Me,myself : II

posted on 17 Aug 2012 12:45 by piengtavan directory Fiction
Me,myself : II
 
 
 
 
 
 
 
 
วันนี้เป็นอีกวันที่ผมว่าง
 
 
แต่มันต่างไปจากทุกวันที่วันนี้.... ผมมีมันมาอยู่ด้วย
 
 
 
 
 
 
 
 
ผมยังคือผม แม้จะมีมันหรือไม่มีมัน 
 
 
ผมจึงยังคงนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ของผม ในขณะที่มันกำลังรื้อกองหนังสือผมหาอะไรอ่านตาเรื่องราวของมัน
 
วันนี้มันบอกว่ามันว่าง เห็นว่าผมว่าง เลยอยากให้ผมอยู่เป็นเพื่อน
 
ผมถามมันกลับไปว่า ทำไมไม่โทรให้ไปหาล่ะ มันตอบกลับมาว่า มันรู้ว่าถึงยังไงผมก็ไม่รับสายมัน และถึงรับสาย ก็ใช่ว่าผมจะออกไปหามัน .....
 
 
 
 
 
 
 
 
ก็ถูกของมัน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ช่วงบ่าย มีรถขายเฉาก๊วยเข็นผ่าน ผมละจากจอ เดินออกไปเรียก
ผมสั่งหนึ่งถ้วย
ผมล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงขาสั้นที่ผมใส่  มันมีเงิินอยู่ ยี่สิบบาทพอดี....
 
ผมเลยบอกเค้าเอาเพิ่มอีกหนึ่งถ้วย
 
 
 
 
 
เพราะความบัวเอิฯญที่มีเงินอยู่ยี่้สิบบาทในกระเป๋ากางเกงผม ก็เท่านั้น มันถึงได้กินเฉาก๊วยอีกถ้วยที่ผมถือมา
 
มันกินของมันหมอเร็วกว่าผม
เพราะผมกินไป จ้องคอมไป
 
มันเดินมาตักเฉาก๊วยในถ้วยของผม
 
แล้วมันก็เดินไปถ่มทิ้งที่ซิ้งล้างจาน
 
มันเดิืนมาโวยวายหาว่าผมกินเฉาก๊วยหรือน้ำล้างถ้วยเฉาก๊วย
 
 
 
 
 
 
 
ผมไม่กินหวาน มันก็รู้ ...      ถึงมันไม่รู้แต่ผมก็จำได้ว่าผมเคยบอกมันไปแล้ว
 
 
มันกินหวาน  ผมรู้ ... มันไม่เคยบอก แต่ผมมีตา 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
มันไม่โง่ในหลายเรื่อง แต่มันโง่ในหลายเรื่อง
 
 
ในหลายรื่องที่มันโง่ ส่วนใหญ่ก็มักเป็นเรื่องของผม 
 
แต่แล้วยังไงล่ะ?
 
 
 
ใครจะฉลาดในเรื่องของคนอื่นจริงมั้ย?
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
มนุษย์น่ะ มักหลงตัวเอง ส่วนใหญ่จึงมักคิดว่าคนที่รู้จักกันจะต้องเข้าใจ และจดจำรายละเอียดยิบย่อยส่วนตัวของตนได้มากกว่าที่ตัวเองจะจดจำ ต้องใส่ใจในตัวเองมากกว่าคนอื่นๆ...
 
 
 
เพราะมนุษย์น่ะหลงตัวเอง
 
 
และผมก็รู้ดีในข้อนั้น
 
 
แม้ผมจะเป็นมนุษย์ผู้หลงตัวเอง แต่ผมก็รู้ดีว่า เรื่องแบบนั้นมันเป็นเรื่องที่คิดไปเอง 
 
ผมจึงไม่สนใจ
 
 
 
 
 
 
 
ทำไมต้องสนใจ ในเมื่อไม่มีใครจะจดจำตัวผม
 
เพราะผมเป็นแค่ผม เป็นแค่มนุษย์ที่หลงตัวเองไปวันๆ เพื่อให้ตัวเองมีความสุขไปวันๆ
 
ผมยังเป็นผม แม้ไม่ยิ่งใหญ่ แต่ใช่ว่าจะทนทุกข์
 
 
 
 
เพราะงั้น ต่อให้มันจะไม่รู้ในหลายเรื่องของผม ก็ช่างมันปะไร
 
 
 
 
เพราะต่อให้รู้มากกว่านี้ หรือรู้น้อยกว่า ผมยังคงเป็นผม ไม่ได้เปลี่ยนแปลง
 
ในขณะเช่นเดียวกัน ที่มัน ไม่ว่าจะรู้จักผมมากหรือน้อยกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้
 
 
 
มันก็ยังคงเป็นมัน
 
 
 
 
ต่างคนต่างยังเป็นแค่ คนคนหนึ่ง เป็นเพียงแค่มนุษย์ผู้หลงตัวเองเพียงเท่านั้น...
 
 
 
.
.
.
.
 

Comment

Comment:

Tweet

short fan-fiction