Title::เพื่อน... กูรักมึงว่ะ
 Main Actor:: KAT-TUN
SUB-ACTOR:: News

คำเตือน:: ติดเรท ฉ (NC-17) ทั้งทาง กายและวาจา เด็กๆที่ดีไม่ควรกดเข้ามาอ่านเว้นเสียแต่ว่า จะมีผู้ปกครองคอยชี้แนะ

และที่สำคัญที่สุด!!!   เรื่องนี้มีแต่คู่ไม่ธรรมดา อ่านแล้วรับไม่ได้ อย่าหาว่าเฮไม่เตือน...

ปล. ตอนนี้เวิ่นเว้อ คาดว่า เป็นผลพวงจากการติดจั่น เพราะไม่อยากอ่านหนังสือ

05

ในมุมอับที่ไม่ค่อยใคร่จะเปิดให้ใช้บริการนักของร้านกาแฟแบรนด์หรู โลโก้ก็ยอกให้รู้ว่านำเข้ามาจากฝั่งยุโรป เพราะเป็นสิทธิ์พิเศษทางหน้าตา หรือเพราะเจ้าของค่ายเค้าแรงอันนี้ไม่สามารถตัดสินได้ ในวันนี้ยามบ่ายใกล้เย็น ร่างของสองหนุ่มคันโตและคันไซแห่งค่ายจอห์นนี่ จึงได้ปรากฏอยูที่นั่น และเพราะมีที่บังตา รัศมีความจ้าของคนหล่อเทพและคนหล่อเข้มจึงไม่ไปแยงตาใครให้เกิดภาพปาปาฯ

    ทางฝั่งหนุ่มคันไซ ในมือถือหลอดที่เพิ่งเอาจุ่มจึกลงไปในแก้วที่ตอนนี้เหลือแต่เพียงเศษน้ำแข็ง ก่อนที่จะค่อยๆพยุงมันขึ้นมาแล้วก็เป่ามันออกไป ฝ่ายหนุ่มคันไซก็ได้แต่เอียงหัวหลบหลังจากที่หน้าผากแฉะไปด้วยน้ำแข็งจากอีกฝ่ายที่เป่ามาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว

   ครั้นพอไอ้หนุ่มคันไซจิ้มหลอดลงไปอีกครั้ง ก็พบแต่น้ำเปล่าจากน้ำแข็งที่ละลาย ไม่พบกระสุนส่วนตัวของคน ทางคนหนุ่มคันโตเห็นก็แอบอดที่จะประชดออกมาได้

   "เรียวจัง แก้วฉันเหลืออีกเยอะ เอามั้ย?" แต่หารู้ไม่ นิชิกิโดมันเอาจริง มือเรียวยกขึ้นคงว้าหมับทันที แต่ก็ไม่ไวเท่าเจ้าของที่คว้าหนีทัน

   "เอาจริงอ้ะ แก้วฉันเป็นโกโก้เย็นนะ" แน่นอน เรื่องความเหนียวเหนอะ กินขาดไปจากชาเขียวเย็นเป็นไหนๆ

   "ไม่ให้จริงก็อย่าพูดเด้ะ เสียงแรงคนเค้าจะหยิบ" คนหน้าดุ ซัดโฮกกลับ ก่อนจะชักมือที่ชะงักค้างเมื่อครู่เอามาเท้าคางกับโต๊ะ และถอนหายใจอย่างหน่ายๆแทน ส่สนทางฝ่ายไอ้กนุ่มคันโตก็ได้แต่นั่งอมลมแก้มป่ง ปากยื่นหน้าง้ำเป็นเด็กสามขวบถูกเอ็ดอย่างไม่สมเหตุผล ติดที่ว่าหน้าตาดี ทำไปก็ไม่มีใครเค้าค่อนขอด

  "หงุดหงิดไอ้จิน อย่ามาลงที่ฉันซิเรียวจัง" เสียงเป็ดๆ กระเง้ากระงอดออกมา จนคนฟังเริ่มเกิดอาการสำนึกผิดนิด คาดุชำเลียงหางตาไปมองคนตรงข้าม่อนจะลดมือลงจากแล้วเอ่ยขอโทษเบาๆ

   "ขอโทษ ... แต่มันน่าหงุดหงิดนี่หว่า~" เสียงคนหน้าดุเริ่มโอดครวญขึ้นมา

   "ที่ไอ้จินมันตอบอ้ะเหรอ?"

   "มันน่าหงุดหงิดน้อยที่ไหนวะ คำตอบมันน่ะ แม่งตอบมาได้ 'ใจคนนั้นยากแท้หยั่งถึง จงอย่าเพิ่งด่วนสรุปตัดสินใจ' ถุย! ไม่รู้ก็บอกมาซิวะ เดาะภาษาลิเกออกมาหาเตี่ยมันเหรอ" เรียวบ่นพรวดออกมาอย่างอัดอั้น เมื่อนึกไปถึงเรื่องเมื่อเช้าที่ตนได้เอ่ยถามจุดจี้ใจดำเพื่อนตน ทั้งที่ไม่ได้กะว่าจะได้คำตอบที่แน่ชัดมากไปกว่า "กูไม่รู้" แต่เจอเพื่อนซี้ตอบกลับมาแบบนี้ นิชิกิโดแทบอยากเฉดหัวมันลงจากตำแหน่งแล้วตัดหางปล่อยมันเสียจริง ถ้าไม่ติดว่า มันจะเข้ามาตะครุบไหล่แล้วส่งสายตาหมาจะถูกทิ้งใส่ล่ะก็นะ

  "เอาน่าเรียวจัง ถ้าวันไหนมันไม่กวนตีน วันนั้นในก็ไม่ใช่ไอ้จินล่ะนะ" ยามะพีได้ฟังก็หัวเราะร่าออกมา เรียวที่ได้ยินคำเพื่อนตนก็ได้แต่ส่ายหัว ก่อนจะพนลมหายใจออกมาแบบปลงๆ สำนึกกับสิ่งที่เพื่อนตนเป็นอยู่ในข้อที่ว่า 'เริ่องแกล้งชาวบ้าน กวนตีนคนน่ะหัวไว แต่พอเรื่องหัวใจตัวเองน่ะควายดีๆนี่เอง'

  "เออ เเถอะ ช่วยมันงานนี้เสร็จเมื่อไหร่ ค่าจ้างพ่อจะล่อเอาให้อานเลย คอยดู"

    ยามะพีหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่เรียวเริ่มอมยิ้มน้อย ก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มสุมหัวคิดแผนสำหรับงานที่เพิ่งรับมา โดยไม่ใส่ใจในสิ่งรอบตัว

 ---------------------------------------------------------------------------------------------

     'มึงคิดยังไงกับมัน' ..... คำถามของไอ้เรียวก้องซ้ำไปมาในหัวผมมาตลอดทั้งวัน นั่นซิ ... ผมคิดยังไงกับมัน?

 คราวที่ตอบไอ้เรียวไปก็แถอย่างแทบปาดเหฃื่อ ดูก็รู้ว่าแม่งอยากเบิร์ดกะโหลกผมเต็มทน ถ้าผมไม่ส่งสายตาหยุดมันไว้ล่ะก็นะ แต่ถ้าสมมติผมตอบไปตามตรงว่า 'ไม่รู้' ยังไงแม่งก็ด่าผมอยู่ดีน่ะแหละ มันน่ะ ผมไม่ต้องเดาก็รู้หรอก ... โว้ยยยย  นอนคิดอยู่กับบ้านแบบนี้มันคิดไม่ออกอ้ะ อุดอู้ ออกไปข้างนอกดีมั้ย? ... ออกไปข้างนอกละกัน

---------------------------------

  ..... เอาสิ เวรซ้ำกรรมซัดจริงผม ออกมาไม่ทันถึงสิบนาที ฝนเทลลงมา เออ มึงตกลงมาเลยนะ เอาให้หนำใจ ตกม๊า~ เพราะตอนนี้กูอยู่ในมินิมาร์ทเว้ยย เหอะๆ จะเรียกว่าโชคดีในวันเคราะห์ได้ซินะ เพราะร่มมันเหลือคันหนึ่งพอดี แม้มันจะบางๆใสๆไปหน่อยก็เอถะ แต่ก็กันกะไอ้ฝนที่เริ่มซาเม็ดได้บ้างแล้วล่ะนะ ...

  พูดถึงฝนตก ก็คิดไปถึงไอ้คนหน้าหงิกที่ตอนนี้ขยันยิ้ม มันชอบฝนซะเหลือเกิน เออ เอาเหอะ มึงไม่เป็นหวัดง่ายอย่างกูก็บ้างก็แล้วไป เชอะ! เห็นฝนตกทีไร กระดี๊กระด๊าจะออกไปข้างนอกทุกที โชคดีที่มันชอบไปไหนมาไหนคนเดียว ไม่ค่อยลากใครไปด้วย ไม่งั้นล่ะก็ หลังวันฝนตก ไม่ไอ้เต่าก็เจ้ายูได้เป็นหวัดนอนซมกันเป็นแถบๆ

   แต่ก็แปลกคนนะมัน ตากฝนจนชุ่มแฉะทุกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นเป็นหวัดซักครั้ง ตัวเล็กแค่นั้น ดันแข็งแรงผิดคาดแฮะ หึหึ อ้อ ไม่ใช่แค่ฝนนี่นะ หิมะมันก็ชอบด้วยนี่ นอกจากฝนที่มันจะกระด๊กระด๊าแล้ว ก็มีหิมะเนี่ยละนะ ที่มันจะกรี๊ดกร๊าดออกนอกนออกตาจนน่าเขกกะโหลก ไอ้หิมะเนี่ย ผมก็ชอบนะ สวยดี เอาฟีลไว้แต่งเพลงก็ได้ด้วย แต่ไม่ชอบอย่างเดียว มันเย็นไป น่าจะเย็นน้อยๆ ไม่หนาวมากเหมือนฝนเนี่ย จะเพอร์เฟ็คมากเลย แต่นึกภาพไอ้ทัตซึยะตอนมันเห็นหิมะทีไร เป็นต้องเห็นภาพมันวิ่งแจ้นไปเล่นในกองหิมะทุกที โธ่เอ๊ย~ อายุ25แน่รึเปล่าวะ ไอ้เด็กน้อยอายุ25เอ๊ย~

  ว่าแต่ ... แล้วมานั่งคิดถึงมันทำไมเนี่ย? ....

--------------------------------------------------------------

   เรียวคิ้วสวยของจินขมวดมุ่นเข้าหากัน ก่อนที่จะทรุดลงนั่งยองๆพิงกับเสาค้ำชิงช้า ใบหน้าคมแหงนมองขึ้นไปทางด้านบน เห็นหยาดฝนที่หล่นลงมาจากฟ้าเป็นเม็ดๆ ก่อนที่จะตกลงมากระทบกับร่มตนแล้วไหลลู่ลงสู่พื้นหญ้า สายลมเย็นๆที่พัดเอื่อยลอดเข้ามาปะทะหน้า แล้วเรียวคิ้วก็คลายออก เรียวปากแดงคลี่ยิ้มแทนที่ มือเรียวลดร่มวางลงกับพื้นหญ้าข้างกาย และลุกขึ้นไปนั่งแปะกับชิงช้าเปียกแฉะนั้น ยกเท้าขึ้นไสกับพื้นดันให้ชิงช้าไกวไปข้างหน้า แล้วเสียงฮัมเพลงเบาๆของจินก็เริ่มดังขึ้น จนกระทั่ง ...

    "มาทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย"

  จินชะลอความเร็วทันทีที่ได้ยินสียงคุ้นเคยดังมาจากทางด้านหลังตน หัวทุยหงายไปทางด้านหลัง เพื่อมองหาร่างเจ้าของเสียง และก็คิดไม่ผิด ใบหน้าของทัตซึยะเด่นเข้ามาจากทางด้านบน ใบหน้าสวยนั้นงอง้ำมองมาทางจินอย่างตำหนิในที

  'มึงคิดยังไงกับมันวะ'

  'ผมคิดยังไงกับมันวะ'

 'มานั่งคิดถึงมันทำไมวะเนี่ย'

   ณ นาทีนั้น คำตอบของคำถามทั้งหมด จินก็ตระหนักได้ถึงมัน ...

    

 ---------------------------------------To be continued--------------------------------------------------------

ตอนแรกกะว่าจะต่ออีกนิดแต่  ...  เดี๋ยวมันตัดไม่ลงอีกจะยาวเป็นปืดแล้วเกิดอาการเบื่อเขียน เบื่อพิมพ์ขึ้นมากระทันหัน เลยตัดฉึบ พอแค่น้เนอะ

เหมือนเป็ฯโรคจิตสำหรับไอ้เฮ อ้ะ จะสอบทีไรเป็ฯแบบนี้ทุกที ยกเว้นคราวแก็ทที่แล้ว ไม่เป็น อาจเพราะคราวนั้น อะไรต่อมิอะไรมันเยอะเกินจนไม่มีหัวทางนี้เลยล่ะมั้ง แต่ตอนนี้น่ะ ดี๊ด๊าสุดๆ สลับกับ สำนึกผิดแบบสุดๆ เหมือนกัน แหะๆ  ...

แต่ก็นะ ไหนๆก็จับคอมเปิดคอยเมลล์จาก สทศ. เคลียร์เรื่องแก็ท แพท แล้ว ก็เลย เลยตามเลยล่ะนะ หึหึ

ตอนนี้อาจจะสั้นบ้างอะไรบ้าง แม้จะไม่มีตอนเถื่อนๆ แบบทุกครั้ง ก็เลยขอให้มันออกแนวซึ้งบ้างอะไรบ้าง ไม่ว่ากันเนอะ ^^  

เวรกรรม ลืมไปซะได้

อ้ะ แปะรูป ผัวเมีย ซึ่ง เดี๋ยวมันไปต่อยปากกันเองว่าใครเป็นตำแหน่งไหน ตอนนี้ขอหวีทเป็นน้ำจิ้มหัวใจก่อน เนอะ

[จินดะแบบชู้.JPG] 

คาดว่า เหตุการร์ต่อจากรูปนี้ก็คือ

อุเอะ - มึงทำล้มทำไมเนี่ย

จิน - มึงแหละแกล้งกู

อุเอะ -มึงแหละ!!

จิน -มึงอ้ะแหละ!!

แล้วก็พากันควงแขนไปต่อยปากหลังกล้อง ... รักกันถึงเลือดถึงเนื้อดีเนอะ ไอ้คู่นี้...

edit @ 8 Sep 2009 12:34:18 by pierce

Comment

Comment:

Tweet

เพ่เรียวจะหงุดหงิดทำไมเนี่ย คิดไรอยู่อ๊ะป่าววววว อิอิ
จินเอ๊ย รู้คำตอบในใจตัวเองแล้วชิมิ อิอิ แล้วเข้าใจไปนั่งทำมิวสิกแถวที่ทัตจังอยู่นะ คนชอบฝนเลยเดินออกมาเจอซะได้ ถ้าแดดออกอย่าหวังจะได้เห็นหน้าซะให้ยาก ฮ่าๆ

ตอนนี้ไม่เถื่อนแถมแอบหวาน ฮิ้ววว แบบนี้ก้ชอบ ชูการ์ฟรีดีแท้

ปล จากรูป เหมือนเมื่อเค้าไปนองเลือดกันหลังม่านเสร็จแล้ว เค้าก็กลับมาก่อร่างสร้างรักกันใหม่นะ อิอิ
จินดะจงเจริญ

#1 By Hanabi on 2009-09-08 14:00

short fan-fiction