จะยกเรียวแขนอีกข้างขึ้นกอดกระชับร่างที่มาอยู่ในอ้อมอกนั้นแน่น จมูกโด่งซุกลงที่ลำคอของทัตซึยะ

   "ฉันจะทำยังไงให้นายเชื่อ? บอกที... ทัตซึยะ"

  หัวทุยของคนที่ถูกขังอยู่ในอ้อมกอดส่ายไปมาจนเส้นผมยุ่งเหยิง และหน้าอกของจินเปียกชื้นเป็นทางยาวด้วยน้ำตาที่ไหลเปรอะไปตามใบหน้าเนียนที่ขยับเกลี่ยไปมา

  "ไม่เชื่อหรอก ก็นาย จะมารักฉันได้ยังไง" เสียงอู้อี้ที่ดังลอดออกมาจากแผงอกของจินถูกครั่นด้วยเสียงสูดน้ำมูกฟืดใหญ่ จนจินอมยิ้มขันออกมาและหุบยิ้มลงเมื่อทัตซึยะเริ่มเอ่ยคำต่อพร้อมกับเสียงสูดจมูกที่ดังเข้ามาคั่นเป็นระยะ "ก็นาย ไม่ได้รักฉันนี่ นายเคยบอกฉันไว้ ฉันจำได้ ...ฟืดดด... แล้วที่สำคัญ ... นายมียามะคุงอยู่แล้วนี่ แนน่ะ  ฉันน่ะนะ ... ต้องมานั่งสมเพชตัวเองทุกครั้งที่นึกถึงเขาขึ้นมา มันทำให้ .. อึก ฮื่อ ..   มันทำให้ฉันน่ะ รู้สึกว่าตัวเองน่ะ น่าสมเพช .. ฮึกก ฟืดดดด ... น่า น่ารังเกียจ ... ฮึ ... ฉันน่ะไม่อยากจะ รู้สึกแบบนั้น ...... อีกแล้วนะ หึ ฮืออออ"   เสียงคำพูดที่เดี๋ยวดังเดี๋ยวเบา และสลับกับเสียงสูดจมูกและเสียงกลั้นก้อนสะอื้นถูกปล่อยโฮออกมาในที่สุด ใหล่บางสั่นสะท้าน จนจินยิ้มไม่ออก เรียวแขนเพิ่มแรงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเพื่อปลอบโยนร่างที่อยู่ในอ้อมอก จินโอบกอดร่างนั้นอยู่อย่างนั้น จนในที่สุดร่างในอ้อมอกก็เริ่มที่จะนิ่งลง และเสียงร้องโอก็เริ่มเงียบหาย แม้จะยังพอมีเสียงสะอึกให้ได้ยินอยู่บ้างประปรายก็ตามที

จินคลายอ้อมแขนลง มือแกร่งยกจับที่หัวใหล่มนดึงร่างที่ซบอกตนอยู่ให้ออกห่างเพื่อสบตา

 "ฉันขอโทษ" จินเอ่ยคำนี้อีกครั้งพร้อมยิ้มที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด นิ้มหัวแม่มือยกปาดเช็ดเข้าที่เนินแก้มไล่ความเลอะเทอะของคราบน้ำตาออก

 "ฉันมันโง่เองที่ลืมเรื่องที่สำคัญที่สุดสำหรับนาย ฉันมันซื่อบื้อที่ทำเรื่องง่ายๆให้กลายเป็นเรื่องยาก ฉัน..." จินหยุดคำเพียงครู่ ขณะที่หันหน้าหนีไปอละหันกลับมา มือเรียวเกาะกุมที่ไหล่มนดึงตัวทัตซึยะเข้าไปกอดอีกครั้ง ใบหน้าคมฝังจมลงที่ซอกลำคอ ทัตซึยะสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำอุ่นๆเพียงครู่ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในแทบทันที่ที่สัมผัสผิว

 "ฉันขอโทษ เพราะถึงฉันจะรู้ตัวว่าฉันไม่ได้ดีเด่ขนาดไหน แต่ก็ไม่มีวันที่ฉันจะปล่อยนายไป ฉันรักนาย"

จินผละอ้อมกอดตนออก มือแกร่งกุมเข้าที่ข้างแก้มของทัตซึยะ นิ้วหัวแม่มือแตะเบาๆเข้าที่เรียวปากอิ่มของทัตซึยะ ก่อนที่จินจะค่อยๆเลื่อนหน้าตนลงใกล้ จนลมหายใจทั้งคู่ผสมกันกัน  และเรียวปากแดงก็ประกบเข้าเบาๆที่เรียวปากของทัตซึยะ หนึ่งครั้ง ก่อนที่จะผละออกมา และใช้ดวงตาที่บ่งถึงความจริงจังไว้ข้างในจ้องไปที่ดวงตาของทัตซึยะ และจูบลงเบาๆอีกครั้ง แต่คราวนี้ เป็ฯฝ่ายทัตซึยะเองที่ยกมือขึ้นคล้องคอจินกดหัวไว้และเพิ่มน้ำหนักบดริมฝีปากตนเข้ากับปากของจิน

 จินตาโตกับการกระทำของคนตรงหน้า ก่อนที่จะเผยยิ้มออกมาอย่าวดีใจ และอ้าปากรับรสจูบหวานฉ่ำของทัตซึยะที่ส่งมาให้ตน

 ทั้งสองซึมซาบรสหวานของรสจูบหันเนิ่นนาน ก่อนที่จะผละออกจากกัน ทัตซึยะหายใจหอบยืนพิงกับร่างของจิน ที่กำลังยืนยิ้มอยางมีความสุขมองคนในอ้อมอกตน ใบหน้าหล่อลดระดับลงไปใกล้หูของทัตซึยะ และเอ่ยคำด้วยสำเนียงที่เตมไปด้วยความคลึ้มใจ

 "เชื่อฉันแล้วใช้มั้ยล่ะ?" 

  "ไม่ใช่ว่าเชื่อนายหรอกนะ แต่เพราะฉันน่ะ ... รักนาย"   

   แม้คำจบประโยค จะเบาแสนเบา จนแทบไม่ได้ยืน แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของจินก็ผุดขึ้นมาในทันทีที่ทัตซึยะเอ่ยคำจบ จินเผยรอยยิ้มกว้างมากกว่าที่ทำอยู่ออกมา ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นอมยิ้ม และดวงตาก็ประกายวาววับแฝงด้วยความเจ้าเล่ห์ตามฉบับตน จินเอียงหน้าและจูบลงที่หูนิ่มของทัตซึยะ

  "งั้นไปพิสูจน์ความจริงใจของฉันกันเถอะ"

ว่าไม่ว่าเปล่า เจ้วตัวลดตัวก้มลงไปช้อนตัวทัตซึยะขึ้นพาดบ่าจนคนที่ไม่ทันตั้งตัว หวีดออกมาด้วยความตกใจ ขายาวชักเท้าเดินข้ามห้องไปยังห้องที่น่าจะดูเป็นห้องนอน มือเรียวเอื้อมจับลูกบิดเปิดเขาไป ก่อนที่จะหันตัวกลับหลัง

   "นี่ห้องนายป้ะ?" ถามจบนิ้วเรียวก็กดสวิตไฟเปิด ทางทัตซึยะที่กำลังงงกับการกระทำของจิน และกำลังมึนกลับแสงจ้าภายในห้อง เมื่อมองไปรอบตัวก็เผลอพยักหน้าออกมา จินที่เหลือบมองอยู่ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา ก่อนที่จะหันตัวกลับเข้ามาทางด้านในของห้อง และก้าวไปยังเตียงหลังใหญ่ กอนที่จเหวี่ยงร่างของทัตซึยะไปวางไว้บนเตียง และไสตยขึ้นคร่อมทับร่างของบทัตซึยะทันที

 "จะทำอะไรเนี่ย! ไม่เอานะเว้ย!!!"  ทัตซึยะโวยวายใส่จินที่ยิ้มหน้าเป็น และก้มลงจูบเบาๆที่ริมฝีปากตน ก่อนที่จะเอ่ยคำออกมาด้วยเสียงกระซิบตรงปลายจมูกของทัตซึยะ

  "รักนายนะ"

 ใบหน้าของทัตซึยะแดงก่ำขึ้นมาทันที ดวงตาคมรอกไปมาเพื่อหลบเลี่ยงการประสานตาสุดชีวิต แต่ก็ต้องเป็นอันแลว เมื่อจินจูบเข้าที่ตนอีกครั้งเบาๆ และเอ่ยคำบอกรักด้วยเสียงกระซิบอีกครั้ง

  "รักนาย ทัตซึยะ" เรียวปากแดงของจินคลี่ยิ้มบางๆ ทัตซึยะที่เห็น มุ่ยหน้าลงเล็กหน้อย แม้แก้มใสจะยังไม่ลดการะระเรื่อของเลือดฝาดลงก็ตาม

  "ทำอะไรของนายเนี่ย" จินยิ้มให้กับคำถามของทัตซึยะ ก่อนที่จะตอบออกมา

 "ก็ทำให้นายเชื่อในคำบอกรักของฉันน่ะซิ" ว่าแล้วก็จูบลงที่เรียวปากของทัตซึยะอีกครั้งเบาๆ "ฉันรักนาย ทัตซึยะ" เสียงกระซิบบอกรักที่ข้างหูดังขึ้นอีกครั้ง ทัตซึยะที่ได้ยินคำตอบพร้อมการกระทำ กัดปากด้วยความหมั่นใส้ ก่อนที่จะโน้มหัวของจินลงมาและจูบเช้าที่ปากของจินบ้างด้วยสัมผัสเดียวกับที่มอบให้ตน ก่อนที่จะเลื่อนริมฝีปากไปที่ใบหูของจิน และกระซิบเอ่ยคำ ที่ทำให้จินแทบจะโห่ร้องออกมาด้วยความดีใจ

     "ฉันก็รักนาย .... ไอ้คนขี้แกล้ง"

------------------------------------End ----------------------------------------------

แอบแถม

ในแสงแดดยามเช้าที่ส่องเข้ามาที่ช่องของหน้าต่าง ร่างของทัตซึยะนอนคว่ำหน้ากอดหมอน เรียวคิ้วนิ่วไปมาด้วยกำลังใช้ความคิด จนจินที่นอนหนุนแขนตนอยู่ย้างต้องดันตัวลุกนั่งแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"คิดอะไรอยู่?" ทัตซึยะช้อนตาขึ้นมองคนถาม ก่อนที่จะดันกายขึ้นนั่งลงข้างจินแล้วตอบกลับ

"คิดเรื่องยามะคุง ... นาย จะทำยังไง?" จินที่ได้ยินคำถามก็เลียริมฝีปากช้าๆก่อนที่จะค่อยๆตอบกลับด้วยเสียงเบาๆอย่างไม่ใส่ใจ

 "ก็ ... ไม่เห็นมีอะไรต้องทำ" เรียวคิ้วของทัตซึยะขมวดเข้าหากันฉึบทันทีที่ได้ยินคำตอบ ดวงตาคมที่จ้องกำแพงอยู่ หันไปจ้องอย่างคาดคั้นเอากับจินแทน ฝ่ายคนโดนจ้อง ก็เสหลบ ก่อนที่จะค่อยๆอ้อมแอ้มต่อคำขยายความออกมา

" ก็ .... ไอ้โทโมะ ... มันเป็นเพื่อน .. เฉยๆ  ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น"

"หา???"

 "ก็แค่ .. ตอนนั้น ที่บอกนายไปว่า มันเป็นแฟนก็แค่หมั่นใส้นายที่ชอบแหย่ ... ก็เท่า .. นั้นเอง" แม้จินจะตอบด้วยเสียงที่ค่อยอยู่แล้ว แต่เมื่อใกล้จบประโยค ก็เริ่มขาดตอนและน้ำเสียงก็เบาลงจนแทบไม่ได้ยิน แต่เมื่อจินเหลือบไปมองใบหน้าที่นิ่งสงบของทัตซึยะแล้ว ก็ไม่ต้องถามให้มากความว่าจ้องย้ำคำตรงไหนมั้ย  จินที่เห็นแบบนั้นก็รีบเด้งตัวขึ้นนั่งทับขา สอดหน้าไปข้างใต้ใบหน้าของทัตซึยะ ช้อนตาขึ้นมองด้วยสายตาออดอ้อนด้วยความหวังว่ามันจะใช้ได้

   "นาย ... โกรธเหรอ?"  น้ำเสียงง้ออย่างเห็นได้ชัด ทัตซึยะ เหหน้าลงมา ก่อนที่จะส่งยิ้มให้เป็นคำตอบ อันที่จริง จินควรจะยิ้มออก ถ้าหากไม่จับได้ถึงโทสะที่แฝงมาอยู่เนืองๆในรอยยิ้มนั้น จินยิ้มแหยตอบกลับทันที

   ทัตซึยะ ผุดลุกขึ้นยืนก่อนที่จะเดินออกไปอย่างสงบด้วยความเงียบ ที่แผ่ออร่าความเยือกเย็นออกมาอยู่รอบกาย

"ให้ตายเหอะว่ะโทโมะ เพื่อนนายเนี่ย ตอนแรกไอ้ฉันมันคิดว่ามันจะแค่โง่ธรรมดาอย่างเดียวนะเนี่ย แต่นี่มันเข้าขั้นเลยนี่หว่า" เสียงแหบแปร่งของคาเมะดังขึ้นมาจากอีกฝากของเตียง จินสะบัดหัวหันไปตามเสียง ก็พบกับคาเมะที่ยืนกอดอกพิงกับขอบบานประตูทางเชขื่อมกับเพื่อนตนคนละข้าง

  คาเมะถอนหายใจอย่างเนือยก่อนที่จะก้าวขาเดินไปจินและวางมือบนบ่าเบาๆ และส่งสายตาแสดงความอาธรณ์ไปให้จิน

  "ทำใจไว้หน่อยก็ดี โกรธยิ้มๆเงียบๆแบบเนี้ย ขยันง้อเข้าหน่อยอาทิตย์ล่ะนะ" มือที่วางบนไหล่จินนั้นตบเบาๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกไป

  โทโมฮิสะเดินเข้ามาและวางมือลงบนบ่าข้างเดียวกับที่คาเมะวางและส่ายหัวไปมาเบาๆ

  "สู้เค้าเพื่อน กูเชียร์อยู่" แล้วก็เดินจากงียบ พร้อมด้วยสายตาอาธรณ์ที่งไปให้จินอย่างไม่รู้จบ...

--------------------------------------จบ------------------------------------------------------------

  แต่งเองอ่านเองแล้ว

อยากจะร้องดังๆว่า "น้ำเน่าโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย" เอาเถอะ ... แต่เหนืออื่นใด มันจบแล้วเว้ยยยยยยยยยย

แต่งมาตั้งกะตอนทำสงครามไอซีที บอร์ดฟิกปิด เลยแต่งประชด แต่ไหง กลายมาเป็นยืดเยื้อเยิ่นเย้อ ขนาดนี้ฟระ-*-" ... เอาเถอะ

แต่ตอนแถมน่ะ แต่งไว้ในสุดมันดีกว่านี้นะ แต่ตอนนี้ ตาไอ้เฮปิดขณะแต่งไปสองรอบและ ถ้ามันห่วย ก็จงโปรดอภัยไอ้เฮเถ้อออ

อ้อ เพิ่งไปอ่านรีพอร์ตงานคอนมา อุเอะไอ้เฮ แรงได้อีก

..........................................................................................................

 ฮอกไกโดวันแรก .. รอบเย็น


โซโล่ยูอิจิกลับไปเป็น White world แล้ว .. รอบแรกนั่นเซอร์วิสรึป่าว ประมาณว่าเป็นรอบกลางวันของวันแรกเพียงที่เดียว พิเศษกว่าที่อื่น ที่อื่นเล่นอย่างมากก็ห้ารอบ มีแค่ที่ฮอกไกโดที่วันแรกเพิ่มมาแล้วเล่นรอบกลางวันด้วย โฮๆ อยากดู ของอูเอดะเป็น Love in snow อยากดูทั้งสองเพลงเลย (กระซิก)


Ｕ→うるさいね Urusai ne
Ｅ→えらそうにすんなや Erasou ni sunna ya
Ｄ→でかけりゃいいってもんじゃないだろ Dekakerya ii te monjanaidarou
Ａ→あれはな固さで勝負や Are wa na katasa de shoubu


เอิ่ม .. ไม่อยากจะแปลเลย เหอๆ
คนที่แปลได้อาจจะช๊อคไปก่อนแล้ว


Ｕ หนวกหูน่า
Ｅ อย่ามาทำเป็นวางท่าหน่อยเลย
Ｄ ไม่ใช่ว่าใหญ่แล้วจะดี
Ａ ไอ้นั่นน่ะนะ .. วัดกันที่ความแข็ง

ควอตจาก[Report]KAT-TUN SUMMER'09 Break the Records ที่บอร์ดฟิก โพสต์โดยคุณ coca-coala 

.... .............................................................

ไง แรงได้ใจจอร์จมะ หึหึ  ให้มันน฿ซะมั่ง ว่ากำลังดูโชว์ของใคร~ เหอ เหอ เหอ

อ้ะ ไหนๆก็ไหนๆ แปะภาพคนแรงละกัน

แรงไม่แรง ดูสีหน้า ทรงผม และท่านั่งละกันเหอะ ...

edit @ 31 Aug 2009 00:08:58 by pierce