Title :: เพื่อน... กูรักมึงว่ะ

Min Cast : KAT-TUN

Sub-Cast : News

 

07

 

-------------------

จากที่นั่งทวนความคิดมาพักนึง เท่าที่พอจะเค้นสมองออกมาได้แม่นสุดๆก็น่าจะเป็นตอนที่ ฝนตก ... หัวมันโล่งๆลงไปหลังจากที่โดนฝนแล้วลมที่พัดเข้าหน้าตอนที่นั่งไกวชิงช้ายิ่งทำให้รู้สึกดีเอามากๆ ... ตอนนั้นรู้สึกกำลังอารมณ์ดีได้ที่ถึงมันเหมือนจะมีอะไรติดๆขัดๆอยู่บ้างก็เหอะนา...  แล้วต่อมาก็เห็นหน้าบูดๆเป็นตูดของไอ้ทัตซึยะมายืนทำตาขวางใส่ แล้วรู้สึกว่าจะเป็นตอนนั้นล่ะมั้งนะ ที่ไอ้อะไรซักอย่างที่มันเหมือนจะติดๆขัดๆอยู่หน่อยๆหายไปน่ะ ... แต่ว่านะ ....รู้สึกว่ามันจะไปพร้อมกับสติกูด้วยนี่หว่า ....  - -" ....

แต่เอาเถอะ ยังไงซะ ไอ้คำตอบของคำถามไอ้เรียวมันก็ไม่ได้หายไปด้วยก็ดีโขแล้วล่ะนะ....

   ว่าแล้วหลังจากที่ออกมาจากห้องทัตซึยะมันก็ใกล้ที่ยงแล้วนี่หว่า ... ไอ้เรียววันนี้มันจะอยู่ที่โตเกียวรึเปล่าหว่า?...

---

   RRRRRRRRRRR   RRRRRRRRRRRRR   RRRRRRRRRRRRRRRRRR 

เสียงสัญญาณรอสายดังเพียงสามครั้ง ก็ปรากฏเสียงการยกหูฟังที่ปลายสาย ก่อนที่จะตามมาด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดที่คุ้นหูที่เอ่ยออกมาเพียงคำเดียวสั้นและห้วนห้าว

 "อะไร!"

   คำรับสายนั้นทำเอาจินหลุดขำพรืดออกมาทันที หากแต่ฝ่ายปลายสายกลับย่นคิ้วเพิ่มรอยย่นที่กลางหน้าผากขึ้นอีกอย่างชัดเจน

'โหยไอ้เหี้ย คำรับโทรศัพท์มึงนี่ ทำเอาเจ้าของบ้านซวยหมาได้เลยนะมึง ถ้าแม่เค้าโทรมาเนี่ยมึงจะทำไงวะห๊ะ'

"แค่นี้ใช่มะ กูจะได้ไปนอนต่อ" นิชิกิโดคิ้วกระตุกกับคำตอบกลับของปลายสาย ทำท่าจะวางทันทีตามคำพูดหากไม่มีเสียงโวยวายแหกปากประท้วงดังแว่วลอดเข้ามาทางปลายสายล่ะก็นะ ....

ส่วนฝ่ายปลายสายก็ดูเหมือนจะยังไม่เซาไม่สำนึก.... พอเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่วางจึงเอ่ยวาจาด้วยสำนวนยวนพาส้นเท้าสะดุดทิ่มปากไปให้อีกฝั่งสายที่ยืนหน้ามุ่ยจนขนคิ้วจะพันคอตายด้วยความที่เจ้าตัวย่นมันซะแทบชิดติดกัน

'โหยยยย เพื่อนผู้บังเกิดเกล้า เส้นกระตุกปูดบ่อยเหลือเกินนะครับช่วงนี้ ... งานเยอะ เงินแยะ แต่ไม่มีเวลาแวะล่ะซิมึง ถึงได้ลงแดงเป็นหมาอดแดกของหวานมานานปีแบบนีเนี้ย~'   

 "โทรมาพูดจากวนปากแดกตรีนแต่กูตื่น มึงว่างนักรึไงวะไอ้อ้วน!ห๊ะ!!"  และด้วยความที่ นิชิกิโด เรียว มนุษย์ผู้มีความอดทนในเรื่องการอดกลั้นอารมณ์ในสภาพหลังตื่นนอนนั้นตกต่ำขั้นติดลบ เรียกว่า ห่างจากสภาพยามทำงานหน้ามือเป็นหลังตะเข็บหู เสียงโฮกอย่างโคตรจะเมทัลจึงดังก้องจนเจ้าขอบงบ้านที่กำลังทำพหน้าที่เบ๊สารพัอย่างวิ่งหน้าตื่นออกมา และเมื่อรู้ว่าอีกฝั่งสายที่เรียวถือหูโฮกด้วยอยู่นั้นเป็นใคร ยามาชิตะก็เป็นอันต้องถแนหายใจออกมาอย่างเนือยๆ ก่อนที่จะจัดการคนเฮิร์ทขึ้นร่ำๆจะกระทืบโทรศัพท์บ้านตนนั้นไปเข้านอนต่อ ก่อนที่จะมารับส่ายมนุษย์ผู้ไดอ้ชื่อเด่นดังในเรื่องกวนประสาทส้นเท้าอย่างคนที่หัวเราะร่าฆ่าเวลาถือสายรอตน

"เหี้ยจิน มึงโทรมใช่วนมาในรูปแบบปุถุชนได้มั้ยวะสัด! เมื่อคืนเรียวจังนอนตอนหกโมงเช้านะเว่ย! มึงก็รู้นิสัยมัน นอนไม่ครบหกชั่วโมง ถ้าไม่ใช่เรื่องงาน ปลุกไปเจอตีนน่ะ!"

'หึหึ เออๆ กูแค่แหย่มันนิดหน่อย เห็นแม่งรับสายให้มึงยังกะจะไปฆ่าใคร โทษทีว่ะ หึหึหึ' ปลายสายยังไม่วายทิ้งลูกหัวเราะลงลำคอให้ได้ยินให้พาลหงุดหงิด แคต่ด้วยที่ขี้เกียจต่อความเจ้าตัวเลยจัดการลากคนที่โรมาเข้าเรื่องอย่างรวดเร็ว

"มึงโทรมาเนี่ย มีเหี้ยไรจะใช้กูอีกล่ะ?"

'ปุดโธ่~ กูไม่ใจดำกะมึงแบบนั้นซะหน่อย' ปากแดงของจินบู่ออกมาด้วยคำที่เพื่อนซี้พูดจาดักคอ

"เหรอ~"คิ้วได้รูปของยามาชิตะเลิ่กขึ้นตามหางเสียงที่ถูกลากยาวและสูงขึ้นเรื่อยๆ

'อะน่า~ กูก็แค่จะมาบอกว่า ไอ้ที่พวกมึงจะช่วยกูเรื่องไอ้ทัตซึยะน่ะ เป็นอันโมฆะนะมึง พวกมึงไม่ต้องช่วยกูแล้ว'

"อ้าว? หรือมึงเสร็จทัตจังไปแล้ว??"  ยามาชิตะอ้าปากเหวอด้วยความประหลาดใจ ในเมื่อวันที่เกิดเหตุ เจ้าตัวมันก็เป็นฝ่ายแทบจะกอดขา แต่มาวันนี้กลับบอกปัดเอาเสียง่ายๆ ตาโตหรี่ลงทันทีเมื่อสรุปความคิดในหัวตนได้เสร็จสรรพถึงเรื่องการเปลี่ยนใจของเพื่อนตน....  ทว่า

'โห ไอ้ดำ! มึงเลิกทำตัวเป็นตังเมกะไอ้เตี้ยมันเดี๋ยวนี้เลยนะ ความคิดสันดานๆนี่ ขยันติดมันมาจรี๊ง~ ผ่าเถอะ!' ทันทีที่ได้ยินเสียงโวยกลับของจิน เรียวคิ้วที่ยามาชิตะเอาชนเข้าหากันก็เป็นอันคลาย ก่อนที่จะปล่อยหัวเราะพรืดออกมา ด้วยความขำในความคิดตนเช่นเดียวกัน

"ฮ่า ฮ่า โทษๆ ว่าแต่ ไหงเลิกง่ายๆงั้นวะ มึงคิดเองออกแล้วเรอะไง?"

'หึ เปล่าว่ะ ก็ แค่ ... มึงจำคำถามที่ไอ้เรียวมันถามกูได้ป้ะล่ะ'  ยามาชิตะมุ่นคิ้วลงด้วยความสงสัยในคำตอบที่เพื่อนตนใช้มันถามตนกลับมา

"ที่ว่า มึงคิดไงกะทัตจัง?"

'เออ' คำตอบเรียบๆสั้นที่ส่งมาจากจิน นั้น ยามาชิตะเอียงหัวคิดเพียงวินาที ก่อนที่จะอุทานลั่นออกมา

"แล้ว .... เฮ้ย!จริงง่ะ!"

จินที่ได้ยินนั้นก็ส่ายหัวหน่ายๆทันทีในความหัวไวของเพื่อนตน ที่ไม่จำเป็นต้องให้ตนสาธยาย อธิบายเรื่องให้เปลืองน้ำลายเสียมากมาย ....

'หัวไวฉิบเชียวนะเรื่องแบบนี้เนี่ย .... ก็อย่างที่มึงคิดออกน่ะแหละ เพราะงั้นนะมึงไม่ต้องมาช่วยกูแล้ว'

"เออ ได้ๆ ... แน่ใจนะมึง?"

ด้วยคำถามย้ำๆ ซ้ำอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจของเพื่อนตนดังมาตามสายนั้น เริ่มทำเอาจินมุ่นคิ้วอย่างหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว จึงกรอกตอบส่ายกลับไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กๆ

'เออน่า! เวลามึงจะลงมือจีบใครน่ะ .... มึงแล่นมาขอความช่วยเหลือจากกูรึไงวะ?'

"เออ หึหึ เดี๋ยวกูจะบอกเรียวจังให้"  คำตอบที่ง่ายแสนง่ายนั้นเอ่ยยกตัวอย่างจนเห็นชัด ยามาชิตะจึงได้แต่พยักหน้ารับคำอีกฝ่ายที่ฝั่งปลายสายก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยคำลาขึ้นมาก่อนตน

'อืม .. กูจะได้กลับไปบ้านมันต่อ ทิ้งมันกลับมาเอาเครื่องยังชีพที่บ้านกูเฉยๆว่ะ... บายเว้ย'

"เออ โชคดีสำลีแปะกบาลเว้ย"

'ครวยเหอะเหี้ย หึหึ เออ โชคดีเหมือนกันเว้ยไอ้พี...'

-------------------------------------------------------------------

   เสียงกลอนประตูคลายออกพร้อมกับเสียงปิดประตูดังขึ้นเรียกความสนใจจากร่างบางที่นั่งเอนกกลิ้งกลุกอยู่บนโซฟาตัวเก่งที่มีไว้เพื่อเจ้าของห้องยามอยากอู้โดยเฉพาะ

"อ้าว ตื่นแล้วเรอะ" จินเอ่ยทักเมื่อเห็นหัวสีอ่อนของเจ้าของห้องที่ฟูฟ่องโป่งพองผิดปกติโผล่พ้นขอบโซฟาออกมาด้วยความรู้สึกประลาดใจปนแอบเสียดายนิดๆ  แต่ก็สลัดมันออกไปได้เร็วพร้อมกับรอยยิ้มพริ้มประดับหน้าที่มาแทนที่ ขณะที่ขายาวๆสาวเข้าไปแทรกตัวนั่งเบียดด้วยบั้นท้ายหนึ่งในจุดขายอันแสนภาคภูมิ หน้าหล่อยื่นออกไปมองหน้าคนที่ตนทักกลับเจอสีหน้านิ่งเฉยปนซังกะตายเหม่อมองจอทีวีที่มีแต่ภาพสัตว์โลกน่ารักแหวกว่ายในธารน้ำแข็งขั้วโลก

     จินที่มองใบหน้านั้นเกิดอาการหมั่นใส้ขึ้นมาตะหงิดๆอย่างไม่อาจหักห้ามใจได้มือเรียวตวัดตบลงที่หน้าผากมนที่ปกคลุมด้วยไรผมนิ่มบางๆด้วยแรงที่เจ้าตัวกะว่ามันเบาสุดขีดแต่ก็ไม่วายที่เสียงกระทบดังแป๊ะ! จะตามมา...

  "เฮ้ย  คนเค้าทัก ก็หัดตอบกลับมาบ้างอะไรบ้างน่ะเป็นมั้ย" คนว่าทำหน้าเนือยประกอบ ส่วนคนโดนกระทำยังนั่งเก็กทำเข้มไม่ซาจนจินเริ่มเง็งกับท่าทีตอบโต้แบบใหม่ที่เจ้าตัวไม่ค่อยเก็ทในจุดประสงค์ซักเท่าไหร่

  "เฮ้ย ไม่สบายรึไง" จินว่าพร้อมกับยกมือขึ้นอังหน้าผากมนของคนนั่งนิ่ง หากแต่แทนที่ร่างบางจะนั่งเฉยให้แตะ หลังมือเรียวกลับตวัดไล่มือของจินไห้ออกห่างทันทีจนจินนิ่มคิ้วด้วยความสงสัย

   "เป็นอะไรก็พูดออกมา  เงียบแบบนี้กูจะรู้เรื่องมั้ย" จินเพิ่มระดับความเข้มเสียงพร้อมกับยกมือขึ้นตะปบหน้าเรียวของทัตซึยะทั้งสองข้างล็อกไว้ไม่ให้ใบหน้าสวยนั้นได้หลบตนไปได้อีกครั้ง แม้คราวนี้ทัตซึยะจะยกมือขึ้นแกะแงะยังไงก็ไม่ออกจนตาคมนั้นตวัดมองจินอย่างดุๆเพื่อเป็นการเตือน หากแต่เมื่อได้สบตา ทัตซึยะกลับเป็นต้องหลบหนีกรอกสายตาออกมองข้างทันทีด้วยประกายกล้าจากความจริงจังของจินที่ส่งออกมา

  "ว่ายังไง จะไม่พูดอย่างนี้ จะหลบตาอย่างนี้ต่อไปใช่มั้ยทัตซึยะ" จินเอ่ยเรียกชื่อของทัตซึยะด้วยน้ำเสียงเข้มขึงอย่างจริงจังอย่างที่ทัตซึยะไม่เคยได้ยิน แม้ยามที่ทั้งคู่โกรธกันจริงจังก็ไม่เคยได้เห็นว่าจินจะใช้น้ำเสียงแบบนี้ออกมาเลยซักครั้ง

ด้วยความประหลาดใจ ทัตซึยะจึงเผลอสบตาคมเข้ากับจินอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่เมื่อกว่าจะรู้ตัวก็สายเสียแล้ว เมื่อดวงตาของจินที่จ้องตนอยู่นั้น มันยากเหลือเกินที่จะหลบหนีไปอีกครั้ง

จินเผยยิ้มมุมปากออกมา เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าสบตาตนจนได้ มือเรียวคลายออกจากการล็อกวงหน้าสวยนั้น  เปลี่ยนเป็นลูบไล้อย่างเบามือเพียงข้างเดียวที่แก้มเนียน ดวงตาที่คล้ายจะแฝงแววเศร้าหากแต่กลับเต็มไปด้วยความออดอ้อนนั้นช้อนขึ้นมองใบหน้าสวยเมื่อจินลดกายลงนั่งลงกับพื้นพรม

  "เอ้า พร้อมยัง คนหล่อกำลังนั่งรอฟังอยู่นะเว้ย~" จินว่าพลางหยอดมุกเผื่อคนฟังจะผ่อนคลายแต่กลับกลายเป็นว่าเรียวคิ้วของทัตซึยะนั้นกลับขมวดเข้าหากันแน่นเสียนี่ จนจินต้องขมวดตามอย่างไม่รู้ตัว เรียวปากอิ่มนั้นเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ก่อนที่เจ้าตัวจะเผยอออกเอ่ยคำออกมาในที่สุด

"ไอ้จิน ตลอดเวลาเก้าปีเต็มเนี่ย มึงเห็นกูเป็นอะไรวะ?" ....

    คำถามที่เอ่ยออกมาจากเรียวปากอิ่มนั้น หากไม่มีสายตาที่จริงจังจนสั่นระริกด้วยความกลัวในคำตอบนั้นตามมาด้วย คนโดนถามกำลังคิดจะตอบด้วยท่าทางทีเล่นทีจริงยวนประสาทอยู่ร่ำๆ หากแต่ด้วยสมองที่ประมวลออกมาแล้ว จินตัดสินใจในทีว่าเมื่อเจ้าตัวตรงหน้าเค้าต้องการรู้ในสิ่งที่อยากรู้อย่างชัดเจน ตนก็จะตอบในสิ่งที่คิดมาอย่างเรียบร้อยอย่างชัดเจนเช่นกัน

   "ถ้าจริงจังล่ะก็... ที่ผ่านมาจนกระทั่งเมื่อวานซืนน่ะ มึงคือเพื่อน ... เพื่อนร่วมวงที่กูชอบคุยด้วยเพราะความคิดมึงมันน่าสนใจ...  แต่นับจากที่กูเห็นมึง... ไม่ซิ นับจากวันที่กูตื่นมาแล้วเห็นว่ากูทำอะไรกับมึงไปแล้ว... จนกระทั่งเมื่อวานที่กูเห็นมึงที่สวน....  กูว่า กูคงรักมึงเข้าแล้วว่ะ" ......

--------------------------------------- To be con tinued---------------------------------------------

 

โอ้วววววววววว   ในที่สุดหมูสมองบวมมันก็กลายเป็นแฮนซั่มกายแล้ว!!!....  

ดีใจนะเนี่ย... ว่าแต่ เมื่อไหร่อิตัวจริงมันจะกลับมาแฮนซั่มกายเหมือนเดิมหว่า-8-...

จินเอ๊ยยย   ตูดูคอนคัตตุนว่าขัดใจ แต่ยังดีที่มีอังกอร์ประคองไว้เลยทำให้รู้ว่าโดนสั่ง แต่อิคอนเค้าท์ดาวน์เนี่ย... มันน่าหมั่นใส้ขั้นแม็กว่ะ เฮ้ย!!!   ....

เลิกเถ้อออ ลุคเนี้ย ตูขวอออออ

ส่วนอุเอะ... ยื่นคำขาดค่ะคุณ! ถ้าคุณไม่เลิกมุดจักทั้งที่ปล่อยม้าล่ะก็ .. ไอ้เฮจะขอนอกใจไปหาฝั่งยุโรปรุ่นลุง ณ บัดนาว!!!~  ....  เค้าขอร้องด้วยความชีช้ำนะค้า~~~  อุเอ๊ดะคุ๊งงงง~~~~~

 

ปล . ดูคอนไหน คอนไหน ไม่ว่าจะยังไง ช่วงนี้ โนะคิมันก็แรง!!!  โฮกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!

 

โนะคิพาวเวอร์!!!!

กริ๊บกริ้ว  เอาไปอีกรูปอ้ะ กริ้ววววววววววววว~

edit @ 23 Jan 2010 23:33:50 by pierce

edit @ 23 Jan 2010 23:36:07 by pierce

Comment

Comment:

Tweet

อยากจะดิ้นพล่าน ๆ แบบนัมเมื่อได้ฟังคำบอกรักของจิน

แต่ของพี่ต้องเปลี่ยนเป็นกลิ้งใช่ไหม

แหม ๆ ๆ เป็นคำบอกรักที่แบบ ไม่ต้องหวนอ่ะ

แต่จริงใจโครต

อยากรู้จัง ทัตจังจะทำไงต่อ

ปล....ไอ้เพื่อน 3 เลวอ่ะ

คุยกันมันหยด ชอบจ้าน้องเฮ

#4 By AiYuki_paewkawaii on 2010-02-09 19:16

กูว่า กูคงรักมึงเข้าแล้วว่ะ ......
กูว่า กูคงรักมึงเข้าแล้วว่ะ ......
กูว่า กูคงรักมึงเข้าแล้วว่ะ ......
(ดิ้นพล่าน)

ฮิ้ววววววววววววววววว............. เรื่องหน้าด้าน เอ้ย พูดตรงๆนี่เพ่จินถนัดนัก อิอิ ได้กันมาขนาดนี้แล้วรับๆรักๆไปเถอะ เอ๊ะ ไม่เอาดิ ทัตจังต้องดื้อ 555 กัดกันเยอะๆ ชอบ~~~~~ อยากรู้ว่าจินมันจะจีบทัตจังยังไง หุๆ

ว่าแต่ เรียวไปเฮิร์ทจากใครมาล่ะนั่น สนใจจะมาเป็นคู่แข่งกะจินมะ หรือเอามะพีดี(พักนี้พีมาแรงใกล้จะแซงอีจินเต็มแก่ ไม่รู้ทำไม 555)

#3 By Hanabi on 2010-01-25 13:58

รู้ใจตัวเองสักทีนะ

แต่พี่เรียวแกก็กวนได้อีก

ชอบจัง

มาต่อเร็วๆนะ

#2 By juminyy_RyoDa on 2010-01-16 15:58

และแล้ว อ้วนก็รู้ใจตัวเอง
มีเก็บข้าวเก็บของไปอยู่ที่บ้านด้วย
รอตอนต่อไปค่ะ

#1 By rei (115.67.87.206) on 2010-01-13 09:12

short fan-fiction