[FIC] Dreaming... 01- Keita x Jin

posted on 16 Feb 2010 14:48 by piengtavan in FIC, KAT-TUN, w-inds
  

Title : Dreaming ...
Main Cast : W-inds,KAT-TUN Tomohisa Yamashita , Ryo Nishikido
Guest :T&T

01

     ในห้วงความฝันที่เต็มไปด้วยสีขาวสว่างจ้า ปรากฏดวงตาที่เลื่อนลอยด้วยแรงแห่งอารมณ์ชักพา แพขนตาขยับไหวยามเปลือกตานั้นกระพริบ หยาดน้ำใสที่คลออยู่นั้นไหลลู่ลงผ่านใฝเม็ดเล็กที่ปลายหางตา ผมจูบลงที่ดวงตานั้น เรียวปากสีแดงสดคลี่ยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน ทำให้ผมรู้สึกตัวว่าผมกอดรัดร่างกายเค้าแน่นเกินไป แต่กระนั้นร่างที่ใช้เรียวแขนที่โอบรอบคอผมก็ไม่ได้ตำหนิอะไร เค้าปลอบโยนความเศร้าของผม ผมผ่อนลำแขนผมแต่ก็ไม่อาจจะปล่อยมันออกจากตัวเค้าได้ เค้าคือต้นเหตุในความเศร้า ในขณะเดียวกันก็คือความสุขของผม ผมก้มลงไปกระซิบคำขอโทษ ก่อนที่จะเอ่ยคำรักจากหัวใจด้วยจำยอมที่จะเจ็บปวดอีกครั้งในการที่จะได้รับรู้ว่าเค้าจะงหายไปอีกในเวลาที่จะมาถึง... แล้วแสงสีขาวจ้านั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความมืดมิด ก่อนที่ผมจะตื่นขึ้นมาพบว่าในคืนนี้ ผมก็ยังคงได้แต่เพียงฝันถึงเค้า...

------------------------------------

   ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีเสียงเจี๊ยวจ๊าวในเวลาที่เข็มบนหน้าปัดนาฬิกาบ่งเวลาเที่ยงตรงในโรงเรียนมัธยมปลาย อันเป็นศูนย์รวมของมนุษย์18วัยขบเผาะทั้งหลาย สถานที่ที่ซึ่งเหล่า ผู้คนทั้งหลายต่างให้คำจำกัดความว่า ลิตเดิ้ล พาราไดซ์ ยิ่งถ้าโรงเรียนไหนเป็นเครื่องแบบนักเรียนหญิงแบบปกกะลาสีด้วยแล้ว ยิ่งเป็นสวรรค์บนดินที่สัมผัสได้จริงยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก(เวอร์) เพราะทั้งความสดใส และความซาบซ่านของวัยขบเผาะที่มีเอกลักษณ์เฉพาะอย่างที่วัยไหนๆก็ไม่อาจเลียนแบบได้นั่นเอง

   แต่กระนั้น... ในบรรดาความสดใส กิ๊งกั๊ง ของเหล่าเด็กๆรุ่นกระทงพวกนี้ ยังมีหนึ่งหนุ่มหน้าตาจัดว่าดีมากนอนพังพาบแผ่ออร่าแห่งความมืดมนอยู่มุมหลังห้องรุกรานความสุขเด็กหนุ่มสาววัยใสในห้องอย่างเงียบๆ

   "อีกละ"

เสียงใสที่สบถออกมาทนทีที่เห็นตัวยาวๆของเพื่อนตนนาบไปกับพื้นโต๊ะเรียนด้วยท่าทีโลกนี้นั้นหมดหวังแล้ว  ร่างกระทัดรัดขมวดคิ้วฉึบแล้วสาวเท้าก้าวไปหาคนที่พังพาบไม่สนใจโลกหรือสิ่งใด นอกจากกลิ่นอับเหม็นเหงื่อจากท่อนแขนล่ำๆของตนเองเท่านั้น ร่างกระทัดรัดนั้นขยับมือเข้าไปจับหัวของคนพังพาบทั้งสองข้าง ล็อกเป้าหมายไว้ให้นิ่ง แล้วจัดการทุ่มหัวเหม่งๆของตนลงไปที่หัวทุยๆที่บล็อกเป้าไว้กะอย่างเหมาะเหม็ง

โป๊ก!!!

เสียงกระโหลกสองใบกระทบกันดังขึ้นมาสมใจร่างกระทัดรัด ....แต่กระนั้น ร่างกระทัดรัดก็ลืมคิดไปว่า หน้าผากที่กระแทกกับหลังหัว สิ่งที่เจ็บที่สุด ก็คือหน้าผาก...

"อูย...." เสียงโอดด้วยความเจ็บหนึบที่แล่นเข้ามาจากกลางหว่างคิ้วเคลื่อนกระจายไปสู่ดั้งจมูก ร่างกระทัดรัดเซแถ่ดๆออกมาด้วยการที่เสียสกิล Hitไป -2 และค่า HPไป -5 แบบเปล่าๆปลี้ๆ ไม่มีประโยชน์อันใดเกิดขึ้นซักกะนิด

ทางด้านคนที่ตัวขาวที่ยืนกอดอกพิงประตูห้องมองอยู่ก็ส่ายหัวไหวๆด้วยความระอา ก่อนที่ตนจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างที่ยังคงนอนฟุบพังพาบคาโต๊ะอยู่ที่เดิม โดยที่ไม่ลืมเอ่ยแขวะร่างกระทัดรัดนั้นว่า "งี่เง่า" ขณะที่ทั้งคู่เดินสวนกันกลางห้อง  

  เมื่อไปถึง มือขาวๆก็ยื่นไปจับหัว ยกขึ้นจนเห็นหน้าผากที่เหม่งไม่แพ้ร่างกระทัดรัดที่เปิดโล่งเพราะเส้นผมพริ้วไหวที่ปรกหน้าเพิ่มความหล่ออยู่ตลอดเวลาในยามปกตินั้นเปียกลู่ด้วยเหงื่อแบนแป้บไปทางโน้น ทางนี้เปิดทางไว้เรียบร้อย  แล้วมือขาวอีกข้างที่ว่างก็สะบัดตบแปะไปที่หน้าผากเหม่งๆนั้นด้วยความเร็วและแรงจนเมื่อมันกระทบกัน เสียง แป๊ะะ!!! นั้นดังได้ถนัดหูดีโดยไม่ต้องเสียแรงตะแคงหูฟัง โดยที่เมื่อตบแปะเสร็จ ร่างขาวก็รีบผละออกจากหัวทุยแล้วจ่ำเดินกลับไปยืนพิงโต๊ะตัวติดประตูอีกฝากหนึ่งของห้องที่มีร่งกระทัดรัดนั่งดูเหตุการณ์อยู่ด้วยความเร็วแทบเรียกได้ว่า วาร์ป....

   "ไอ้เรียว!!!!" 

  เสียงเรียกชื่อผ่านไรฟันที่ขบกันกรอดๆ ดังออกมาด้วยสกิลความเถื่อนที่ใส่ลงไปแบบเทถุง ก่อนที่ร่างที่เคยฟุบตัวนอนอยู่นั้นจะผุดลุกจากโต๊ะพร้อมกับที่ร่างของเรียวเฮทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้เรียบร้อย  ร่างสูงย่างสามขุมมาดมือปราบปืนโหดเข้ามาใกล้ร่างเด็กหนุ่มทั้งสองที่เป็นผู้มากวนเวลาครุ่นคิดของตน จนร่างกระทัดรัดหันไปมองเด็กหนุ่มร่างขาวอย่างร้อนรนด้วยความกลัวจะโดนโบกปูนถ่วงอ่าวอยู่ร่ำๆ  

  "เรียวเฮ... ไม่หนี จะดีหรอ?" 

เสียงใสที่เอ่ยถามนั้นสั่นไหวในน้ำเสียง ในขณะที่คำตอบที่ได้คือรอยยิ้มพริมใจในคราบความนิ่งสงบของมหาสมุทร....  ที่ท่าทางจะมีพายุบุแคมสาดกระหน่ำใรไม่ช้านาน ....

"จะหนี มันก็ไม่ทันแล้วเฟ้ย!"

 เสียงเถื่อนที่ไม่เข้ากับหน้าตาคนคำราม ขู่แคว่กดังขึ้นทันทีพร้อมกับตัวโย่งๆล่ำๆที่มาถึงทั้งคู่ด้วยความเร็วที่ตามเรียวเฮมาติดๆ 

  เรียวเฮผินหน้าขึ้นมองร่างสูงที่มาถึงใหม่พร้อมกับสีหน้าที่ตีความโหดลงไปเรียบร้อย ร่างขาวมองนิ่งๆอย่างไร้ความสะทกสะท้านก่อนจะยกมือขึ้นเท้าคางกับโต๊ะด้วยท่าทีสบายๆ แล้วเอ่ยคำพูดตอบกลับริวอิจิ

  "จะหนีทำไมริว เราไม่ได้ทำอะไรให้ใครเดือดร้อน ที่เราทำเพราะห่วงเพื่อน จริงมั้ย" คำพูดที