UEDA_Aramode

 เห็นชื่อเอ็นทรี่ อย่ามาคิดเชียวว่าจะพาวกกลับเข้าไประลึกชาติถึงตอนนั่งเข้าฌาณในวิชาฟิสิกส์เมื่อสมัยผมยังเกรียนเสมอหนังหัว ผมยังฟูเป็นอิเพิ้งเมื่อตอนอายุ17 ....

 แต่แค่ไอ้เฮจะหมายถึงเรื่องการกระทำตะหาก ไม่มีอะไร ก็แค่ ช่วงที่ผ่านมา ร่างกายอ่อนแออย่างไม่มีช่วงไหนจะมาอ่อนแอเท่าอีกแล้ว คิดดู ขนาดตอนมอหกเป็นไข้ทับเมน ยังหายดีได้ภายในหนึ่งวัน มาเดือนนี้ ต้องบอกว่า ปลายเดือนที่แล้วจนถึงต้นเดือนนี้น่ะแหละ  แค่มีอาการไม่หนักมาก แรกเริ่มก็เจ็บคอจนไม่อยากจะพูด ถัดมาก็เริ่มเพิ่มเลเวลอัพเป็น อ้าปากก็เห็นเม็ดซาง สุดท้ายก็ ทอมซิลโต จนกรามอ้าไม่ได้ ยังไม่นับอาการห่ายใจไม่ออกเพราะเยื่อบุโพรงจมูกโป่งสัลบข้างจนไอ้เฮขยี้จนเลือดออกซิบๆ ฝากรอยแผลระบึกตรึงใจจนเพื่อนมันทนไม่ได้ บังคับให้ซื้อครีมมันไปรักษา (เหตุใดใยเอ็งไม่ให้กรูฟรีเล่า สหาย) .... ตบท้ายด้วยร้อนในที่เคยขึนประปรายเมื่อทอมซิลไม่หาย มากแพร่พันธุ์ทิ้งทวนเมื่อทอมซิลอันตรธาล(แต่เจือกทิ้งแผลไว้ไห้ไอ้เฮแสบจิ๊ดไปสามวัน เพื่อ??) ลิ้นนี่ออกแนว กูรับรสอะไรไม่ได้นอกจากความซ่าแบบเจ็บแปลบของแป็ปซี่ที่ไอ้เฮซดโฮกประชดชีวิตไปเกือบลิตร ... หลังจากวันนั้นัมันก็ไม่กล้ำกลายอีกเลย .... แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหัวข้อเอ็นทรี่??? ....

เดี๋ยวเด้ะ ขอพาเม้าท์นอกเรื่องหน่อย เค้าเหงานะ ไม่ได้มาแตะที่นี่ตั้งหลายวัน เหง๊า เหง๋า~ ....

ก็คือว่า ... พอเราป่วย สุขภาพกายมันห่วยตามประสา และสุขภาพจิตที่ว่า มันก็เหี่ยวไปด้วยตามร่างกายที่เปื่อย เพราะป่วยนาน ....

เพราะงั้น เมื่อจิตป่วยกายเปื่อย ก็จะเท่ากับ อารมณ์เปลี่ยวมันจะเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกก  ขอย้ำ เยอะแยะแบบน่าสงสัยว่าที่ผ่านมาตลอด ยี่สิบฝน ยี่สิบร้อน มันไปหมกหัวอยู่รังไหน มึงหายตัวได้เก่งกว่าซัดดัมอีกหรือ???

เมื่ออารมณ์เปลี่ยวเยอะ รอบกายไอ้เฮก็จะออกแนว เอ็งมาดี ข้าดีตอบ เอ็งมาร้าย ข้าไม่เหวี่ยงใส่ ก็อย่ามาเรียกว่าไอ้เฮเล้ย! แนวนี้ และนั่นแหละ อารมร์แปรปรวนมาก เดี๋ยวหัวเราะเดี๋ยวร้องให้ ดีที่ไม่ไปนั่งคุยกะต้นมะม่วงหลังบ้าน ไม่งั้นหลังคาแดงคือที่พำนักใหม่ไอ้เฮแหงแซะ ... เพราะแค่อาการแบบขั้นปฐม แรกเริ่มอินโทรยังมากัดว่าจะพาไปเช็คประสาทว่าตรงไหนมันมีอะไรต้องช็อคเผื่อจะได้เหมือนรคนเค้ามั่ง ... - -" .... แค่นี้ทำบ่น

แค่ทำว่าว่าไอ้เฮบ้า ไอ้เฮเก๊าะเลย ... บ้าตามเค้าว่าซะเลย .... บ่ได้ประชด แต่ที่เค้าพูดแบบนั้นเพราะเค้าเห็นเราเป็นไปแบบนั้รน แม้เราจะพยายามทำตัวให้ดีสมประกอบในแบบของเราแค่ไหน ถ้ายังไม่ได้ดี ถึงดีกรีลูกข้างบ้านที่เรียนหมอ ได้เกทเอรวดทุกตัวที่ลง พูดจานอบน้อม แทบก้มกราบเวลาทอนเงินซื้อของ แบบนั้นล่ะก็ .. เค้าไม่เอา ไอ้เฮก็ไม่เอาเหมือนกัน .... หึหึ ..............

คนนะคู้นนนนนนนนนนนน   ไม่ใช่ผู้ตัดแล้วในกิเลศทั้งสิ้น  เกิดมาอุส่าห์ได้เป็นยคน มีความคิดที่เป็นตัวของตัวเองทั้งที จะให้ไปนั่งเรียนแบบบล็อกคนดีศรีสยามประเทศล่ะก็ ... รอให้ไอ้เฮเกิดเป็นหุ่นยนต์ก่อน หลังจากนั้นก็ยิงโปรแกรมเข้าไปละกัน

อย่างว่าแหละ เราทำดีบ่ได้ดีเพราะเค้าไม่เห็นในเรื่องดี ก็บ้าให้สมคำเค้าว่า เราสบาย เค้าสนุกปาก ต่างคนก็แฮปปี้ดี๊ดี เรียกได้ว่าจบแบบแฮปเอนด์ได้อีกแนวน่อ

------------------------------------

เท่าที่อ่านมา มันไม่มีจุดที่บอกหัวเรื่องเนอะ งั้นมาเข้าหลักเลยละกัน

...

จะบอกว่า ....

ช่วงเดือนที่ผ่านมา ข้อคิดจากการใช้ชีวิตในโลดปิดตายก็สอนอะไรได้เหมือนกัน แม้เรื่องที่สอนตัวเรามันจะน่ารังเกียจขนาดไหน แต่ยังไง ถ้าได้เจอแล้วคิดได้มันก็คือกำไรล่ะนะ ....

แล้วข้อหนึ่งที่คิดได้ก็คือ action = reaction --- ทำอะไร/คิดอะไร กับใคร หรือกับสิ่งไหน สิ่งนั้นที่เราเห็นตอบกลับมาก็คือสิ่งที่เราคิด/ทำ/มอง นั่นแหละ ---

ไม่ไกลเลย เอาง่ายๆ

สมมติ มีเด็กแต่งตัวพั๊งฮาร์ดคอร์ เจาะจมูก กัดหัวแดง ถักเดด เดินขยึกๆมา แล้วเรามองเค้าแบบ *อี๊~ อินี่มันหลุดมาจากโลกบ้าที่ไหน ร้อยเปอร์ เด็กนี่ติอยาชัร์ ขยะชัดๆ* เด็กที่เดินมา มันรู้เด้อ ว่าเกลีดยมัน มันก็ไม่ไหว้ แม้คนนั้นจะเป็นครู อาจารย์ที่สอนอยู่ใน มหาลัยมัน หรือแม้แต่จะเป็นญาติมันก็ตาม

แต่ถ้าสมมติ มันเดินขยึกๆมา แล้วคุณคิดว่า

***โอ้ สุดยอด โครตจะเป็นตัวของตัวเองเลยอ้ะ แต่น่าจะเคารพสถานที่หน่อยนาไอ้หัวแดงเอ้ย*** แล้วจะเอ่ยปากเตือนหรือไม่แล้วแต่ความกล้าของเราก็อีกเรื่อง แต่สิ่งที่เด็กคนนั้นจะทำ ก็คือ หากเดินอยู่ในม. มันจะยกมือไหว้ ถ้ามันรู้ว่าเป็นอาจารย์ ถ้าเป็นญาติ มันไหว้แน่ๆ

คนมันเหมือนหมาตรงที่รู้ว่าใครเกลียดหรือไม่เกลียด ไม่ต้องถึงกับรักหรอก แค่รู้ว่าไม่ได้เกลียด ดูถูก ถ่มน้ำลายขากเสลดในใจ หรือไล่หลังมันก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้ว อาจจะมีแค่ว่า -ป้านี่มองไมวะ? ...กูหล่ออ้ะดิ้- ก็แล้วแต่ความคิดเด็กมัน 

อันที่จริงจะว่าเหมือนหมาก็ไม่ถูกนักเพราะตามความคิดเฮนะ สิ่งมีชีวิตทุกสิ่งรับรู้ได้ถึงความรู้สึกต่างๆที่เกี่ยวกับตัวเอง อาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณการป้องกันตัวหรือกลไกอะไรก็ตามแต่ แต่เฮรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ แล้วไอ้ของที่ว่าน่ะ มันอยู่ที่เราจะสนใจ หรือเราจะมองข้ามมันไปก็เท่านั้น ....

แต่... ในทางกลับกัน สังคม ... คำนี้ ตอนเด็ก(มีน่ะมี ตอนเด็กไอ้เฮมีนะ อย่างงว่ามีด้วยหรือ??) เกลียดพอๆกับคำว่าชะตากรรมกำหนด หรือ ทุกสิ่งแล้วแต่พระประสงค์ของพระองค์เลย

แต่มาตอนนี้ ก็ไม่ได้ชอบ แต่ก็ลดความเกลียดลงมาแล้ว เพราะ เกิดมา ไม่ได้อยู่คนเดียว เพราะเรามีคนที่อยู่กับเราด้วย แม้จะแค่คนเดียว หรือใครจะมีหลายคนก็ตาม ถ้ายังมีชีวิตอยู่บนโลกเบี้ยวแบนใบนี้ สังคมคือสิ่งหนึ่งที่เราต้องยอมรับ และมันก็เหมือนกับทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ ที่มันมีทั้งที่เรารักเราเกลียด เราชอบไม่ชอบ ไม่มอะไรที่เป็นขาวดำชัดเจน ไม่มีอะไรที่เป็นบวกลบ ดีเลว ซ้ายขวาอย่างสุดขั้ว แค่เรามองมันมุมไหนก็เท่านั้น

เพราะอย่างนั้น หากต้องการความสุข มันก็ครือกัน เราจะสนใจมัน หรือเราจะมองข้ามมันก็เท่านั้น

.....

ไปไหนแล้วกู -*-" ............

เอาเป็นว่า หากมองใครซักคนเป็นคนบ้าโดยไม่เผื่อใจว่าเค้าเป็นอย่างอื่น เค้าก็จะเป็นคนบ้าให้คุณ

หากมองใครซักคนเลวจนไม่เผื่อใจมองถึงสิ่งอื่น เค้าก็จะเลวสุดๆสำหรับคุณ

หากมองใครซักคนเป็นคนดี โดยไม่เผื่อใจสำหรับสิ่งอื่น คนนั้นก็จะเป็นคนดีให้คุณ

จะมองอย่างไง มองอย่างไร อยู่ที่ตัวคุณ

หลายครั้งที่คิดได้ อันที่จริงก็รู้มาตลอด ว่าจะมองอะไร จงมองให้ทะลุ

มองให้ปรุโปร่ง ไม่มีสิ่งใดชั่วร้ายจนดำมืดไม่เห็นแม้อะไร แต่ก็เช่นกัน ไม่มีอะไรขาวสะอาด จนไม่มีแม้สิ่งใดปน

ทุกสิ่งทุกอย่าง ต่างล้วนมีข้อยกเว้นในตัวของมันเองทั้งนั้น

-------

Nobody clean even baby

---------

ตอนจบรู้สึกจะเข้าแก็บกับชื่อเอ็นทรี่แล้วล่ะนะ ลาล่ะ ... โต๋เต๋มาเกินเวลาพอควร โชคดีจงมีแก่ทุกท่านเด้อออ