[Peter Pan's Fanfiction] Peter Pan/Captain Hook [ Prologue ]

posted on 14 Mar 2013 11:40 by piengtavan directory Fiction
Title: ....................... (ยังคิดไม่ออก)
Fandom: (เรียกอย่างนี้หรือเปล่า??)  เรื่องของเด็กชายผู้บินได้และไม่มีวันโต; กัปตันฮุก 
Pairing: Peter Pan/Captain Hook 
Rating: PG 13 - NC 17
Author's note: ฟิกสนองนี้ด อยู่ๆก็ผุดขึนมาอย่างเป็นเีรื่องเป็นราวและเป็นจริงเป็นจัง จนมันสามารถเอามาเขียนได้ เรื่องนี้ตัวละครฝั่งพ่อหนุ่มน้อยอาจไม่แม่นกับฉบับอนิเมชั่นของวอลต์ ดิสนีย์ จนเกือบจะ au แต่ไม่หรอก เฮแค่เอาหลายๆงานเขียนของเรื่องราวพ่อหนุ่มน้อยมากลั่นกรองเท่านั้น แต่ทางฝั่งกัปตันผู้สง่า เฮเอามาจาก "เรื่องของเด็กชายผู้บินได้และไม่มีวันโต; กัปตันฮุก กำเนิดกัปตันโจรสลัด" ที่สำนักพิมพ์อัมรินทร์เอามาตีพิมพ์ เกือบเป๊ะๆ เพราะงั้น มันจึงเป็นแฟนฟิคแบบwhat if ไง..... มั้ง.....
 
 
 
 
 
 
 
 
Prologue
 
 
 
 
 
 
 
 
 
    ดวงตาสีฟ้าล้ำลึกสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืนแห่งเนเวอร์แลนด์ ไม่ใช่เพราะเสียงโหวกเหวกของเหล่าลูกเรือ หากแต่เป็นสัญชาตญาณที่กรีดร้องบอกถึงอันตรายที่กำลังกล้ำกรายเข้ามา
 
 
ร่างระหงผุดตัวลุกจากเตียงตั่ง คว้าเสื้อคลุมมาสวมลวกๆ แต่ยังไม่ทันได้หยิบรองเท้ามาใส่ ประตูก็เปิดผางออกด้วยแรงกระทุ้ง ร่างอ้วนท้วมของลูกน้องคนสนิทและเพื่อนคนแรกของเค้า 'จอลลี่โรเจอร์' ก็โผล่เข้ามาด้วยสีหน้าท่าทางแตกตื่น 
 
 
"จาส์" เสียงเรียกที่แหบพร่า แม้จอลลี่พยายามตะเบ็งให้ดังด้วยความตระหนกแค่ไหนบอกจาส์ได้ว่าหมอนี่กำลังหัวหดถึงขีดสุด
 
"เราถูกโจมตี เรือตระเวนราชนาวี เราต้องลี้ภัย" เรียวคิ้วเข้มขมวดฉึบ รองเท้าถูกใส่เรียบร้อยมือตะขอก็ถูกคว้ามาสวมทันที
 
"รายงานสถานการณ์มาซิ" เสียงทุ้มเอ่ยนิ่งด้วยอารมณ์ที่พยายามคุมไว้ด้วยดี เมื่อก้าวพ้นประตูห้อง ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้แทบไม่ต้องฟังคำอธิบาย เหล่าลูกเรือวิ่งพล่านอย่างแตกตื่น คนใดที่พอมีสติก็ตั้งรับอย่างสุดฝีมือ แม้จะมากคน แต่ก็เพียงประวิงเวลายื้อชีวิตจากปลายดาบและควันปืนของเหล่านาวีเพียงเท่านั้น
 
 
เจมส์สาวเท้าว่องไวแต่เงียบกริบไปตามทางเดิน สายตากราดมองพลางประมวลผล ตอนนี้ยังไม่มีใครสังเกตุขึ้นมาตรงนี้ แต่มันแปลกเกินไปสำหรับเหตุผล หากจะยึดเรือหรือเผด็จศึก ทำไมถึงไม่เล่นงานที่หัว กลับไปวุ่นวายกับลูกเรือแทน...
 
"ทำไม?" อย่างกระทันหัน ร่างระหงหมุนตัวกลับ สายตามองเค้นเอาคำตอบจากร่างอ้วนท้วม จอลลี่จ้องสบกลับเผชิญหน้ากับเค้าโดยตรง มีไม่กี่ครั้งที่จอลลี่จะเป็นเช่นนี้ และทุกครั้งเป็นเหตุผลเพื่อตัวเค้าเองเสียทั้งหมด
 
"รักษาหัว ตัวอยู่รอด นายสอนชั้นเองจาส์...." จอลลี่ว่าพลางเดินนำหน้าเจมส์ไป ทำให้เจมส์ต้องเดินตามเพื่อคำตอบที่ตนอยากฟังมากกว่าที่ตนได้ยิน
 
"อย่างที่บอกไป เราต้องลี้ภัย และทุกคนต่างเห็นพ้องกันหมด นั่นคือคำตอบทั้งหมด" จอลลี่พูดราวกับเล่าเรื่องก่อนนอนกล่อมเด็กสักคน หากแต่นั่นไม่ใช่จาส์ แรงกระชากดึงให้จอลลี่อาร์หันหลังกลับ ท่าทางทรงอำนาจและดวงตาดอกฟอร์เกตมีน๊อตสว่างวาบฉายสีัม่วงเข้ม เจมส์กำลังเดือด
 
 
 
"แล้วเมื่อไหร่กันที่หัวไม่ใช่ผู้ตัดสินใจ" เสียงนิ่งเรียบที่นุ่มนวล บอกได้ว่ากัปตันฮุกกำลังโกรธเกรี้ยว
 
แต่จอลลี่อาร์กลับยืดตัวและก้าวไปยืนทางด้านซ้าย ด้านหลังคือผาสูงโดยมีท้องทะเลคลั่งเป็นพื้น
 
นี่คือสุดทางเดินกราบขวาที่ไม่มีอะไรนอกรออยู่ แต่ใบหน้าที่เด็ดเดี่ยวของจอลลี่อาร์มันทำให้เจมส์ึคิืดว่ามันมีอะไรที่มากกว่า 'ไม่มีอะไร'
 
"เมื่ออยู่ในสถานการ์ณที่ต้องรักษาหัวยิ่งกว่าส่วนใดทั้งหมดน่ะซิ"
 
 
 
 
เงาวูบไหวในดวงตาจอลลี่อาร์ทำให้เจมส์หมุนตัวกลับอย่าางรวดเร็ว นาวีนายหนึ่งกวัดแกว่งดาบใบขาวเป้าหมายคือลำตัวเขา แต่แรงดึงด้านหลังกระช่ากให้ร่างเขาลอยลิ่ว และเสียงลั่นไกปืนก็ดังขึนพร้อมกับร่างนาวีที่ทรุดลงกับภาพของจอลลี่อาร์ที่ฉายรอยยิ้มให้แก่เขา นั่นเป็นภาพจอลลี่ โรเจอร์ที่แสนสง่าที่สุดที่เค้าเคยเห็น และจากมุมมองที่ต่ำกว่าในตอนนี้ เค้าไม่ต้องการที่จะเห็น
 
สายลมวิ่งลู่ผ่านจากด้านหลังก่อนจะเป็นพื้นน้ำที่วิ่งลิ่วตามมาและกดร่างให้จมลงสู่ห้วงนที
 
 
เจมส์หลับตาลงครุ่นคิดว่ารอยยิ้มนั่นคือสิ่งใดที่สื่อมาจนลืมตะกายสู่ผิวน้ำ ท้ายสุดเค้าก็หลับไหลไปกับฝูงปลาแตกตื่นที่โอบล้อมอยู่รอบกาย  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ก่อนจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งกับเ้หล่าเด็กหลง นางฟ้า และศัตรูฟ้าประทานของเค้าเอง 
 
 
 
 ................... Prologue end ......................
 

Comment

Comment:

Tweet

short fan-fiction